KABANATA 2: PAGBABALIK

Lana Serrano POV

​"Ace, stop pestering your brother. Bolt, bitawan mo muna ’yang iPad mo. And Chase... baby, stop eating those gummy bears, malapit na tayong mag-land."

​Huminga ako nang malalim habang inaayos yung designer sunglasses ko. Mula sa bintana ng eroplano, unti-unti ko nang natatanaw yung pamilyar na skyline ng Maynila. Limang taon. Limang taon kong tiniis yung hirap sa New York habang pinagsasabay yung pag-aaral, pagtatrabaho, at pagpapalaki sa tatlong makukulit na batang kasama ko ngayon.

​"But Mommy, si Chase kasi! Kinain niya yung fries ko!" reklamo ni Bolt. Sa kanilang tatlo, siya yung pinaka-athletic at madaling mapikon. Naka-black hoodie siya at basketball shoes.

​"I was just hungry, Mommy," malambing na sagot ni Chase sabay pakita ng pamatay niyang dimples. Siya yung charmer. Alam niyang isang ngiti lang niya, bibigay na ako agad.

​"Quiet, both of you," malamig na saway ni Ace. Napatingin ako sa panganay ko. Sa kanilang tatlo, siya yung nakakatakot ang pagkakahawig sa lalaking ’yun. Mula sa seryosong mga mata hanggang sa paraan ng pagkunot ng noo, Ace was a carbon copy of Eros Knight. At sa edad na lima, yung talino niya, nakaka-overwhelm na.

​"Listen to your brother," sabi ko sa kanila habang kinukuha yung Chanel handbag ko. "Pagbaba natin, stay close to me. No running around. Is that clear?"

​"Yes, Mommy!" sabay-sabay nilang sagot.

​Nung tuluyan nang huminto yung eroplano, naramdaman ko yung mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ’to dahil sa excitement. Takot ’to. Takot na baka sa pag-apak ko dito, mahanap kami ng nakaraan ko. Pero kailangan kong bumalik. Ako na ngayon ang Head Structural Engineer ng Vanguard Associates, at hindi ko pwedeng talikuran yung kontratang pinirmahan ko.

​Paglabas namin sa arrival gate, agad kaming pinagtinginan ng mga tao. Paano ba namang hindi? Tatlong batang lalaki na magkakamukha, naka-matchy na navy blue suits, white sneakers, at tig-iisang aviator shades. Mukha silang mga mini-models na naglalakad sa runway, habang ako naman sa gitna nila, suot yung emerald green power suit ko at 4-inch stilettos.

​Hindi na ako yung mahiyain at sunud-sunuran na Lana Serrano. I am now Engr. Lana Serrano. At wala akong balak magpa-api kahit kanino.

​"Mommy, why are people looking at us? Is it because I'm handsome?" tanong ni Chase habang kumakaway pa sa ilang mga turistang nakatingin.

​Natawa ako nang bahagya. "Yes, baby. You're very handsome."

​Naglakad kami papunta sa luggage area. Habang hinihintay yung mga maleta, nilabas ko yung phone ko para i-check yung email ng client ko. Pero bigla akong napatigil. Isang pamilyar na scent yung humalimuyak sa hangin... isang pamilyar na amoy na matagal ko nang sinubukang kalimutan.

​No. It can't be.

​Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang biglang bumagal yung paligid. Dahan-dahan kong inangat yung tingin ko. Mula sa kabilang dulo ng VIP exit, may isang grupo ng mga lalaking naka-barong at suit na naglalakad. At sa gitna nila, yung lalaking hinding-hindi ko makakalimutan.

​Eros Knight.

Mas mabigat ang dating niya ngayon kaysa dati. Mas tumalas yung panga niya, at mas naging dominante ang aura niya. May kausap siya sa phone habang seryosong nakikinig yung mga tauhan niya. Papalapit sila sa direksyon namin.

​

​"Mommy, look! That man has the same watch as Ace!" sigaw ni Bolt sabay turo kay Eros.

​Halos lumabas yung puso ko sa dibdib ko sa kaba. Kapag tumingin si Eros sa direksyon namin, tapos na yung laro. Makikita niya yung tatlong bata na parang photocopy ng mukha niya.

​"Ace, Bolt, Chase! Duck!" bulong ko sa kanila.

​"What? Bakit, Mommy? Is there a bad guy?" tanong ni Ace, nagsisimula na namang maging suspisyoso yung mga mata niya.

​"Secret agent game! Quick, hide behind the luggage cart!" pagdadahilan ko. Agad namang sumunod yung tatlo dahil mahilig sila sa games. Mabilis kong kinuha yung mahaba kong trench coat sa braso ko at ipinatong ’yun sa kanila habang nakayuko sila sa likod ng malalaking maleta.

​Pumwesto ako nang nakatalikod sa direksyon ni Eros. Ipinikit ko yung mga mata ko, dinarasal na sana magtuloy-tuloy lang siya sa paglakad.

​Naramdaman ko yung presensya niya sa likod ko. Huminto siya. Rinig na rinig ko yung boses niya—yung boses na nagparamdam sa akin noon na basura lang ako.

​"Wala akong pakialam sa mga delay, Marcus. I want the project to start this week. Kung wala pa dito yung bagong engineer galing New York, humanap ka ng iba," sabi ni Eros. Yung boses niya, kasing lamig pa rin ng yelo.

​"Darating na siya today, Sir. Hinihintay na namin siya," sagot ni Marcus.

Nararamdaman ko yung titig ni Eros sa likod ko. Parang ang bigat ng tingin niya. Sandaling tumahimik yung paligid. Huminto ba siya para tingnan ako? May nakilala ba siya?

​"Sir? May problema po ba?" tanong ni Marcus.

​Isang sandali pa bago sumagot si Eros. "Nothing. I thought I saw... never mind. Let's go. We have a meeting in thirty minutes."

​Narinig ko yung papalayong yabag ng mga sapatos nila. Nung sigurado na akong wala na sila, napaupo ako sa tabi ng luggage cart, hinahabol yung hininga ko. Basang-basa na ng malamig na pawis yung likod ko.

​"Mommy? Pwede na ba kaming lumabas? Ang init dito sa ilalim," reklamo ni Chase.

​Inangat ko yung trench coat at hinarap sila. Yung tatlong pares ng mga mata na seryosong nakatingin sa akin yung pinakamalaking rason kung bakit kailangan kong maging matapang.

​"Yes, babies. Tapos na yung game for now," sabi ko habang pinupunasan yung noo nila.

​"Sino ’yun, Mommy? Mukha kang natakot," tanong ni Ace. Hindi ko siya maloloko. Sa aming apat, siya yung pinaka-observant.

​Huminga ako nang malalim at inayos yung sarili ko. Tumingin ako sa labas ng airport kung saan naghihintay yung sasakyang magdadala sa amin sa bago naming buhay dito.

​"Wala ’yun, Ace. Just a ghost from the past," sagot ko.

​Pero sa loob-loob ko, alam kong simula pa lang ’to. Yung client ng project ko ay ang Knight Industries. Ibig sabihin, kahit anong tago ko, magkakaharap at magkakaharap kami ni Eros. At sa oras na mangyari ’yun, kailangang handa ako.

​Dahil sa pagkakataong ’to, hindi na ako yung Lana na umiiyak at tumatakas. Ako na yung babaeng kukunin ang lahat ng nararapat para sa mga anak ko, kahit pa ang kapalit nito ay ang wasakin ang mundo ng lalaking nagtapon sa akin.

​"Let's go, boys. May trabaho pa si Mommy," matapang kong sabi.