Chapter 2 - Ashes and Promises

ELISHA POV

I knelt before my parents' graves while crying. Up until now I don’t know how to accept that they’re gone.

Hindi ko alam kung paano tatanggapin ng sistema ko ang katotohanan na wala na ang dalawang mahahalagang tao sa buhay ko. 

"Mom,dad. Hindi ko alam kung paano ako magsisimula muli sa pag iisip na wala na kayo. Ang hirap hirap… kasi nasanay akong nandyan lang kayo kaya hindi ko kailangan mangamba. Ngayon na wala na kayo, paano na ako?" Mahinang bulong ko.

“N-ni hindi niyo man lang ako hinanda sa ganitong bagay. Wala man lang sign diba? Ang dami dami pa natin pangarap sa buhay pero ngayon? Mag isa ko na lang na tutuparin ‘yon.

“Kung nasasaktan man ako ngayon ay hayaan niyo na muna ako. H-hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayo pagluluksaan. Pero pangako ko sa inyo na mabubuhay ako ng masaya at hindi ko pababayaan ang mga iniwan niyo sa akin. Dahil alam kung lahat ng ‘yon ay para sa akin.“

“Mom, dad, please guide me. Pakibatukan na lang ako kapag may mali akong ginawa.” Tumawa pa ako. “Huwag niyo akong kalimutan dalawin sa panaginip ha? Magpahinga na kayo diyan at maging masaya. Huwag na kayong mag alala sa akin dahil kakayanin ko. Thank you for raising me as a better version of myself. I owned my life to you. Rest easy.“

“I’ll go ahead now. Until I meet you both again. I’ll always visit. I love you so much mom, dad.”

"Eli…" napatingin ako kay Tito ng lumapit ito sa akin.

“Nasasaktan ka pa rin ba hanggang ngayon?” Tanong nito sa akin.

Umiwas ako ng tingin. “Hindi ko alam kung anong sakit ang nararamdaman ko ngayon. Kung pwede ko lang hilingin na isang araw ko lang mararamdaman ‘to. Pero hindi pwede. Kasi kapag nangyari ‘yon ay para ko na rin sinasabi naka move on na ako.”

Lumapit siya sa akin. “Matagal mawala ang sakit na ‘yan lalo na mga importanteng tao ang nawala sa’yo. Pero matuto kang maging matapang na magpatuloy sa buhay.”

Ngumiti ako ng mapait. “P-paano? Ni hindi ko nga alam kung paano magsisimula? Ang hirap… kasama ko lang sila eh, tapos biglang mawawala? Marami pa kaming pinaghahandaan lalo na sa darating na thanksgiving tapos puntod na lang pala ang makakausap ko.”

Nakikinig lang ito sa akin at hindi nagsalita.

“Alam mo ba Tito? Iniisip ko na kasalanan ko ang nangyari sa kanila?.”

Agad niyang hinawakan ang kamay ko. “Kahit kailan at hindi mo kasalanan Elisha. Huwag mong sisihin ang sarili mo dahil masasaktan ang mga magulang mo.”

“Nangako sila… Nangako sila na kahit anong mangyari ay hindi nila ako iiwan.”

"Iha, hindi mo man sila nakikita ay sigurado ako na nandyan lang sila sa tabi mo. Babantayan ka nila at hindi iiwan.”

“P-paano na ako?” Mahinang saad ko habang nakatingin sa lapida nila.

“Nandito pa kami. Hindi ka namin iiwan Eli. Huwag mong isipin na nag iisa ka na lang kasi nandito kaming mga Tita at Tito mo. At habang nandito pa ako sa mundong ito ay hindi ko hahayaan na maramdaman mong wala kang kakampi.”

Niyakap ko siya ng mahigpit habang umiiyak. “Salamat… maraming salamat Tito.”

“Halika na at umuwi na tayo. You also need to rest at home.” Agad naman akong tumango.

Biglang bumigat ang pakiramdam ko ng marinig ‘yon. Dahil naisip ko na ito ang araw na uuwi ako sa bahay na mag isa.

Saglit kung tiningnan ulit ang kanilang puntod bago tuluyang naglakad.

“Mag ingat ka, iha.” Nakangiting sabi ni Tito noong pagbuksan niya ako ng sasakyan.

Nagpasalamat lang ako sa kanya bago tuluyang pumasok sa loob.

Habang nakaupo ako ay bigla ko na naman naalala ang mga memories na meron kami sa sasakyan sa tuwing magkakasama kaming tatlo.

Napapikit ako habang sinasariwa ang mga ‘yon dahil alam kung hindi ko na ulit mararanasan ‘yon.

YANA POV

“Are you okay?” Tanong ko kay Eli nang mapansin ko ang pagpikit nito kasabay ng luhang unti unting tumutulo sa kanyang mga mata.

Tumango naman ito.”I’m fine. “

Awang awa ako sa kaibigan ko. Simula ng mawala sina Tita at Tito ay parang nawalan na din siya ng pag asa na mabuhay. Para pang pinipilit niya na lang na maging malakas lalo na kapag humaharap siya sa amin, pero madalas ko siyang makita sa sulok na tahimik na lumuluha.

Elisha is not only my best friend, but she's like a sister to me. Kaya masakit aa akin na makita na unti unti siyang nawawasak at wala man lang akong magawa.

Mabuting tao ang mga magulang niya na kahit ako ay tinuring nilang parang anak. Hindi ko man lang nasabi sa kanila kung gaano ako ka swerte na nakilala ko sila.

Hinawakan ko ang kamay nito. "Kapag kailangan mo ng kausap ay huwag ka mahiya na lumapit sa akin ha. Huwag mong isipin na nag iisa ka dahil nandito pa kami. Handa kitang samahan sa paglulukha." Mahinang sambit ko. 

Buong byahe ay tahimik lang ito at wari'y nag iisip ng malalim kaya hinayaan ko na lang siya. Alam kung hanggang ngayon ay hindi niya pa din tanggap ang nangyari. Kahit naman sino ang mawalan ng magulang ay mahihirapan mag move-on.