Mag-log inAudrey
Pagbukas ko ng pinto ng kwarto ay halos mahulog ang panga ko sa gulat. Literal rin na parang nadurog ang puso ko sa sakit.
Si Luis kasi at yung babae na mukhang p****k na muntik ko ng masagaan ay nasa kama at mainit na nagkakantutan.
“Ang sarap mo talaga k******n babe! Ang init ng puke mo!” libog na libog na sabi ni Luis habang nakakakapit sa mga u***g ng babae at binabayo ng pa-dogstyle.
“Mas masarap ang puke ko sa jowa mo diba? Kaya nga lagi mong hinahanap hanap ang butas ko. Sige lang bayuhin mo ako ng todo! Paluwagin mo ang puke ko! Sa’yo lang ‘yan!” sagot naman ng babae na sinasabayan ang indayog niya.
“Oo, puke mo ang naiisip ko tuwing k********t si Audrey. Parang robot naman ‘yun. Maganda nga, kulang naman sa libog. Ikaw ang nasa utak ko para lang labasan, ang puke mong madulas ang gusto ko nabatan palagi,” sabi ulit ng gagong boyfriend ko. Ex na pala.
“Iputok mo ang t***d mo sa puke ko, safe ako ngayon, ang sarap mo talaga kumantot!” sigaw ng babae na tumirik na ang mga mata.
“Sige malapit na akong labasan! Kakagigil ang puke mo!” sigaw pabalik ni Luis.
Pero hindi ko sila hahayan na mapunta sa langit! Gusto ko silang masunog sa impyero kaya agad kong hinagis ang sapatos ng babae sa ulo ni Luis.
Tumama ang matulis na takong nito sa batok niya kaya nahinto sa malahayop na pagbayo sa mukhang p****k na babae.
“Walanghiya kayo! Manloloko ka Luis! Gago ka! Sa loob pa ng bahay ko talaga dinala ang p****k na ‘yan!” galit na sigaw ko.
Pero demonyo nga yata talaga si Luis dahil mukhang nabitin ay galit pa itong nilapitan ako at sinampal saka sinakal pero sinipa ko ng malakas ang bayag niya kaya nabitawan niya ko.
Natatawa naman ang babae na nakuha pang haplusin ang tinggil at mabilis na nag finger hanggang labasan habang pinapanood kami saka ito nagbihis at umalis.
“Binigay ko sa’yo ang lahat! Pinaglaban pa kita sa mama at mga kaibigan ko kahit sinasabi nilang wala kang silbi pero ito ang isusukli mo sa akin?” sigaw ko na umiiyak.
“Putang ina mo sinusumbatan mo ako? Anong pinagmamalaki mo? Na makakapag abroad kang puta ka?” galit na hiyaw ni Luis saka binuksan ang drawer ko at kiinuha ang mga folders at enevelop ko.
“Anong gagawin mo diyan? Huwag mo ‘yan pakielaman!” kinakabahan ko na sabi pero mabilis na lumabas si Luis ng kwarto kahit hubot hubad pa ito at nagpunta sa garahe.
“Ito ang pinagyayabang mo na puta ka?” sigaw niya saka hinagis nito sa basurahan ang mga papeles at iba ko pang importanteng gamit saka mabilis na sinindihan ng apoy.
“Huwag!” malakas kong sigaw dahil naroon ang lahat ng aking mga documents kahit pa mga ID, TOR, maski birth certificate at mga certificate of employment ko sa mga naging trabaho.
Pumasok ulit si Luis sa bahay at nagbihis habang abala ako kung paano papatayin ang apoy. Kumuha ako ng timba ng tubig pero natigilan ng makita na kinuha ni Luis ang mga alahas, gadget at iba pang natatago ko na pera sa kanyang bag.
Hindi ko tuloy malaman kung ano ang uunahin, ang patayin ang sunog o pigilan si Luis na nakawin ng mga ari-arian ko.
Inuna kong buhusan ng tubig ang basurahan pero huli na daihil natupok na ng tuluyan ang lahat at halos abo na ang mga ito. Mabilis akong itinulak ni Luis ng harangin ko siya para hilain ang bag kaya muntik ng tumama ang ulo ko sa pader.
Tanging pag-iyak na lamang ang aking nagawa habang nakatingin sa usok na nagmumula sa basurahan. Nang medyo mahimasmasan ay pinili ko sa basurahan kung may maisasalba pa pero wala ni isa.
Mahihirapan ako na makakuha ulit ng mga papeles ko pero mas mahirap pala na malaman na ang lalakeng minamahal mo ay niloko ka lang.
Pumasok ako sa bahay at nakita na halos itaob ni Luis ang cabinet. Nagkalat ang mga damit ko at wala ng laman ang mga box ng relo, alahas kahit ang mga naitabi kong emergency fund na pera ay ubos.
Luhaang iniligpit ko ang mga damit ng may makita akong envelop. Nang buksan ko iyon ay halos manghina ako. Mga iba’t ibang loans kasi iyon at lahat ay sa akin ipinangalan ni Luis. Yung iba naman ay co-maker ako. Sa total ko ay mahigit isang milyon ang utang nito.
Mabuti na lamang ay ang tablet ko na nakacharge ay hindi niya nakuha kaya agad kong binuksan iyon para palitan sana ang password ng ATM card pero laking panghihina ko na dahil zero balance na ito.
“Hayop ka Luis! Napakasama mo!” iyak nalang ang aking pwedeng magawa dahil para saan pa ba? Nilimas na niya lahat at iniwan ako.
“Halika magpunta na tayo sa police station para makasukan si Luis!” galit na sabi ni Melody ng tawagan ko. Agad itong pumunta at kahit siya ay umuusok ang ilong sa nalaman.
“Sige, pero please huwag mong sabihin muna kay mama. Natatakot ako na atakihin siya. Ako na ang magsasabi,” sagot ko habang paalis kami para magpunta sa presinto.
“Fine, pero dapat ngayon pa lang ay malinis mo na ang pangalan mo dahil tiyak ikaw ang sisingilin ng mga pinagkakautangan ng demonyong yun!” galit pa rin na sabi ni Melody.
Hindi nga siya nagkamali dahil wala pang ilang araw ay iba’t iba na ang tumatawag, nag e-email at pumupunta sa townhouse para maningil. Hindi naniniwala ang mga ito na wala si Luis roon at ako ang pinipilit magbayad.
Wala akong pera, walang trabaho at nauubusan na rin ng pag-asa. Umalis ako sa apartment para matigil ang mga sumisingil at umuwi ulit sa bahay ng mama ko. Inaasahan ko na magagalit ito pero isang mahigpit lang na yakap ang ibinigay sa akin.
“Bata ka pa anak, pwede ka pang bumangon ulit, kalimutan mo na ang lahat ng masasakit na nangyari sa iyo, magsimula ka at mabuhay ng masaya,” bulong nito habang tinatapik ang likod ko. Malakas lang na hagulgol ang naisagot ko hanggang makatulog.
Ibenta ko ang aking kotse pra kahit papano ay may maging pang gastos pa rin kami ni Mama sa araw araw habang naghahanap ako ng trabaho. Tumulong naman si Melody at nagrefer ng abogado na pwedeng mag-ayos sa mga utang na dawit ang pangalan ko.
Nalaman ko rin na hindi talaga binebenta nung mark yung shop niya, bagkus ay nalulong sa sugal si Luis. Ang p****k naman na babaeng kasama niya sa kama ay literal na GRO na naging kabit niya.
Pinadalan ng sulat ni Attoryney ang lahat ng pinagkakautangan ni Luis kung saan sinasabi na solo si Luis umutang at wala akong alam na ginamit ang aking pangalan at ginawang rin co-maker o guarantor nito.
Kaya medyo nabawasan ang mga unwanted na pagtawag sa akin dahil kasama sila sa mga pinablotter ko.
Hindi ko na alam kung nasaan ngayon si Luis pero mas mabuti na iyon dahil puno ng galit ang puso ko para sa kanya. Nagkaroon na tuloy ako ng takot na magmahal at magtiwala ulit. Mas mabuti pa na mag-isa at magpayaman.
Nagpacheck-up rin ako dahil baka mahawa ng tulo o STD kay Luis dahil p****k ang naging bagong babae niya. Mabuti at negative ako sa anuman na sakit.
Mabuti naman kundi ay katapusan ko na talaga.
SHANESa dami ng laban na pinagdaanan ko sa buhay, bihira na lang ang bagay na talagang nagpapaisip sa akin nang malalim. Pero ngayong araw na ito, habang hawak ko ang phone at nakatingin sa malawak na city view mula sa glass wall ng opisina ko, hindi ko maitanggi na may kakaibang bigat sa dibdib ko.Hindi dahil sa negosyo. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil kay Miranda Chase.Pinindot ko ang contact number ng mental institution kung saan siya naka-confine. Ilang segundo ring nag-ring bago may sumagot. Kalmado ang boses ko pero may diin sa bawat salita.“Hello. This is Shane Lincoln. I want to know the condition of Miranda Chase.”May saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang nag-aayos ng sarili ang kausap ko bago sumagot. Sanay ako sa ganitong reaksyon. Kahit saan ako tumawag, may kaunting tensyon kapag naririnig nila ang pangalan ko.“Good afternoon, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor, mahinahon pero may halong respeto.Napapikit ako sandali, pinipigilan ang iritasyon na unti-unting
MARIAN“Shane…” marahan kong tawag habang nakaupo kami sa loob ng kwarto, pinipili ko ang tamang tono ng boses, yung may halong pag-aalinlangan at kabaitan na bagay sa pagkatao ni Audrey. “What if… patawarin na lang natin si Miranda?”Napahinto siya sa ginagawa niya at dahan-dahang napatingin sa akin, halatang hindi niya inaasahan ang sasabihin ko. I can see it in his eyes, that instant shift from calm to disbelief, at doon ko agad naramdaman na kailangan kong galingan pa ang pag-arte ko.“What?” tanong niya, mababa ang boses pero may diin, parang hindi niya sigurado kung tama ang narinig niya. “Audrey, do you even hear yourself?”Nagkunwari akong napayuko, pinagsalikop ang mga kamay ko, acting like I’m torn between emotions kahit sa loob ko ay malinaw ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa. “I know it sounds crazy,” sabi ko, marahan pero may halong sincerity. “But what if… she really needs help? What if she’s really sick?”Napailing siya agad, halatang hindi sumasang-ayon. “No way,”
SHANEHindi pa rin ako mapakali kahit hawak ko na ang resulta ng DNA test, at kahit paulit-ulit ko itong basahin, hindi nawawala ang pakiramdam na may mali. On paper, everything checks out, malinaw ang nakasulat, walang room for doubt kung pagbabasehan lang ay science. Pero hindi lang naman sa papel umiikot ang buhay ko, at lalong hindi doon nakabase ang pagkilala ko sa asawa ko.Tumingin ako kay Kevin na nasa malapit lang, tahimik pero alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko. Kilala niya ako, at alam niyang kapag ganito ako ka-seryoso, hindi ito simpleng pagdududa lang. I motioned for him to come closer, making sure walang ibang makarinig ng sasabihin ko.“Kevin,” tawag ko, mababa ang boses pero may diin. “We’re doing another test.”Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong agad. Sanay siya na hindi ko kailangang ulitin ang sarili ko. “Another DNA test, sir?” maingat niyang tanong, parang kinukumpirma lang kung tama ang narinig niya.“Yes,” sagot ko nang diretso habang nak
MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g
SHANEHindi na ako umatras. Kahit ano pa ang sabihin niya, kahit anong iyak o paliwanag ang gawin niya, I already made up my mind. Hindi na sapat ang hinala, hindi na sapat ang pakiramdam. Kailangan ko ng katotohanan na hindi kayang baluktutin ng kahit sino.“No matter what… itutuloy natin ang DNA test,” sabi ko, direkta habang nakatingin sa kanya. Hindi ko na nilambutan ang tono ko dahil alam kong kung bibigay pa ako ngayon, baka tuluyan na akong malinlang. “We need to be sure… once and for all.”Napansin ko agad ang pagbabago sa mukha niya, kahit pilit niya itong tinatakpan ng luha at pagkalito. There was fear. Hindi yung simpleng takot na masaktan, kundi yung takot na parang may mabubunyag.“At bakit kailangan pa ‘yan?” sagot niya, nanginginig ang boses pero pilit pa ring lumalaban. “Hindi ba sapat na nandito ako? Hindi ba sapat na ako ‘to?”Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang emosyon ko dahil kahit anong mangyari, ayoko na magpadala sa awa. “No,” sagot ko, mababa pero
MARIANLumuluhod ako sa harap nila habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko, ramdam ko ang lamig ng sahig pero mas nangingibabaw yung takot na baka sa mismong sandaling ito tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin ako kay Shane, pilit kong hinuhugot ang emosyon na alam kong kailangan kong ipakita para makuha ko ulit kahit kaunting tiwala niya.“Please… listen,” sabi ko, basag ang boses habang halos hindi ko na makontrol ang paghinga ko, pinipilit kong magmukhang wasak at nalilito. “I admit… after the accident sa dagat, my memories are very unclear, parang may mga parte na hindi ko maabot kahit anong pilit ko,” dagdag ko habang hinahawakan ko ang ulo ko na parang nasasaktan. “But I am the only and real Audrey… ako ‘to, Shane, please, don’t look at me like that.”Sa loob ko, alam kong bawat segundo mahalaga dahil ramdam ko na hindi na basta-basta naniniwala si Shane. Hindi na siya yung lalaking kayang lokohin ng simpleng iyak at lambi
AudreyAlam ko na kahit anong pakiusap ko kay Manang Berna, hindi niya ako tutulungan. Matigas siya. Loyal siya kay Miranda. Kaya kung hindi ko siya makukuha sa magandang usapan, malamang ay wala akong magagawa kundi ang gumamit ng pwersa.Kinakabahan ako. Hindi ko gustong saktan si Manang Berna. P
Shane"Ugh..." ungol ko habang minulat yung mga mata ko. Ang bigat ng ulo ko, parang may minartilyo sa loob.Bumangon ako. Wait, bakit wala akong damit?Shit. Anong nangyari kagabi?Pilit kong inalala yung mga nangyari. Parang may nag-erase ng memory card sa utak ko. Alak. Sobrang daming alak. Dahi
MIRANDANgayon na yung araw na pupunta kami sa clinic ni Doctor Andrea Benitez. Yung doktor na tutulong sa amin para magmukhang totoo yung pagbubuntis ko. Yung doktor na kasabwat namin sa plano.Kasama ko sina Mama at Papa. Sila yung nag-ayos ng lahat ng 'to. Sila yung naghanap kay Doctor Andrea, si
MIRANDAPagkaalis na pagkaalis ni Shane, sumilip agad ako. Grabe, ang bilis ng tibok ng puso ko, parang gusto nang kumawala. Nakakatakot, pero at the same time, nakaka-excite. Alam kong malapit ko na siyang makuha. Konting push pa!"Umalis na ba siya? Wala na ba siya sa labas?" tanong ko kina Mama,







