KABANATA 4: BISTO

Lana Serrano POV

Pagkalabas ko ng Knight Industries, hindi ako makahinga nang maayos. Parang sinakal ako ng hangin sa loob ng building na ’yon. Sumakay ako sa kotse ko at agad nag-drive pabalik sa hotel.

"Hindi niya pwedeng malaman," bulong ko sa sarili ko habang nakahawak nang mahigpit sa steering wheel. "Hindi niya pwedeng makuha ang mga anak ko."

Pero alam ko kung sino si Eros Knight. He’s a hunter. Kapag may gusto siyang makuha, gagawin niya ang lahat. At ngayon, nanghihinala na siya.

Dahil sa sobrang stress, minabuti kong ipasyal ang mga bata sa isang exclusive indoor playground sa loob ng isang high-end mall malapit sa BGC. Kailangan nilang mag-labas ng enerhiya, at kailangan ko ring kumalma. Akala ko, dahil exclusive at private ang lugar, magiging ligtas kami. Akala ko, sa laki ng Maynila, hindi kami magtatagpo uli sa loob ng parehong araw. Pero mali ako.

"Mommy, look! I’m a ninja!" sigaw ni Bolt habang tumatalon sa mga foam blocks.

Si Chase naman ay abala sa pakikipagkaibigan sa ibang mga bata, habang si Ace ay nakaupo lang sa tabi ko, may hawak na tablet at seryosong nagbabasa ng kung anong article tungkol sa robotics.

"Ace, baby, why don't you play with your brothers?" tanong ko habang hinahaplos ang buhok niya.

"It's too loud, Mommy. I’d rather finish this project," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. Minsan, nakakalimutan kong limang taong gulang lang siya.

Eksaktong pagtalikod ko para kuhanin ang tubig ni Chase sa bag ko, nakarinig ako ng malakas na kalabog at isang pamilyar na boses.

"Ouch! Hey, watch where you're going!"

Napalingon ako at bigla akong kinabahan. Sa gitna ng playground, nakatayo si Eros Knight. Halatang galing pa siya sa trabaho dahil suot pa niya ang kanyang vest at slacks, pero tinanggal na niya ang kanyang tie. At sa paanan niya, nakasalampak si Ace.

Nabangga ni Ace si Eros habang naglalakad ito, malamang ay dahil nakatingin ang anak ko sa tablet niya.

"I’m sorry, Sir. But you were also in my path. According to the rules of spatial awareness, you should have yielded since I was the one carrying a fragile device," seryosong sabi ni Ace habang tumatayo at pinapagpagan ang pantalon niya.

Nakita ko ang panlalaki ng mga mata ni Eros. Parang nanigas siya. Nakatitig siya sa mukha ni Ace, sa mga matang kasing-talas ng sa kanya, sa boses na kahit bata pa ay may awtoridad na, at sa talinong hindi pang-karaniwan.

"Ace!" sigaw ko habang tumatakbo palapit sa kanila. "Ace, are you okay?"

Mabilis kong hinila si Ace sa likuran ko, pilit siyang itinatago sa paningin ni Eros. Pero huli na ang lahat.

"Lana," bulong ni Eros. Ang kanyang boses ay nanginginig sa halo-halong emosyon. "Is this... is this the boy from the video call?"

Hindi ko siya sinagot. "Ace, go to Nanny Mel. Now."

"But Mommy..."

"Go!"

Tumakbo si Ace patungo sa yaya nila na nasa kabilang dulo ng playground. Pero bago pa man ako makahinga nang maluwag, narinig ko ang dalawa pang boses na tumatawag sa akin.

"Mommy! Mommy! Bolt stole my crown!" sigaw ni Chase habang tumatakbo palapit sa akin, suot ang isang plastic na korona.

"Hindi kaya! Napulot ko lang 'to!" sigaw naman ni Bolt na sumusunod sa kanya.

Tumigil ang dalawa sa tabi ko. At doon, parang huminto ang lahat.

Tatlong bata na magkakapareho ang mukha. Lahat kamukha ni Eros Knight.

Narinig ko ang marahas na paghugot ng hininga ni Eros. Napaatras siya ng isang hakbang, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. Tumingin siya kay Ace, kay Bolt, at kay Chase. Paulit-ulit. Ang kanyang mga kamao ay nakakuyom sa sobrang gulat.

"Triplets..." bulong niya. "Lana... triplets sila?"

Hinarangan ko ang mga bata, pilit silang itinatago sa likod ko kahit na malaki na sila. "Eros, please. Not here."

"Not here?!" biglang sumigaw si Eros, dahilan para mapatingin ang ibang mga magulang sa playground. Pero parang wala siyang pakialam. "You kept this from me for five years! Isang bata lang ang akala ko kanina, pero tatlo?! Tatlong anak, Lana! Tatlong anak na kamukhang-kamukha ko!"

"They are NOT yours, Eros! I told you, they are my children!" sigaw ko pabalik, habang unti-unting napupuno ng luha ang mga mata ko sa takot at galit.

Lumapit si Eros, at biglang naging mabigat at nakakatakot ang presensya niya. "Don't lie to me again! Tumingin ka sa kanila! You don't need a medical degree to see the truth! Ang mga mata nila, ang panga nila... pati ang paraan ng pagtayo nila!"

Yumuko si Eros para pantayan ang taas ng mga bata. "Who are you?" tanong niya kay Bolt.

"I'm Bolt. And you're a giant meanie for making my Mommy cry," matapang na sagot ni Bolt, humaharap kay Eros nang walang takot.

Isang mapait na ngiti ang lumitaw sa labi ni Eros. "Bolt... Ace... and you?" tingin niya kay Chase.

"I'm Chase! Are you a prince? You look like a king," inosenteng tanong ni Chase.

"Chase, Bolt, Ace, go to Nanny Mel. Right now!" utos ko sa kanila. Sa pagkakataong ito, sumunod na sila dahil naramdaman nila ang tensyon sa pagitan namin ni Eros.

Nang makalayo ang mga bata, hinarap ko si Eros. Ang mga kamay ko ay nanginginig. "Ano ba'ng gusto mo, Eros? Limang taon na ang nakalipas! Sabi mo pagkakamali lang ang lahat! Sabi mo ayaw mo ng commitment! Sabi mo ayaw mo ng anak! Now, leave us alone!"

"That was before I knew they existed!" sigaw ni Eros. Bigla niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko, mariin ang kapit at diretsong nakatitig sa akin. "You had no right, Lana. No right to decide for me. No right to steal five years of my life with them!"

"At anong gagawin mo kung sinabi ko sa'yo noon? Ipapalaglag mo sila? O kukunin mo sila sa akin dahil lang sa pride mo?!"

Napatigil si Eros. Ang kanyang mga mata ay rumehistro ng sakit, pero mabilis itong napalitan ng determinasyon.

"I am a Knight, Lana. My blood runs through their veins," malamig niyang sabi. "You thought you could just come back here and act like nothing happened? You thought you could keep my heirs as a secret forever?"

"They are my life, Eros. Not your 'heirs.' At hinding-hindi ko sila ibibigay sa'yo."

Tumalikod na ako at nagmamadaling kinuha ang mga bata mula kay Nanny Mel. Halos takbuhin namin ang exit ng mall. Hindi ko na inisip ang mga gamit na naiwan namin. Ang tanging nasa isip ko lang ay makalayo sa kaniya.

Pero habang pasakay kami ng elevator, lumingon ako. Nakatayo pa rin si Eros sa gitna ng playground, nakatingin sa direksyon namin. Ang kanyang mukha ay hindi na bakas ang gulat. Ngayon, ang nakikita ko na ay ang mukha ng isang lalaking hindi titigil hangga't hindi nakukuha ang gusto niya.

Pagdating namin sa parking lot, mabilis kong isinakay ang mga bata sa car seats nila.

"Mommy, why was that man staring at us?" tanong ni Ace habang inaayos ang seatbelt niya. "Is he our daddy?"

Napatigil ako. Biglang tumahimik ang loob ng kotse. Tumingin ako sa rearview mirror at nakita ko ang tatlong pares ng mga mata na naghihintay ng sagot ko.

"No, baby," pagsisinungaling ko, mahina ang boses ko. "He's just... a business partner."

"He has the same eyes as Ace," bulong ni Chase habang kumakain ng natitirang gummy bears. "And he smells like Mommy's favorite perfume."

Hindi na ako sumagot at mabilis na pinaandar ang kotse. Pero habang nagda-drive ako, nakita ko ang isang itim na SUV na sumusunod sa amin mula sa malayo. Alam ko kung kaninong sasakyan 'yun.

Eros isn't just watching us. He's hunting us.

At sa oras na malaman niya ang buong katotohanan, sa oras na makuha niya ang resulta na gusto niya, alam kong gagawin niyang impyerno ang buhay ko para makuha ang mga bata.

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang boss ko sa New York. "I need a flight out. Now. I don't care about the project."

Pero bago pa man makasagot ang nasa kabilang linya, isang text message ang pumasok sa phone ko mula sa isang unknown number.

“Don’t even think about going to the airport, Lana. Every exit is blocked. You’re not escaping me a second time. See you tomorrow at the DNA center. 8:00 AM. Don’t be late.”