The CEO I Vowed To Hate (Tagalog)

ELISHA POV

“Mom, Dad!” Iyak ko habang paulit ulit na sinisigaw ang pangalan nila. Gusto ko man tumakbo papasok sa loob pero hindi ko magawa dahil sa mga taong pumipigil sa akin.

"Bitawan niyo ako." Sigaw ko.

"Ma'am masyado pong malakas ang apoy kaya hindi kayo pwede pumasok at baka pati kayo mapahamak." Saad noong isa.

"They're still inside! My parents are there! Please, save them." Halos maubos na ang boses ko kakasigaw. 

Halos ilang oras din ang itinagal bago tuluyang maapula ang apoy. 

I saw one of the firefighters and I immediately approached her. “How’s my parents? Did you see them? Are they safe?” I asked, shaking.

She lowered her head. "I'm sorry."

“W-what? Anong sorry?” Nanginginig na turan ko. 

Hanggang sa nakita ko ang ibang mga kasamahan nito. At napansin ko na nagkakagulo kaya mabilis akong napatakbo doon.

“Mommy, Daddy,” nanghihinang turan ko. I screamed in so much anger and pain. Until I collapsed.

The next thing that happened was I woke up in the hospital and I saw my mother’s sister.

“Tita…” tawag ko dito.

“Iha! Buti naman at gising ka na.” Bakas sa mukha nito ang pag aalala.

“A-ano pong nangyari?” Tanong ko.

“Nawalan ka ng malay at ang sabi ng doctor ay hindi kinaya ng katawan mo ang nangyari.” Sagot nito.

“Nasaan sina Mommy at Daddy?” Tanong ko sa kanya ng maalala ko ang nangyari.

Mabilis siyang nag iwas ng tingin na animo’y hindi alam ang isasagot.

“Tita.” Tawag ko ulit sa kanya.

“Ang mabuti pa ay magpahinga ka na muna. Hindi pa maayos ang lagay mo.” Saad nito. Alam kung iniiwasan niyang sagutin ang tanong ko.

“Ligtas sila diba? Buhay sila?” Tanong ko kahit malinaw naman sa kilos nito ang totoong kasagutan.

“Elisha.”

“Answer me tita! My parents ang safe right?” Hindi ko mapigilan ang hindi magtaas ng boses. Ang hirap bang sagutin ng tanong ko?

“Iha.” Panimula nito.

“Hmmm.”

“W-wala na sila.” Anas nito.

Napailing ako habang nakatingin sa kanya. “You’re joking right? H-hindi… hindi pwede. Hindi nila ako iiwan.” Saad ko at mabilis na tinanggal ang mga nakakabit sa akin.

“What are you doing Elisha?” Natatarantang sabi ni Tita.

“I need to see them! Hindi ako naniniwala na wala na sila. They can’t leave me. Not like this!” Agad akong tumayo at lumabas sa kwarto na hindi pinapansin ang sigaw ng tiyahin ko.

Hanggang sa napadpad ako kung nasaan ang mga magulang ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipihit ang pinto.

Pagbukas ko ay bumungad sa akin ang dalawang tao na natatakpan ng puting tela. Napatakip ako sa aking bibig habang dahan dahan na lumalapit sa kanila.

“N-no… This can’t be.” Ngarag na ang boses ko.

Unti unti kung tinanggal ang tela at bumungad sa akin ang dalawang taong kanina ko pa hinahanap. Halos masunog na ang kabilaang mukha nila. 

Dahan dahan akong napaatras.

“Iha…” mahinang tawag sa akin ni Tita. Hindi ko napansin na nakasunod pala sila sa akin.

“Tell me. This is not happening right? This is just a dream. A nightmare.” Utal na turan ko.

“Elisha,  huminahon ka.” 

“No! Sabihin mo Tita. Hindi ito totoo diba? Buhay pa sila. Hindi nila ako iiwan. Hindi…” halos maghisterikal na ako. Hanggang sa narinig ko ang malakas na sigaw ng Tiyahin ko at agad na may pumasok na doctor. The next thing I knew everything went black out.

Nang magising ako ay tanging iyak lang ang ginawa ko. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ng sistema ko ang nangyari sa kanila.

Paulit ulit bumabalik sa isip ko ang mga huling sandali na kasama ko sila. Kung alam ko lang na 'yon na ang magiging huli ay sinulit ko na.

Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay na hindi sila nakikita. Paano ako masasanay na hindi ko marinig si mommy na sinasabihan ako kung gaano siya ka prpud sa akin? Paano ako gigising araw araw na hindi maririnig mula kay daddy kung gaano siya ka swerte na binigyan sila ng anak na kagaya ko? We have so many plans. I have so many dreams that wanted to achieve with my parents by my side.

Paano na wala na sila sa tabi ko?

Saan ko ikwekwento ang mga worries, what if's at achievements ko? 

Bakit sa dinami dami ng masasamang tao sa mundo bakit ang mga magulang ko pa ang kinuha? They're my life, my everything. But in just one blink of eye I've lost them. Not one but two of them.

SOMEONE POV

“Natapos na po namin ang pinapagawa niyo Sir,” 

Napangiti naman ako. “I’ll transfer the balance in your bank account. Be sure no one knows about this.” Agad kung ibinaba ang tawag.

I quietly burned a photograph of the Gonzales family.

“Kung sana ay pumayag lang kayo sa offer ko ay hindi tayo hahantong sa ganito. Pero masyado kayong nagmatigas.”

"You were never supposed to die… But since it’s already happened. I'll make sure no one discovers the truth. No one will ever know this wasn't an accident."