CHAPTER 3: THE BOARDROOM CONFRONTATION

Lana Serrano POV

"Mommy, why do we have to stay with Nanny Mel in the hotel? I want to see the big buildings!" reklamo ni Bolt habang kinakalikot ang kanyang robot toy.

Hinalikan ko siya sa noo bago ko sinuot ang aking emerald-green blazer. "Mommy has a very important meeting, baby. Be a good boy, okay? Ace, ikaw na ang bahala sa mga kapatid mo."

Tumingin sa akin si Ace mula sa kanyang binabasang libro. "Don't worry, Mommy. I’ll make sure Bolt doesn't break anything and Chase doesn't eat the entire mini-bar."

Napangiti ako. Ace was too mature for a five-year-old, at minsan ay nakakaguilt na kailangan niyang maging "kuya" nang maaga dahil wala silang ama. Pero wala akong oras para sa drama ngayon. Ngayong araw, kailangan kong harapin ang demonyo ng nakaraan ko.

Pagbaba ko sa lobby ng Knight Industries, sinalubong ako ng pamilyar na kaba. Ang kumpanyang ito ang naging saksi sa lahat ng sakripisyo ko noon bilang hamak na assistant. Pero ngayon, habang naglalakad ako sa gitna ng lobby, ang mga empleyadong dati ay hindi man lang ako tinitingnan ay napapalingon sa bawat tunog ng stilettos ko.

"Good morning. I’m Engr. Lana Serrano from Vanguard Associates. I have a 10:00 AM meeting with Mr. Eros Knight," seryoso kong sabi sa receptionist.

Gulat na napatingin sa akin ang babae. "Ms. Serrano? I mean... Engineer? This way, Ma’am. Kanina pa po kayo hinihintay sa boardroom."

Sumakay ako sa private elevator. Habang paakyat, tiningnan ko ang sarili ko sa repleksyon ng salamin. My hair was in a sleek bun, my makeup was sharp, and my eyes, those eyes were no longer filled with longing for a man who didn't want me. They were filled with fire.

Pagbukas ng pinto ng boardroom, tumigil ang lahat ng pag-uusap. Nakaupo sa dulo ng mahabang lamesa si Eros Knight, nakasuot ng charcoal grey suit. He was reading a folder, his eyebrows furrowed in that same old way that used to make my heart melt.

"You’re late," malamig niyang sabi nang hindi tumitingin sa akin. "Vanguard promised me their best engineer. I didn't pay millions for someone who can't keep a schedule."

Ngumiti ako nang tipid at naglakad patungo sa tapat niyang upuan. I dropped my leather portfolio on the table with a loud thud.

"Traffic in Manila hasn't changed in five years, Mr. Knight. Just like your attitude," diretsahan kong sagot.

Napatigil si Eros. Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang tingin. Sa sandaling magtama ang mga mata namin, parang huminto ang oras. Nakita ko ang panlalaki ng kanyang mga mata, ang bahagyang pagbuka ng kanyang labi, at ang pagdaan ng gulat, galit, at pagkalito sa kanyang mukha.

"Lana?" bulong niya. Halos hindi lumabas ang boses niya.

"It’s Engr. Serrano for you, Mr. Knight," pagtatama ko habang nauupo nang de-kwatro. "Shall we start the presentation? O tititigan mo na lang ako buong araw?"

Nagkaroon ng bulungan sa loob ng kwarto. Ang mga board members ay hindi makapaniwala na may isang babaeng kayang sumagot-sagot nang ganoon sa kinatatakutang si Eros Knight.

"Everyone, out," biglang utos ni Eros, ang kanyang boses ay puno ng awtoridad.

"But Sir, the presentation..." simula ng isang director.

"I said OUT!" sigaw ni Eros.

Mabilis na nagmamadaling lumabas ang lahat, kabilang si Marcus na nag-aalalang tumingin sa akin bago isinara ang pinto. Ngayon, kaming dalawa na lang ang natira sa malawak na opisina.

Tumayo si Eros at dahan-dahang naglakad palapit sa akin. Bawat hakbang niya ay parang predator na papalapit sa kanyang prey. Pero hindi ako kumibo.

"Five years, Lana," he hissed, slamming his hands on the table, leaning in until our noses were almost touching. "Five years mong ninakaw ang sarili mo sa akin. You ran away like a thief. No resignation letter, no explanation. You just vanished into thin air. Tell me, what did you steal from me that made you so desperate to hide?"

Tinitigan ko siya nang diretso. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa mukha ko. Ang amoy niya ay nandoon pa rin, humahalimuyak at mapang-akit, pero ang puso ko ay balot na ng lamig.

"I stole nothing from you, Eros. Because to you, I was nothing, remember?" My voice was calm, unlike the storm inside me. "I was just a 'convenient distraction.' Bakit kailangan kong magpaalam sa taong tingin sa akin ay isang pagkakamali lang?"

Napatigil siya. lumiit ang kanyang mga mata. "You heard that."

"I heard everything. And that was the best thing that ever happened to me, because it gave me the strength to leave a toxic man like you."

Biglang lumambot nang bahagya ang ekspresyon ni Eros, pero agad din itong napalitan ng galit. "You look different. You act different. Who the hell gave you the right to talk to me like this?"

"The millions I’m about to save your company with this project, that’s what," sagot ko sabay tayo. "Ngayon, kung gusto mong matapos ang project na ito, treat me as your lead engineer. Nothing more, nothing less. Huwag nating haluan ng personal na basura ang trabaho."

Akmang tatalikod na ako nang biglang tumunog ang phone ko sa ibabaw ng lamesa. Isang FaceTime call.

Agad kong kinuha ang phone, pero dahil sa sobrang bilis ng kamay ni Eros, naunahan niya ako. He snatched the phone from the table.

"Give it back, Eros!" sigaw ko, pilit na inaabot ang phone.

"Who is this? Your boyfriend?" he sneered. He looked at the screen, and the sneer froze on his face.

Sa screen, ay bumungad ang mukha ni Chase. Ang batang pinaka-malambing sa tatlo. Naka-video call ito gamit ang phone ni Ace.

"Mommy! Bolt is being mean! He won't share the chocolate!" sigaw ni Chase sa kabilang linya.

Nanigas si Eros. Ang phone ay nanginginig sa hawak niya. Mula sa angle ng camera, malinaw na malinaw ang mukha ni Chase, ang hugis ng mata ni Eros, ang ilong ni Eros, at pati ang maliit na nunal sa gilid ng tenga na namana nito sa ama.

"Mommy?" bulong ni Eros, ang kanyang boses ay puno ng hindi maipaliwanag na emosyon. "You... you have a son?"

Mabilis kong hinablot ang phone mula sa kanya at pinatay ang tawag. My heart was racing so fast I thought I’d faint. "It’s none of your business."

"He looks like me," sabi ni Eros, dahan-dahang humakbang palapit sa akin. "Lana, that boy... he looks exactly like me."

"Maraming magkakamukha sa mundo, Mr. Knight. Huwag kang masyadong bilib sa sarili mo," matigas kong sagot habang mabilis na inililigpit ang aking mga gamit.

"Don't lie to me!" He grabbed my arm, his grip firm but not painful. "Ilang taon na siya? Four? Five? Sinabi mo sa akin na uminom ka ng pill! Sinabi mo na walang mangyayari!"

"At naniwala ka naman?" tumawa ako nang mapait. "Let go of me, Eros. If you want this project to move forward, stay away from my personal life. Ang anak ko ay anak ko lang. He has nothing to do with you."

"We'll see about that," bulong niya, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang mapanganib na determinasyon. "Hahanapin ko ang batang 'yun. And if he's mine... God help you, Lana. Because I will take everything that belongs to me."

"He is NOT yours!" sigaw ko bago ako tuluyang lumabas ng boardroom, hindi na lumingon kahit nararamdaman ko ang kanyang mapanuring tingin sa likuran ko.