Chapter 2 - Ashes and Promises

ELISHA POV

Lumuhod ako sa harap ng puntod ng mga magulang ko, at dahan dahan kung pinalandas ang kamay ko sa pangalan nila na nakaukit sa lapida.

Ilang araw pa lang ang lumipas pero sobrang miss ko na sila. Para bang ang tagal na simula ng mawala sila.

“Mom... Dad...” mahina kong sambit, pilit na ngumiti kahit puno ng luha ang mga mata ko. “Hindi ko alam kung paano ako magsisimula ulit.”

“Palagi ko kayong kasama. Sa mga plano at pangarap ko. At ngayon ay mag isa na lang ako na tutuparin 'yon."

Marahang humaplos ang hangin sa mukha ko, na para bang sumasagot sa akin.

“Hindi pa ako handa.” Napatawa ako nang mahina sa gitna ng pagluha. “Hindi niyo man lang ako tinuruan kung paano mabuhay nang wala kayo.”

Katahimikan ang sumagot sa akin. “

“Pero kakayanin ko. Kaya huwag na kayong mag alala sa akin. Iiyak ako ngayon, iiyak ako bukas, hanggang sa mga susunod na araw. Pero pangako ko sa inyo na hindi ako susuko. “Poprotektahan ko ang lahat ng pinaghirapan niyong itayo. Hindi ko hahayaang masayang ang mga sakripisyo niyo."

"Alam kung hindi magiging madali sa akin ang mga araw pero kakayanin ko dahil alam kung 'yon din ang gusto niyong mangyari. At sana bantayan niyo ako, kung makagawa man ako ng maling desisyon bigyan niyo ako ng sign, kahit sa panaginigip ay pwede niuo akong pagalitan."

“M-mahal ko kayo. Mahal na mahal."

Nakarinig ako ng mga yabag na nanggaling sa likuran ko.

“Eli...”

Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko si Uncle Lucas iyon.

“Sobrang proud sila sa'yo.”

Yumuko ako.

“Hindi ko ko alam kung paano magiging matatag sa nangyayari,” pag amin ko.

“Hindi mo kailangan maging matapang sa harap ng lahat. Pwede kang umiyak, masaktan at magluksa."

Ipinatong niya ang isang kamay sa balikat ko. “Hindi porke't umiiyak ka ngayon ay mahina kana. Minsan kailangan 'yon para mailabas mo ang sakit na nararamdaman mo. Karapatan mong magluksa hanggang kailan mo gusto kasi nawalan ka ng importanteng tao sa buhay mo."

Kinagat ko ang ibabang labi ko. “Paano kung hindi ko kaya?”

“Naniniwala akos sayo. Alam kong kaya mo dahil sila ang nagpalaki sayo.”

Muling pumatak ang mga luha ko. “Paulit-ulit kong naiisip... paano kung mas maaga akong umuwi? Paano kung tinawagan ko sila? Paano kung naroon ako? Paano kung buhay pa sila ngayon?”

Nakita ko ang pag iling nito.

"Huwag mong sisihin ang sarili mo sa mga bagay na wala kang kontrol. Hindi mo kasalanan ang nangyari. Kapag oras na nilang mawala ay wala kang magagawa para pigilan 'yon."

"Pero-"

“Makinig ka sakin Eli. Walang may gusto sa nangyari at kung nandito ang mga magulang mo ay hindi nila magugustuhan na sisihin mo ang sarili mo."

Tuluyan na akong bumigay.

Hinila niya ako sa isang mahigpit na yakap.

“Umiyak ka. Hindi mo kailangang maging matapang ngayong araw.”

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming nagtagal habang ako ay iyak lang ng iyak.

"Kailangan na natin umalis. Kailangan mo ng sapat na pahinga."

Tumango ako at sabay kami na tumayo. Bago ako tuluyang maglakad paalis ay lumingon ako sa kanila. “Aalis na ako Mom, Dad. Pero babalik ako."

Sa loob ng kotse, napakabigat ng katahimikan.

Ipinikit ko ang mga mata ko pero naaalala ko lang ang mga pinagsamahan namin.

Si Mom na tumatawa sa passenger seat.

Si Dad na sintunadong kumakanta habang nagmamaneho.

Napaiyak na naman ako.

YANA POV

Tahimik kong pinagmamasdan si Eli mula sa passenger seat.

Nakapikit ito pero patuloy pa din sa pagtulo ng luha sa kanyang mga mata.

Hindi siya umiimik.

At mas lalo iyong masakit tingnan.

Simula nang mawala sina Tita at Tito ay marami ang naging pagbabago sa kanya.

Hindi ko lang best friend si Elisha. Para ko na siyang tunay na kapatid. Kaya masakit sa akin na makita siyang nalulugmok ng ganito.

Inabot ko ang kamay niya.

“Eli.”

Dahan dahan niyang iminulat ang mga mata niya.

“Hmm?”

“Kapag pakiramdam mo ay sobrang bigat na, tandaan mong nandito lang ako. Pwede mo akong kausapin kahit anong oras. Huwag mong isipin na nag iisa ka lang kasi hindi kita iiwan."

Tahimik lang ito.

“Nandito pa ako. May pamilya ka pa. At kahit ilang beses ka pang madapa ay nandito ako para tulungan kang tumayo."

Mahagya itong ngumiti. 

“Salamat."

Marahan kong pinisil ang kamay niya. "Araw araw kung ipapaalala sayo 'yan."

Sa unang pagkakataon mula nang ilibing ang mga magulang niya ay nakita ko ulit ang totoong ngiti niya.

Hindi ako mapapagod na magdasal na dumating ang araw na maging maayos siya. Kahit matagalan man 'yon basta mabuhay siyang payapa at masaya.

Ayoko siyang makita ng nasasaktan. Siya na lang ang natitira sa akin. At hindi ko hahayaan na masira din ang buhay niya.