CHAPTER 4

AVERY POV

Muntik na akong madapa sa silver heels na 'to pagbaba ko ng hagdan. Ang taas masyado, parang balak yata akong pilayin ni Sandro bago pa man kami makarating sa dinner. Hawak-hawak ko ang railings habang dahan-dahang bumababa, tinitiis ang hapdi sa likod ng sakong ko.

Nasa baba ng hagdan si Sandro at naghihintay. Naka-navy blue suit siya, at sa totoo lang, nakakainis kung gaano siya kaguwapo sa ilalim ng chandelier. Tumingala siya sa akin—walang ngiti, pero tumitig siya sa mukha ko ng ilang segundo bago umiwas.

"You're late. Again," sabi niya, sabay tingin sa Relo niya.

"Kasalanan ko bang kailangan ng tatlong tao para lang maisara 'tong zipper ng dress na 'to?" sagot ko habang inaayos ang laylayan ng emerald green gown na pinadala niya. "Saka ang taas nito. Gusto mo ba akong gumulong pababa?"

Lumapit siya sa akin at inabot ang braso niya. "Hold on to me. Ayaw kong magkaroon ng scandal dahil nadapa ang fiancé ko sa harap ng mga magulang ko."

Kumapit ako sa braso niya. Matigas ang muscles niya, at mainit. "Scandal agad? Hindi ba pwedeng nag-aalala ka lang sa baby?"

​"Kasama na 'yun," tipid niyang sagot habang naglalakad kami palabas tungo sa nakaparadang sasakyan.

Tahimik ang biyahe namin. Sa sobrang kaba ko, pabalik-balik kong pinaikot sa daliri ko ang engagement ring na pinasuot niya kanina. 

"Listen, Avery," basag ni Sandro sa katahimikan. "My mother is observant. She will ask questions about our 'relationship.' Just follow my lead. Huwag kang magsasabi ng kahit anong hindi kasama sa folder."

"Paano kung tanungin niya kung bakit kita nagustuhan?" pang-aasar ko, kahit seryoso ang sitwasyon. "Anong sasabihin ko? Na gusto ko 'yung ugali mong kasing lamig ng freezer?"

Tumingin siya sa akin, bahagyang nakataas ang kilay. "Sabihin mo na-fall ka sa charm ko. O kaya, sabihin mo I’m great in bed. People usually believe that."

Napaubo ako sa gulat. "Ang kapal din ng mukha mo, 'no?"

"It worked, didn't it?" bulong niya habang humihinto ang sasakyan sa harap ng isang mas malaking mansyon.

Pagbaba namin, sinalubong kami ng isang babaeng mukhang hindi tumatanda. Iyon siguro ang mommy niya, si Mrs. Leticia Tallano. Naka-pearl necklace siya at may napaka-sweet na ngiti, pero 'yung mga mata niya, parang x-ray na tinitingnan ang buong pagkatao ko.

"Sandro, anak!" bati niya, sabay halik sa pisngi ni Sandro. "And this must be Avery. Finally! Napakatagal kang itinago ng anak ko."

"Good evening po, Ma'am," sabi ko, medyo yumuyuko nang kaunti.

"Naku, don't 'Ma'am' me, hija. Tita Letty na lang. Or Mom, if you're comfortable," sabi niya habang hinahawakan ang kamay ko. Bigla siyang napatitig sa singsing ko. "Beautiful choice, Sandro. Bagay sa kanya."

Pumasok kami sa loob. Ang gara ng set-up sa dinner table, pang-mayaman talaga. Doon na namin nadatnan ang daddy ni Sandro, si Mr. Victorio Tallano, na seryosong nagbabasa ng dyaryo habang naghihintay.

"Victorio, look, nandito na sila," sabi ni Tita Letty.

Tumayo ang Daddy ni Sandro at nakipag-kamay sa akin. "Welcome to the family, Avery. I've heard interesting things about you."

Naramdaman ko ang bahagyang pagpisil ni Sandro sa bewang ko. Isang babala. "Sandro told me you're a journalist, Avery? That’s quite a profession for a future Tallano wife," sabi ni Tito Victorio habang nagsisimula kaming kumain.

"Part-time lang po, Tito. I mostly do freelance work," sagot ko, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses ko habang hinihiwa ang salmon.

"At paano kayo nagtagal ni Sandro nang hindi namin nalalaman?" tanong ni Tita Letty habang nakangiti, pero halatang naghihintay siya ng butas sa kwento. "Ang anak ko, hindi naman mahilig sa seryosong relasyon."

"Busy po kasi si Sandro," sagot ko, sabay tingin sa kanya. "And we wanted to make sure it was serious before we told anyone. You know how he is... he likes to be sure about his investments."

Tumawa si Sandro, pero hindi umabot sa mga mata niya. Inakbayan niya ako at hinila nang kaunti palapit sa kanya. "Avery was a distraction I didn't expect, Ma. But she's the best one I've had."

"Distraction, huh?" sabi ni Tito Victorio, nakatingin nang diretso kay Sandro. "O baka naman may kinalaman ito sa nalalapit na board elections? You know the rules, Sandro. Stability is key."

Uminom si Sandro ng wine bago sumagot. "I am stable, Dad. Avery is pregnant."

Biglang tumahimik ang buong dining room. Narinig ko ang pagkalansing ng tinidor ni Tita Letty sa plato niya. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ito kasama sa usapan! Sabi niya, dahan-dahan lang!

"Pregnant?" mahinang ulit ni Tita Letty. Biglang nag-iba ang aura niya. Mula sa pagiging mapanuri, naging excited siya na may halong gulat. "Oh my god! Is it true, Avery?"

Tumingin ako kay Sandro, hiningi ang tulong niya, pero tiningnan lang niya ako na parang sinasabing 'sumabay ka lang.'

"O-opo," mahina kong sagot. "Nine weeks po."

Tumayo si Tita Letty at lumapit sa akin para yakapin ako. "This is wonderful! Bakit hindi mo agad sinabi, Sandro? Victorio, we're going to have a grandchild!"

Si Tito Victorio naman ay nanatiling seryoso, pero napansin ko ang bahagyang paglambot ng mukha niya. "Is this why the wedding is so sudden?"

"We want the baby to be born into a complete family, Dad," sagot ni Sandro, ang boses niya ay walang bahid ng pag-aalinlangan. "And Avery deserves the Tallano name."

Habang nagpapatuloy ang dinner, puro tungkol sa baby at kasal na ang pinag-uusapan ni Tita Letty. Hindi na ako halos nakakain dahil sa dami ng tanong niya tungkol sa cravings ko at kung saan ko gustong manganak.

"I'll prepare the guest wing in the Tagaytay house for your babymoon," sabi ni Tita Letty.

"Ma, we can handle it," sagot ni Sandro.

"Nonsense! I want to make sure Avery is comfortable," sabi ni Tita Letty habang hinahawakan ang pisngi ko. "You're so pale, hija. Are you eating enough?"

"Opo, Tita. Mabilis lang po talaga akong mapagod," sagot ko, na totoo naman.

Nang matapos ang dinner, nagpaalam na kami. Habang naglalakad pabalik sa sasakyan, ramdam ko ang bigat ng mga paa ko. Nang makasara ang pinto ng sasakyan, hinarap ko agad si Sandro.

"Bakit mo sinabi agad?" bulong ko, medyo galit. "Sabi mo, dahan-dahan lang!"

"Nagsisimula na silang magduda, Avery," sagot niya habang inaayos ang cuffs niya. "The pregnancy is the only thing that will shut them up and stop them from digging into your past."

"Pero ang dami na nilang plano! Babymoon? Wedding preparations? Sandro, lalo lang tayong nalulubog sa kasinungalingan."

Humarap siya sa akin, ang mukha niya ay ilang pulgada lang mula sa akin. Ang dilim ng loob ng sasakyan pero kitang-kita ko ang seryosong tingin niya.

"It's not a lie if we're actually doing it," sabi niya.

"Anong ibig mong sabihin?"

Hindi siya sumagot. Kinuha niya ang phone niya at may tinawagan. "Beatrice? Schedule the civil wedding for Friday. Keep it small, pero siguraduhin mong plantsado ang lahat ng papeles."

Napatitig ako sa kanya. "Friday? This Friday?"

Binaba niya ang phone at tumingin ulit sa akin. "Ayaw mo nun? Wala nang mambabastos sa'yo o sa pamilya mo kapag asawa mo na ako."

"Hindi ito 'yung pinangarap kong kasal, Sandro," mahina kong sabi habang nakatingin sa labas ng bintana.

"Wala tayong oras para sa pangarap, Avery," sabi niya bago niya sinenyasan ang driver na umalis na. "We have a reality to survive."