LOGINSeraphina Skye Torres lived a simple life on the farm her grandparents owned. The animals and plants were her only companions, the ones she talked to when no one else was there. Living far from the city made her independent. She learned to stand on her own and never let anyone look down on her. She knew her worth. Her life changed when Nikolai Aleksander Sergei Moretti entered it. A billionaire CEO with wealth, power, and an attitude that clashed with everything she believed in. To save her parents' business, Seraphina had no choice but to marry him. Her life as an independent farmer slowly faded, replaced by a role she never wanted, being Nikolai's wife. As she stepped into his world, she faced judgment from people who wanted him and doubt from those close to him. Surrounded by pressure and expectations, Seraphina was left wondering if this life was only temporary, or if she could still find herself in a future she never chose.
View MorePrologue
Seraphina pov "He's kind. Understanding. Wag mo lang isasagad pasensya niya," sabi ni Mom nang makarating kami sa cafe kung saan makikipagkita ako sa lalaking sinasabi nilang papakasalan ko. Ayokong maniwala sa kanila, lalo na't alam ko rin kung ano ang plano nila para sa akin. All they wanted was to convince me of how perfect my so-called fiance was. Pumasok ako sa cafe at umupo sa isang bakanteng mesa, doon ko siya hinintay. "Latte and espresso," ang inorder ko. Sabi ni Mom, paborito raw niya ang espresso, at ang latte naman ay para sa akin. I didn't know what to feel. Was I nervous, angry at my parents for this decision, or should I just calm myself so I wouldn't mess up when I saw him? Pero maya-maya lang, may tumigil sa harap ng mesa ko. "Excuse me." Napatingala ako, at doon ko siya unang nakita. He had that kind of attractive face that made everyone turn to look at him. He was so masculine that his suit looked like it might burst. His sharp nose, his glossy lips, everything about him was striking. Pero ang weird lang. Nakasuot siya ng sunglasses kahit wala naman sun sa cafe. "Are you Seraphina Torres?" He sat across from me, removed the glasses, and brushed his hair back with one hand. "Nice to meet you," sabi niya sabay ngiti. Napataas ang kilay ko. Siya lang ba mag-isa? Pero nang sumulyap ako sa labas, doon ko nakita ang ilang lalaking naka-suit, nakatayo sa iba't ibang pwesto, halatang mga bodyguard niya. "I heard you work with animals?" he asked while sipping his coffee. 'Yung inorder kung espresso. I nodded. He looked simple. Plain. Nothing about him stood out. He was not exactly the man my parents described before I came down to this cafe to meet him. "And I heard you're a CEO," I asked back. "A billionaire. The owner of a company." He looked at me then, a faint smile on his lips, as if none of it really mattered to him. "Yeah, changed your mind?" he asked. A billionaire. Who would not want to marry a billionaire. Endless money, an easy life. "Yeah, maybe." ngumiti ako. He stared at me for a minute, as if I was the only person inside the cafe. "Your parents told me you like flowers. What kind of flowers?" tanong niya. "Roses. I like their smell and red color." I answered. And the moment the words left my mouth, he reached to his side. A bouquet of red roses appeared in his hand. I only noticed it now, hindi ko kasi napansin na hawak niya kanina pag-upo niya. My breath hitched as he placed it on the table between us. "For me?" I asked. "Of course. Coffee can't smell." he said. Pilosopo pa. "Just my first time giving flowers to someone. Ako kasi ang laging binibigyan. And sometimes I don't know where to put it, so I just throw it away." he admitted. Nagtatapon siya ng mga binigay ng iba? Walang kwenta pala siya. "Flowers are beautiful. Who's stupid enough to throw them away?" sabi ko. He just smiled, that small, quiet smile. "You should be grateful to be gifted a flower. It means you're special to them." I said. He set down his cup and looked at me, smiling. "Then... do you feel special after I gave that to you?" he asked. I placed the flowers on the seat beside me, then I copied his smile and the way he looked at me. "Marami niyan sa farm," sabi ko. "So... no." He smiled again. Parang sanay na siyang ngumiti nang ganoon, at parang iniisip niyang gusto ko kapag ginagawa niya iyon. "Then... how about this? Marami rin sa farm?" May inilagay siya sa mesa. Isang maliit na box, nakabukas, kaya kitang-kita ang kumikinang na singsing sa loob. "Is this a proposal?" Napatawa siya nang mahina. "If you want to. Or maybe you want an extravagant proposal?" Extravagant what? I refuse, dahil hindi ko alam ang ibig sabihin no'n. "No need. This is better." Kinuha ko ang singsing at isinuot iyon. Napatingin ako sa kamay ko. Kasyang kasya, parang talagang binili niya iyon para sa akin. "Magka-size kayo ng daliri ng kapatid ko. Akala ko mas malaki ang sayo." Oh. May kapatid pala siyang babae. Baka kaedad ko lang rin. "I like it. It's pretty." Ngumiti siya. Napatingin ako sa kanya dahil sa ngiting iyon. "Of course. Beautiful girl deserve pretty things." Nambola pa. Yung singsing lang naman ang tinutukoy ko. "Gusto mo bang i-post ko online? Para malaman ng fans mo." Pero tumawa lang siya. "You don't have to. On the wedding day, people will know you." They will make it public? Is this how rich people live? Everything has to be seen by everyone? "But don't worry about it. We'll keep your life private. Just the wedding." I nodded. Then I sipped my cappuccino. Hindi na siya malamig. Malamig kasi rito sa cafe. But when I set my cup down, he suddenly stood and leaned toward me. His right hand touched my lips and the way he looked at me made me freeze, like there was something in his eyes I couldn't understand. "There's cream on your lips." He showed it to me on his hand at akala ko pupunasan niya iyon sa tissue. Instead, he licked it. Weird. "So then," he said calmly. "Why did you accept the agreement? About being married to me?" Straightforward. Ito talaga ang tanong na gusto kong marining sa kanya. I took a slow breath before looking at him. "Because my parents needed it," I said honestly. He stayed quiet. "I don't believe in fairy tales," I continued. "I wasn't expecting love, or comfort, or anything like that. I just needed a peaceful life. That's enough for me." I met his eyes this time. "Kaya iniisip ko na tama 'to. I don't need you to be romantic to me. Not perfect. Just… honest." He didn't say anything. Then he leaned back slightly, studying me like he was seeing me clearer now. "That's enough," he said. "At least you didn't lie. And I like that you're honest.... I like you." he said. "Well," sagot ko, "we're getting married." At this age, I was already getting married to someone I had just met. It felt weird, but I had no choice. For my parents, I would do anything just to be seen, just to matter to them. If marrying this guy was the only way for them to notice me, then fine. I would do it. But knowing him now... parang gusto ko na umatras. I wanted to refuse. Maybe there was still time to change my mind.Chapter 14 Seraphina pov.Parang tumigil ang mundo ko sa mga salitang binitawan niya. Paniniwalaan ko ba? Because there's still on me that saying I should never trust him.Ayokong magmukhang tanga rito na pagkatapos maniwala sa kanya, bigla na lang iiwanan at ipagpapalit rin sa iba."Here, drink this." sabi ni Nikolai nang ibigay sa akin ang isang basong juice at nakita pa akong nakatulala."You okay?" tanong niya pagkaupo sa tabi ko.I nodded then smile.Ayokong sabihin naman na iniisip ko ang mga salita niya kanina. Baka isipin niya pa na assumera ako. "Iniisip mo ba 'yung issue?" sabi niya.Well, kung 'yun ang idadahilan ko, baka mas maniwala pa.I nodded. "Don't worry about it. Nakagawa na ako ng paraan..."Tumahimik siya. But then when he spoke again, his words shock me."Gusto mo bang umuwi muna sa probinsya niyo?"Yan ang gusto kong marinig sa kanya. And I want him to come along with me to know what my province life is. Alam kong katulad ko rin rito na naga-adjust para magi
Chapter 13Seraphina pov "Thank you Mr. Moretti for cooperating." sabi ni Ms. Violet kay Nikolai.They've been talking about the charity na gagawin namin. To clean my name, and to people forget the issue I have. Pero napapansin ko na masyado sila malapitan sa isa't-isa. Naiintindihan ko naman na kailangan nilang magkalapitan kapag naguusap para marinig ang isa't-isa, pero sobrang lapit naman. Kulang na lang maghalikan sila sa harap ko.Napatigil ako nang makita ko si Violet. Dahan-dahan niyang hinaplos ang braso ni Nikolai, pababa hanggang sa kamay niya. Pagkatapos ay pinaglaruan pa niya ang relo sa pulso ni Nikolai na parang pag-aari niya iyon.Tumingin ako sa mukha ni Nikolai. Ngumiti lang siya. Mukhang nag-eenjoy pa."Yun lang ba ang kailangan?" tanong ni Violet. A seductive whisper voice. Tumango si Nikolai, at hindi pa inaalis ang ngiti niya Napakurap ako.They're close. Super close. Sa sobrang close nila, parang kaya na nilang tumira sa iisang bahay.Humigpit ang hawak ko sa
Chapter 12Seraphina pov "Sir, they're still outside." sabi ng lalaki nakabantay sa labas ng bahay kanina.Nasa office ako ni Nikolai. Since his office is too big kaya dito ako tumambay. Nakaupo ako sa isang malaking sofa niya at nagbabasa, habang siya ay nasa table niya at busy sa mga paperwork."Call police. Sabihin mo may nanggugulo." sabi niya, pero nakatingin lang siya sa mga papel."Yes sir." After that news spread, ang dami na reporters na pumunta sa bahay. Kumakatok at minsan sinisigaw pa para pagbuksan namin ng pinto. They harassing us, na hindi na kami makalabas ng bahay dahil nakabantay sila simula umaga palang.Pero si Nikolai, parang walang pakialam. Kalmado lang siya, ginagawa ang mga works niya. Hindi siya nabo-bothered sa mga naririnig niyang sigaw mula sa labas."You okay?" Napatingin ako sa kanya.Ano ba sa tingin niya? Ngayon lang ako naka-encounter na ganito. Pinagkakaguluhan kahit nasa loob ka ng bahay."Hindi. Iniisip ko ang mga reporters. Paano kung makapaso
Chapter 11Seraphina pov"I'm not blaming you. Alam kong biktima ka rin." sabi ni Madam Moretti.Well, that's what people calling her. Madam Moretti.She held my hand. Kita ko ang sincere na pagaalala niya sa akin.Am I judging too much before? Pakiramdam ko kasi sa kanila dati ay peke lang. Lahat ng pinapakita, ngiti, at salita nila ay peke lang. So, now. Am I judging them too much?"Marami lang talaga judgemental. At naniniwala agad sa mga nakikita lang sa social media."Well, hindi na ko magtataka. Maraming uto-uto ngayon. They believed every news they saw at the internet without fact checking. Basta magpapaniwala na lang agad. Minsan hindi ko alam kung maaawa ako. Kasi parang linalamon na sila ng social media, kaya kahit simpleng balita lang na halatang fake news, mang-iiwan na sila ng masasakit na salita.Ipagkakalat na para may mapagusapan sila.That's sometimes the problem in social media."I'm okay po. Alam ko namang fake news lang iyon. And I know myself, hindi ako ganoong
Warning - R18Seraphina pov."Nikolai..." I whispered softly as his lips lingered on my neck, leaving a mark that made my breath hitch.Umalis na ang mga guest hanggang kami na lang ni Nikolai ang natira sa bahay. And the silence felt heavier than the noise earlier.He pulled back and looked at me.
Chapter 10Seraphina pov"Who are you?" biglang sabi ni Nikolai na nakangiti ngayon.I smiled back. "Your wife."Pagkababa ko pa lang sa tawag, imbis na magalit dahil sa pagmumura sa akin ni Mom, mas nauna pa ang tawa ko sa itsura ni Nikolai. Mas lalo siyang napangiti nang sabihin ko iyon. He like
Chapter 8Seraphina pov"Hi. I'm Princess," inabot sa akin ni Princess ang kamay niya para makipag-shake hand sa akin.Tumingin muna ako kay Nikolai. When he smiled and nodded at me. Kinuha ko ang kamay ni Princess at nakipag-kamayan ako. She smiled at me, like she knew me. Kausap lang ni Nikolai
Chapter 9Seraphina povWala na talagang ginawa tama ang ibang tao ngayon kundi gumawa ng kwento para lang may mapag-usapan. One video. One angle. One malicious caption. Enough to twist everything.Hindi naman nila alam kung ano ang totoong nangyari.Hindi nila alam na pinagkaguluhan kami that day.
Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.