Novelas de YORMI

AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-gown. Naka-white silk dress lang ako na hanggang tuhod, simple lang, pero alam mong mahal dahil kay Beatrice galing. Inayos ko ang buhok ko, sinusubukang itago ang panginginig ng mga kamay ko."Ready?"Napatingin ako sa pintuan. Nandoon si Sandro, nakasandal sa hamba. Wala siyang suot na tie, bukas ang unang dalawang butones ng polo niya. Mukha siyang tao ngayon, hindi 'yung parang robot na nakita ko nung mga nakaraang araw."Kailangan ba talagang gawin 'to ngayon?" tanong ko, ang boses ko ay medyo paos.Lumapit siya sa akin. Huminto siya sa likod ko, tinitingnan din ang repleksyon namin sa salamin. Ang tangkad niya talaga. "The papers are ready, Avery. Isang pirma na lang, protektado ka na.

AVERY POVMuntik na akong madapa sa silver heels na 'to pagbaba ko ng hagdan. Ang taas masyado, parang balak yata akong pilayin ni Sandro bago pa man kami makarating sa dinner. Hawak-hawak ko ang railings habang dahan-dahang bumababa, tinitiis ang hapdi sa likod ng sakong ko.Nasa baba ng hagdan si Sandro at naghihintay. Naka-navy blue suit siya, at sa totoo lang, nakakainis kung gaano siya kaguwapo sa ilalim ng chandelier. Tumingala siya sa akin—walang ngiti, pero tumitig siya sa mukha ko ng ilang segundo bago umiwas."You're late. Again," sabi niya, sabay tingin sa Relo niya."Kasalanan ko bang kailangan ng tatlong tao para lang maisara 'tong zipper ng dress na 'to?" sagot ko habang inaayos ang laylayan ng emerald green gown na pinadala niya. "Saka ang taas nito. Gusto mo ba akong gumulong pababa?"Lumapit siya sa akin at inabot ang braso niya. "Hold on to me. Ayaw kong magkaroon ng scandal dahil nadapa ang fiancé ko sa harap ng mga magulang ko."Kumapit ako sa braso niya. Matigas a

AVERY POVPag-uwi ko sa apartment, hindi ko na binuksan ang ilaw. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang pinapanood ang mga ilaw ng sasakyang dumadaan sa labas. Kanina pa magulo ang isip ko. 'Yung sinabi ni Sandro tungkol sa kumpanya nila, 'yung board, pati 'yung tatay ko... hindi ko na alam kung anong uunahin kong isipin.Napatingin ako sa sahig. Nandoon pa rin ang pregnancy test kit.​Tumayo ako para pulutin 'yun at itapon sa basurahan. Pero bago ko mabitawan, hinawakan ko muna ang tiyan ko. Flat pa rin naman. Wala pa akong nararamdaman kundi gutom at sobrang pagod. Pero para kay Sandro, ito na ang gagamitin niya para hindi mapunta sa mga tito niya kumpanya.Kinabukasan, nagising ako sa madiin na katok sa pinto.​Pagbukas ko, hindi si Sandro ang nandoon. Isang babaeng nasa late 40s ang nakatayo—maikli ang buhok at mukhang mamahalin ang suot na grey suit mula ulo hanggang paa."Ms. Avery Santos?" tanong niya. Walang ngiti, pero professional ang boses."Sino sila?""I'm Beatrice, Mr.

AVERY POVNapatitig lang ako sa phone ko kahit namatay na ang tawag. Nanlalamig ang mga palad ko, at 'yung kaba sa dibdib ko, parang gustong kumawala. Sandro Tallano. Bakit ngayon pa? Bakit kailangan niyang lumitaw kung kailan iniisip ko na kung paano itatago ang lahat?Dahan-dahan akong lumapit sa bintana ng maliit kong apartment. Doon, sa tapat ng kinakalawang naming gate, may nakaparadang itim na sedan. Bagong-bago at makintab—masyadong mahal para sa kalyeng ito. May isang lalaking naka-suit na nakatayo sa gilid ng kotse, diretsong nakatingin sa pinto ko.Wala na akong takas.Kinuha ko ang jacket ko at isinuot ito para itago ang panginginig ng mga braso ko. Hindi ko na kinuha ang pregnancy test sa sahig. Hahayaan ko na lang muna doon. Bahala na.Paglabas ko, sinalubong ako ng mainit na hangin at amoy ng usok mula sa kabilang kanto. Binuksan ng driver ang pinto sa likod nang hindi nagsasalita. Sumakay ako. Sa sobrang lamig ng aircon sa loob, nangingig ako ulit."Saan tayo pupunta?"

AVERY POVHingal na hingal ako habang nakasandal sa malamig na pader ng hallway ng Grand Opulence Hotel. Ang bigat ng dibdib ko, parang sasabog. Hawak ko ang maliit na clutch bag na naglalaman ng camera at recorder ko. Isang gabi lang, Avery. Isang gabi lang na kailangan mong maging matapang para mabigyan ng hustisya si Papa.Room 808.Ito ang suite ni Gov. Jimenez. Ang taong dahilan kung bakit nawala ang lahat sa amin—ang bahay, ang dignidad ni Papa, at ang buhay niya mismo.Nanginginig ang mga daliri ko habang kinukuha ang keycard na nakuha ko mula sa isang contact sa loob. "Kaya mo 'to," bulong ko sa sarili ko. Isang click, at dahan-dahang bumukas ang pinto.Madilim at sobrang lamig ng aircon, ramdam ko agad ang panunuot nito sa manipis kong backless dress. Amoy mamahaling alak at... panlalaking pabango? Sandali, hindi ganito ang amoy ni Jimenez. Ang alam ko, amoy matandang mahilig sa"Sino 'yan?"Isang baritono at malalim na boses ang bumasag sa katahimikan. Hindi iyon boses ng is