KABANATA 3: BANGGAAN

Lana Serrano POV

"Mommy, bakit kailangan naming mag-stay kay Nanny Mel dito sa hotel? Gusto ko makita yung mga malalaking building!" reklamo ni Bolt habang nilalaro yung robot niya.

Hinalikan ko siya sa noo bago ko isinuot yung emerald-green blazer ko. "Mommy has a very important meeting, baby. Be a good boy, okay? Ace, ikaw na muna ang bahala sa mga kapatid mo."

Tumingin sa akin si Ace mula sa binabasa niyang libro. "Don't worry, Mommy. Ako na bahala para hindi makasira ng gamit si Bolt at hindi maubos ni Chase yung laman ng mini-bar."

Napangiti ako. Masyadong mature si Ace para sa isang five-year-old, at minsan nakaka-guilty na kailangan niyang maging "kuya" agad dahil wala silang tatay. Pero wala akong oras para mag-drama ngayon. Ngayong araw, kailangan kong harapin ang demonyo ng nakaraan ko.

Pagbaba ko sa lobby ng Knight Industries, naramdaman ko yung pamilyar na kaba. Ang kumpanyang ’to yung saksi sa lahat ng sakripisyo ko noon nung hamak na assistant lang ako. Pero ngayon, habang naglalakad ako sa gitna ng lobby, yung mga empleyadong dati ay hindi man lang ako tinitingnan, napapalingon na sa bawat tunog ng stilettos ko.

"Good morning. I’m Engr. Lana Serrano from Vanguard Associates. I have a 10:00 AM meeting with Mr. Eros Knight," seryoso kong sabi sa receptionist.

Gulat na napatingin sa akin yung babae. "Ms. Serrano? I mean... Engineer? This way po, Ma’am. Kanina pa po kayo hinihintay sa boardroom."

Sumakay ako sa private elevator. Habang paakyat, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Naka-sleek bun ang buhok ko, maayos ang makeup, at yung mga mata ko—wala na doon yung pangungulila sa lalaking ayaw naman sa akin. Galit at determinasyon na ang makikita roon.

Pagbukas ng pinto ng boardroom, biglang tumahimik ang lahat. Nakaupo sa dulo ng mahabang table si Eros Knight, naka-charcoal grey suit. May binabasa siyang folder, at nakakunot yung noo niya sa paraang dati ay nagpapatunaw sa puso ko.

"You’re late," malamig niyang sabi nang hindi man lang tumitingin sa akin. "Vanguard promised me their best engineer. Hindi ako nagbayad ng milyon para sa taong hindi marunong sumunod sa schedule."

Ngumiti ako nang tipid at naglakad papunta sa tapat niyang upuan. Ibinagsak ko yung leather portfolio ko sa lamesa nang malakas.

"Hindi pa rin nagbabago ang traffic sa Manila after five years, Mr. Knight. Parang yung attitude mo lang," diretsahan kong sagot.

Napatigil si Eros. Dahan-dahan niyang iniangat yung tingin niya. Nung nagtama yung mga mata namin, parang saglit akong nanigas. Nakita ko yung paglaki ng mga mata niya, yung bahagyang pagbuka ng labi niya, at yung halo-halong gulat, galit, at kalituhan sa mukha niya.

"Lana?" pabulong na sabi niya.

"It’s Engr. Serrano for you, Mr. Knight," pagtatama ko habang nauupo nang de-kwatro. "Shall we start the presentation? O tititigan mo na lang ako buong araw?"

Nagkaroon ng bulungan sa loob ng opisina. Hindi makapaniwala yung mga board members na may babaeng kayang sumagot-sagot nang ganoon sa kinatatakutang si Eros Knight.

"Everyone, out," biglang utos ni Eros, bakas yung awtoridad sa boses niya.

"But Sir, yung presentation..." simula ng isang director.

"I said OUT!" sigaw ni Eros.

Mabilis na nagmadaling lumabas ang lahat, pati si Marcus na nag-aalalang tumingin sa akin bago isinara yung pinto. Ngayon, kaming dalawa na lang ang naiwan sa malawak na opisina.

Tumayo si Eros at dahan-dahang naglakad palapit sa akin. Mabigat ang bawat hakbang niya. Pero hindi ako natinag.

"Five years, Lana," gigil niyang sabi, sabay bagsak ng mga kamay sa lamesa habang nakadukwang sa harap ko. Halos mag-abot na yung mga ilong namin. "Five years mong ninakaw yung sarili mo sa akin. Tumakas ka na parang magnanakaw. May resignation letter ka nga, pero walang explanation. Bigla ka na lang naglaho. Sabihin mo, ano ba yung ninakaw mo sa akin at kailangang-kailangan mong magtago?"

Tinitigan ko siya nang diretso. Ramdam ko yung mainit niyang hininga sa mukha ko. Amoy na amoy ko pa rin siya—yung pamilyar at mapang-akit niyang amoy—pero balot na ng lamig yung puso ko.

"Wala akong ninakaw sa’yo, Eros. Kasi para sa’yo, wala naman akong kwenta, ’di ba?" kalmado yung boses ko, kahit ang bigat ng pakiramdam ko. "I was just a 'convenient distraction.' Bakit pa ako magpapaalam sa taong pagkakamali lang ang tingin sa akin?"

Napatigil siya. Nanliit yung mga mata niya. "Narinig mo ’yun."

"Narinig ko lahat. At ’yun yung best thing na nangyari sa akin, kasi ’yun yung nagbigay sa akin ng lakas para iwan ang toxic na lalaking tulad mo."

Biglang lumambot nang konti yung expression niya pero agad ding napalitan ng galit. "Iba ka na ngayon. Iba ka na umasta. Sino bang nagbigay sa’yo ng karapatang kausapin ako nang ganyan?"

"Yung milyun-milyong ise-save ko para sa kumpanya mo sa project na ’to," sagot ko sabay tayo. "Ngayon, kung gusto mong matapos ’to, itrato mo ako bilang lead engineer mo. Nothing more, nothing less. Huwag na nating ihalo yung personal na basura sa trabaho."

Akmang tatalikod na ako nung biglang tumunog yung phone ko sa ibabaw ng lamesa. May FaceTime call.

Agad kong kinuha yung phone, pero dahil sa bilis ni Eros, naunahan niya ako. Hinablot niya yung phone sa lamesa.

"Ibigay mo sa akin ’yan, Eros!" sigaw ko, pilit na inaabot yung phone.

"Sino ’to? Boyfriend mo?" pang-iinsulto niya. Tumingin siya sa screen, at biglang napatitig nang maigi.

Sa screen, lumabas yung mukha ni Chase. Siya yung pinaka-sweet sa tatlo. Naka-video call siya gamit yung phone ni Ace.

"Mommy! Si Bolt kasi ayaw mamigay! Ayaw niyang i-share yung chocolate!" sigaw ni Chase sa kabilang linya.

Nanigas si Eros. Nanginginig yung hawak niya sa phone. Mula sa angle ng camera, kitang-kita yung mukha ni Chase—yung hugis ng mata ni Eros, yung ilong ni Eros, pati yung maliit na nunal sa gilid ng tenga na nakuha niya sa ama.

"Mommy?" bulong ni Eros, punong-puno ng emosyon yung boses niya. "May... may anak ka?"

Mabilis kong hinablot yung phone sa kanya at pinatay yung call. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, pakiramdam ko mahihimatay ako. "Wala kang pakialam."

"Kamukha ko siya," sabi ni Eros, dahan-dahang humakbang palapit sa akin. "Lana, yung batang ’yun... kamukhang-kamukha ko."

"Maraming magkakamukha sa mundo, Mr. Knight. Huwag kang masyadong bilib sa sarili mo," matigas kong sagot habang mabilis na nililigpit yung mga gamit ko.

"Huwag mo akong pagsalitaan ng ganyan!" Hinawakan niya yung braso ko—mahigpit pero hindi naman masakit. "Ilang taon na siya? Four? Five? Akala ko uminom ka ng pill. Akala ko walang mangyayari!"

"At naniwala ka naman?" mapait akong natawa. "Bitawan mo ako, Eros. Kung gusto mong magtuloy-tuloy ang project na ’to, stay away from my personal life. Anak ko siya. Wala kang kinalaman sa kanya."

"Let's see," bulong niya, at nakita ko sa mga mata niya yung delikadong determinasyon. "Hahanapin ko yung batang ’yun. And if he's mine... God help you, Lana. Dahil kukunin ko lahat ng nararapat sa akin."

"HE'S NOT YOURS!" sigaw ko bago ako tuluyang lumabas ng boardroom. Hindi na ako lumingon kahit ramdam ko pa rin yung matalim niyang tingin sa likod ko.