KABANATA 1: PAIT

Lana Serrano POV

Malamig yung aircon dito sa penthouse, pero hindi sapat ’yun para mawala yung init na nararamdaman ko sa balat ko. Dahan-dahan kong idinilat yung mga mata ko at bumungad sa akin yung kisame.

Huminga ako nang malalim. Amoy pabango ng lalaki, at ang pamilyar niyang amoy.

Tumingin ako sa tabi ko. Wala na doon si Eros Knight. Pero yung magulong kumot at yung bakas ng katawan niya sa kama, sapat na patunay na hindi panaginip ang nangyari kagabi.

Ibinigay ko na lahat sa kanya—yung dangal ko, yung puso ko, at yung buong pagkatao ko na matagal ko nang itinatago simula nang naging personal assistant niya ako.

"Eros..." bulong ko sa hangin. Napangiti ako nang bahagya. Tumayo ako at nagbalot ng puting bathrobe. Habang papunta ako sa pinto para hanapin siya, narinig ko yung mahinang boses galing sa balcony. Medyo nakabukas yung glass door kaya rinig na rinig ko ang bawat sinasabi nila.

"Wala akong pakialam sa mga tsismis, Marcus," malamig na boses ni Eros ang narinig ko. ’Yun ang boses na ginagamit niya kapag trabaho ang usapan—walang emosyon, professional, at sobrang seryoso.

"Pero Sir, nakita siya ng press na bumababa sa sasakyan niyo kagabi. Baka isipin nila may relasyon kayo ni Ms. Serrano," sagot ni Marcus, yung head of security niya.

Napatigil ako sa paglalakad. Pinigilan ko yung paghinga ko habang nakikinig, umaasa na may sasabihin siyang magpapakalma sa kaba ko.

Tumawa nang maikli si Eros, yung tawang parang nang-iinsulto. "Relasyon? Marcus, kilala mo ako.

Lana is just a one-night distraction. Magaling siya sa trabaho, at magaling din siya sa kama, pero hanggang doon lang ’yun."

parang nanigas ang buong katawan ko.

Yung ngiti ko kanina, napalitan ng panginginig ng mga labi.

"Pero paano kung mag-expect siya, Sir? Paano kung... mabuntis siya?" tanong ulit ni Marcus.

"Then she’ll be disappointed," mabilis at walang pag-aalinlangang sagot ni Eros. "I don’t do commitments, at lalong ayaw ko ng mga bata.

Magulo na ang buhay ko; a child would just be a mistake na hindi ko pananatilihin. Kung matalino siya, iinom siya ng pills at aarte na parang walang nangyari."

Bawat salita niya, parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib ko.

Napaatras ako hanggang sa mapaupo ako sa gilid ng kama. Yung luhang kanina ko pa pinipigilan, tuluyan nang bumagsak. Yung lalaking dalawang taon ko nang minamahal nang palihim, tingin lang pala sa akin ay gamit na pwedeng itapon pagkatapos pakinabangan.

Hindi ko na hinintay na pumasok pa siya. Mabilis kong kinuha ang mga damit ko at isinuot ang mga ’yun habang nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko na pinansin yung sakit ng katawan ko. Ang nasa isip ko lang, kailangan ko nang makaalis dito.

Kinuha ko yung bag ko at tumakbo palabas ng penthouse gamit yung service elevator. Hindi ako lumingon. Hindi ko na kayang makita yung mukha niya nang hindi ko naaalala kung gaano siya kadesperado na itakwil ako.

DALAWANG LINGGO ANG LUMIPAS

Nakatitig lang ako sa maliit na puting stick na hawak ko. Dalawang red lines.

Parang biglang nanlambot ang katawan ko. Sa loob ng dalawang linggo, sinubukan kong maging normal. Pumasok ako sa trabaho, iniwasan ko yung mga tingin ni Eros, at tiniis ko yung bawat utos niya na parang walang nangyari. Pero yung madalas na pagkahilo at pagsusuka ko tuwing umaga, hindi ko na kayang itago.

Dahan-dahan akong napaupo sa malamig na tiles. Kusa ring humawak yung kamay ko sa tiyan ko. Isang buhay, isang buhay na nabuo sa gabing akala ko ay pag-ibig, pero para sa kanya ay isang pagkakamali lang.

Kilala ko kung anong klaseng tao si Eros Knight.

Kapag sinabi niyang ayaw niya, gagawa siya ng paraan para mawala yung sagabal sa gusto niya. Natakot ako, hindi para sa sarili ko, kundi para sa buhay na nasa sinapupunan ko. Hindi ko hahayaang tawaging "pagkakamali" ang anak ko ng sarili niyang ama.

Binuksan ko yung laptop ko at agad akong nag-type ng resignation letter. Walang render-render at walang mahabang explanation.

Pagkatapos, kinuha ko yung passport ko at yung maliit na ipon na itinabi ko para sana sa pangarap kong maging Structural Engineer.

Kakaunti lang ’to kumpara sa yaman ni Eros, pero sapat na para makabili ng ticket palabas ng bansa.

NINOY AQUINO INTERNATIONAL AIRPORT

Yung ingay sa airport yung nagsisilbing background music ng pagtakas ko. Hawak ko nang mahigpit yung backpack ko habang nakapila sa immigration.

"Final call for flight PR-102 to New York..."

Huminga ako nang malalim at hinaplos yung tiyan ko. Hindi ko pa alam kung anong mangyayari sa akin sa Amerika. Hindi ko alam kung paano ko palalakihin yung batang ito nang mag-isa. Ang tanging alam ko lang, hinding-hindi ko hahayaang tawaging "pagkakamali" ang anak ko.

Ibinigay ko yung passport ko sa officer.

Pagkatapos matatakan, naglakad na ako papasok sa boarding gate.

Sa huling pagkakataon, lumingon ako sa labas ng malaking salamin ng airport. Sa mundong ito, iniwan ko na yung simpleng Lana Serrano na nangarap mahalin ng isang Eros Knight.

Pagbalik ko, sisiguraduhin kong wala nang makakatapak sa akin muli—kahit pa yung makapangyarihang bilyonaryo na naging dahilan ng pag-alis ko.

Humarap ako sa unahan at pumasok sa eroplano. Kasabay ng paglipad nito ang pagbaon ko sa nakaraan.

Paalam, Eros. Ito na ang huling pagkakataon na magiging "distraction" mo ako.