CHAPTER 3: ANG MUNDO NA HINDI KO ALAM

Neng

Pumirma na ako.

Pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na ang basahan ng opisina tulad ko ay biglang magiging "fiancée" ng pinakakinakatakutang CEO sa buong Bangkok.

Si Khun Theerak Kivatzkhi.

O si Khun Thee, tawag ng lahat.

Sa loob ng dalawang taon kong empleyado sa Siam Industries, iisa lang ang alam ko tungkol sa kanya: walang awa.

May kwento si Khun Thee na kahit bagong empleyado lang ay alam na.

Isang manager, nagkamali ng report. Kinabukasan, wala na. Hindi sinibak. Basta nawala na lang. Parang bula.

Isang secretary, umiyak sa harap niya. Tinignan lang daw siya — "Are you done?" — tapos pinaalis.

Isang buong team, pinalitan sa isang linggo kasi hindi na-meet ang quota. Walang second chance. Walang "pag-usapan natin."

Kaya nang harapin ko siya sa opisina niya kagabi — hindi ako natakot. Hindi para sa sarili ko.

Natakot ako para kay Nanay.

Kasi kung ako lang — edi okay lang. Sanay na akong matapakan.

Pero si Nanay... siya lang ang dahilan kung bakit lumalaban pa ako.

---

Ang Tanong: Bakit ako ang napili?

Hindi ko 'yan naitanong sa kanya noon. Kasi nasa isip ko — baka magbago ang isip niya.

Pero ngayong nakaupo na ako sa loob ng sasakyan niya — isang itim na Mercedes na tila mas mahal pa kaysa sa buong apartment namin — hindi ko na napigilan.

"Khun Thee."

Nakatitig siya sa daan. Hindi ako tiningnan.

"Why me?" tanong ko. "Marami naman pong iba. Mas maganda. Mas may kaya. Mas —"

"Because you're invisible."

Naputol ang tanong ko.

Sa wakas ay tumingin siya sa akin. Isang saglit lang. Tapos balik na naman sa daan.

"I've been watching you for three months," sabi niya.

Nanlamig ako.

"Three months?"

"Not in a creepy way," dagdag niya agad. May bahid ng — ano 'yun? Hiya?

"I check everyone who works in my building. Not because I'm paranoid. Because I need to know who can be trusted... and who can be used."

"Used?"

"Used," ulit niya. Walang paligoy-ligoy. "That's what this is, Neng. A transaction. Don't romanticize it."

Masakit. Pero totoo.

"Sa tatlong buwan na 'yun," tuloy niya, "napansin ko — walang kumakausap sa 'yo. Walang sumasabay kumain. Walang nag-aaya umuwi. Kahit birthday mo noong nakaraang buwan — walang nakakaalam."

"Paano n'yo po nalaman na birthday ko?"

"I check," sabi niya lang. "Like I said. I check everyone."

"Kaya po ako?"

"Kasi walang maghahanap sa 'yo kung bigla kang mawala," sagot niya. Malamig. Pero totoo. "Walang magtatanong kung bakit ka laging kasama ko. Walang iimbestiga kung sino ka."

Tumahimik ako.

"So hindi po ako special?"

"Hindi," sagot niya. "You're convenient."

Hindi ako umiyak. Hindi dahil manhid ako. Kundi dahil — alam ko naman. Simula pa lang.

---

Ang Illegal Transaction

"Khun Thee."

"Hmm."

"Yung narinig ko po... yung tungkol sa shipment at clean money... ano po ba talaga 'yun?"

Dahan-dahan siyang huminto sa traffic light. Sa wakas, tumingin siya sa akin.

"How much do you want to know?"

"Lahat po. Kasi kung delikado pala — gusto ko pong malaman kung ano'ng pinasok ko."

Tumagal ang katahimikan.

"Drugs," sabi niya sa wakas. "But not the small kind. We're talking about shipments worth millions of baht. Coming from the Golden Triangle. Passing through Bangkok. Using legitimate businesses — including some of my suppliers — as front."

"So paano po kayo kasali diyan?"

"One of my warehouse supervisors is involved," sabi niya. "I found out six months ago. But I couldn't just fire him. Because the people behind him... they're connected. Police. Government. Maybe even some of my own board members."

"So naghihintay lang kayo?"

"I'm gathering evidence," sabi niya. "Quietly. Slowly. When I move — I need to be sure I can take all of them down. Not just the small fish."

"Bakit po ninyo sinasabi sa akin 'to?"

Tiningnan niya ako.

"Because you already heard too much," sabi niya. "If I don't tell you the truth — you might do something reckless again. Like go to the police. And get yourself killed."

Napaupo ako sa upuan ko.

"Kaya po ako pinipirmi ninyo sa kontrata? Para... bantayan?"

Hindi siya sumagot agad.

"Partly," sabi niya sa wakas. "Also because I need a fiancée for the board. But yes. You're safer with me than alone."

Safer with me.

Bakit parang may ibang ibig sabihin 'yun?

---

Si Rheya at Mike — Paano Sila Konektado?

Pagdating namin sa Siam Industries — may naghihintay na sa entrance.

Babae. Mga edad ko lang. Nakabarong. Diretso ang tindig.

"Khun Thee," sabi niya. Walang ngiti. "Nandito na po ang board members."

"Rheya," sagot ni Khun Thee. "This is Neng. She'll be staying with me for a while."

Tumingin si Rheya sa akin. Hindi mabait. Hindi masama. Parang... sinusukat ako.

"So ikaw 'yung pinag-uusapan," sabi ni Rheya sa akin.

"Ano pong —"

"I'll explain later," putol ni Khun Thee. "Rheya, pa-assist mo si Mike sa mga gamit ni Neng."

Tumango si Rheya. Hindi na nagtanong.

---

Later that day, sa cafeteria, inaya ako ni Rheya na kumain.

"Hindi ako kumakain dito," sabi ko. "Mahal masyado."

"Khun Thee already set up an account for you," sabi niya. "Hindi ka na gagastos."

Kumuha ako ng konti. Kanin, gulay, itlog. 'Yun lang.

Umupo kami sa isang sulok. At doon, nag-usap kami.

"Mike," sabi ko. "Sino po siya?"

"Mike," sabi ni Rheya. Napaiwas siya ng tingin. "Assistant ni Khun Thee. He's... annoying."

"Bakit po annoying?"

"Kasi araw-araw niyang ginugulo 'yung upuan ko rito."

"May sarili po kayong upuan?"

May lumapit sa amin. Lalaki. Matangkad. Nakangisi.

"Rheya, sinasabi mo na naman yata sa iba ang tungkol sa 'kin."

"Go away, Mike."

"Rude."

Umupo si Mike sa tabi ni Rheya — kahit na may iba namang bakanteng upuan.

"Mike," sabi ni Rheya, "this is Neng. Siya 'yung —"

"I know," sabi ni Mike. Tumingin sa akin. "You're the one staying with Khun Thee. Everyone's talking about it."

"Mike," warning ni Rheya.

"What? It's true."

Napatingin ako sa kanilang dalawa. Magkaaway ba sila? Magkaibigan? O may something na hindi pa nila alam?

"Uhm," sabi ko. "Magkasama po ba kayo?"

Sabay silang sumagot: "HINDI."

Tumawa ako.

Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan — may nagpatawa sa akin.

At sa isang saglit, nakalimutan ko ang kontrata. Nakalimutan ko ang pera. Nakalimutan ko na peke lang ang lahat.

---

Ang Motibo ni Khun Thee — Hindi Lang Image

Pagbalik namin sa condo ni Khun Thee, diretsong pumasok siya sa kwarto niya. Hindi man lang ako kinausap.

Pero bago siya tuluyang pumasok, tumigil siya.

"Neng."

"Po?"

"Yung board meeting kanina. They're pressuring me to show a stable personal life by the end of the month. If I don't — they're voting to replace me."

"Replace you? Bakit po?"

"Because they think I'm unstable," sabi niya. "Walang asawa. Walang pamilya. Walang kahit anong nagpapakita na tao ako."

"So kailangan n'yo po ako para —"

"Para maniwala silang normal ako," putol niya. "Kasi 'yung totoo, Neng... hindi na ako normal. Matagal na."

Hindi ko alam kung ano'ng sasabihin ko.

"I'm not doing this just for the board," dagdag niya. "I'm doing this because if I lose my position — I can't finish what I started. Yung illegal transaction. Yung mga taong dapat managot. If I'm gone — walang magpapatuloy."

Tiningnan ko siya.

Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang demonyong naka-amerikana.

Isang lalaki lang. Pagod. Lumalaban. At takot na takot na bumagsak.

"Khun Thee," mahinang sabi ko. "Hindi ko po kayo kilala noon. Pero ngayon — parang..."

"Huwag," putol niya. "Don't say it."

"Bakit po?"

"Because if you say it — it becomes real. And real things... they can be taken away."

Isinara niya ang pinto.

Naiwan akong nakatayo sa hallway ng condo niya.

At sa katahimikan, narinig ko ang tanong na gusto kong itanong sa kanya:

Sino ang kumuha ng mga totoong bagay sa 'yo, Khun Thee?

Pero hindi ko siya tinanong.

Kasi natakot ako sa sagot.