LOGINBRADHalos tumalon ang puso ko sa kaba habang hawak ko yung sako na puno ng ipis at kung ano pang mga nahuli namin kagabi. Katabi ko sina Kiko at Leo, parehong kabado rin ang itsura. Hindi kami halos makagalaw nang marinig namin ang sigaw ni Manang Karen mula sa likod.“Aray! Ano ‘yon?!” sigaw niya.Nagkatinginan kaming tatlo. Pakiramdam ko, doon na matatapos ang lahat.“Pare… patay,” bulong ni Kiko, halos hindi na gumagalaw.“Shhh,” sagot ko agad. “Huwag kang kikibo.”Mahigpit kong hinawakan yung sako at mabilis ko itong itinulak sa ilalim ng mesa. Si Leo naman, nagkunwari agad na may hinahanap sa counter. Si Kiko, kunwari nag-aayos ng mga gulay kahit halatang wala sa ayos ang galaw niya.Lumapit si Manang Karen sa pwesto namin. Halos hindi ako makahinga habang nakatingin ako sa kanya.“Bakit parang may gumalaw dito?” tanong niya habang nakasilip sa paligid.Napilitan akong ngumiti kahit kabado.“Wala po, Manang,” sabi ko. “Baka daga lang po.”Napaatras siya agad. “Ay naku, wag naman
BRADNagkatinginan kami nina Kiko at Leo habang nakatayo sa gilid ng mga malalaking vase. Malinaw na malinaw sa amin ang mga narinig namin mula sa loob ng sala.“Pare… narinig mo ‘yon, diba?” mahinang sabi ni Kiko habang nakasilip pa rin sa direksyon nila Miranda.“Kasalan?” dagdag ni Leo habang napapailing. “Kung matuloy ‘yon… parang wala na tayong silbi dito.”Napailing ako. Hindi puwedeng basta na lang namin ‘to pabayaan.“Pasok tayo sa kwarto, doon tayo mag-usap,” sabi ko habang inuunahan ko na silang maglakad.Sumunod sila agad sa akin. Pagkapasok namin, sinara ko ang pinto at saka ako humarap sa kanila. Pareho silang naghihintay kung ano ang sasabihin ko.“Kailangan malaman ‘to ni Melody,” sabi ko habang nakatingin sa kanila. Hindi puwedeng hindi niya alam ‘yung ganitong balita.“Oo nga,” sagot ni Kiko habang nakahawak sa ulo niya. “Kung magpapakasal si Miranda kay Mr. Lincoln, parang wala na tayong habol dun sa pangakong pera.”“Sayang lahat ng ginawa natin,” dagdag ni Leo. “La
MirandaHalos hindi ako makapaniwala matapos kong kausapin si Shane. Pagkababa ko ng tawag, parang nanlambot ang tuhod ko at napaupo ako sa sofa. Ang bilis ng mga nangyayari, pero sa totoo lang… ito na talaga ang matagal ko nang hinihintay.“Mom! Dad!” tawag ko agad habang halos hindi mapigilan ang excitement ko.Lumapit sila agad sa akin, halatang nag-aalala sa itsura ko.“What happened?” tanong ni Mama.Tumingin ako sa kanila na may malaking ngiti sa labi ko.“Shane wants to rush the wedding,” sabi ko. “He wants everything ready… this week.”Biglang nagkatinginan sina Mama at Papa. Kita ko agad ang pag-aalinlangan sa mukha nila.“Isn’t that too fast? Nagsabi lang siya kanina diba?” sabi ni Mama habang nakakunot ang noo.Tumango si Papa. “Yes… I’m really worried about this marriage. Something is wrong.”Napairap ako sa narinig ko. Parang hindi sila masaya para sa akin.“What the hell are you worried about?” sabi ko habang nakatingin sa kanila. “Hindi ba ito ang plano natin noon pa?”
ShanePagkalabas ko ng bahay nila Miranda, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nawala ang pekeng ngiti ko at padabog akong sumakay sa kotse saka malakas na sinara ang pinto. Ramdam ko pa rin ang galit sa dibdib ko habang ini-start ko ang engine.Pag apak ko sa gas, mabilis kong pinaandar ang sasakyan. Halos wala na akong pakialam sa daan, gusto ko lang makalayo agad doon. Paulit-ulit sa isip ko ang mga sinabi ni Miranda. Yung pag-amin niya… yung parang wala lang sa kanya ang lahat ng ginawa niya.“Damn…” bulong ko habang mahigpit ang hawak ko sa manibela.Hindi ko alam kung paano ko napigilan ang sarili ko kanina na hindi siya sakalin sa galit. Kung hindi ko lang kailangan ng mas maraming ebidensya, baka doon pa lang… tinapos ko na lahat.Pagdating ko sa mansion, agad akong bumaba at pumasok sa loob. Hindi na ako nag-aksaya ng oras at diretso akong umakyat sa kwarto kung nasaan si Audrey.Pagbukas ko ng pinto, naroon siya kasama sina Kevin at Andrea. Halata sa mukha nila na naghihint
MirandaMasaya akong umuwi galing sa date namin ni Shane. Habang nasa kotse ako, hindi ko mapigilan ang sarili ko na ngumiti. Pakiramdam ko finally, bumabalik na ulit siya sa akin. Lahat ng pagod, lahat ng ginawa ko… parang worth it na ngayon.Pagdating ko sa bahay, agad kong nakita sina Mama at Papa na nakaabang sa sala. Halata sa mga mukha nila na kanina pa sila naghihintay.“Miranda,” bungad ni Mama habang tumatayo. “What happened?”Tumingin ako sa kanila at napangiti nang malaki.“Guess what?” sabi ko habang papasok at inilapag ang bag ko.Napakunot ang noo ni Mama. “Just tell us.”Napatawa ako nang bahagya bago ako umupo sa sofa. Hindi ko na kayang pigilan ang excitement ko.“Shane will finally marry me,” sabi ko habang halos hindi mapigilan ang saya sa boses ko.Biglang nagkatinginan sina Mama at Papa.“And not only that,” dagdag ko habang mas lalo akong ngumiti, “he said na wala na siyang pakialam kay Audrey.”Ramdam ko ang gulat nila, pero hindi pa ako tapos.“At kahit nalaman
SHANETahimik lang ako habang nakatingin kay Miranda. Kita ko sa mukha niya na naguguluhan siya kung magsasabi ba siya ng totoo o hindi. Pero hindi ako puwedeng umatras ngayon. Nandito na ako sa gitna ng plano ko, at kailangan ko ng confirmation mula mismo sa kanya.Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya, parang pinaparamdam ko na kampante siya sa akin.“Miranda,” sabi ko nang mababa ang boses. “Tell me the truth.”Tumingin siya sa akin, halatang kinakabahan.“Are you the one who harmed Audrey?” dagdag ko habang diretso ang tingin ko sa mga mata niya.Ilang segundo siyang walang sinabi. Nakikita ko kung paano siya napalunok at kung paano nag-iiba ang expression ng mukha niya. Para bang may laban sa loob niya kung aamin ba siya o hindi.Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko lang ang katahimikan na bumigat sa pagitan namin.Hanggang sa bigla siyang napaiyak.“Shane…” sabi niya habang nanginginig ang boses. “Mahal na mahal kita…”Nanatili akong nakatingin sa kanya kahit kumukulo na ang dugo
MirandaNapangisi ako. This is it. Wala nang bawian. This is my chance to make Shane mine, even if it's just for one night.Nilapitan ko si Shane. Nakaupo pa rin siya sa sofa, parang bato. Pero this time, nagliliyab yung mata niya. Parang gustong umatake, parang gutom na hayop na nakakita ng pagkai
MarianPadabog akong umuwi. Sinalubong ako ng katahimikan ng bahay. Pero mas malala pa ang katahimikan sa loob ko. Galit na galit ako. Hindi pa rin ako pinapansin ni Shane. Ilang araw na ang lumipas, pero parang invisible pa rin ako sa kanya. Para akong multo na hindi niya nakikita."Anak, anong na
MirandaNaghanda ako ng alak. Isang mamahaling wine na alam kong gustong-gusto ni Shane. Ilalagay ko 'to sa isang magandang lalagyan at dadalhin sa kanya mamaya.Alam ko, stress na stress siya ngayon dahil sa paghahanap kay Audrey. Hindi siya makatulog, hindi siya makakain nang maayos. Kaya sigurad
MirandaPadabog kong ibinaba ang sandok sa lamesa, pero agad din akong huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Hindi dapat ako magpakitang galit. Kanina pa ako nakatayo rito sa kusina, nagpapagod magluto ng paborito niyang ulam, pero heto na naman tayo. Amoy alak na naman si Shane.Tini







