CHAPTER 3

AVERY POV

Pag-uwi ko sa apartment, hindi ko na binuksan ang ilaw. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang pinapanood ang mga ilaw ng sasakyang dumadaan sa labas. Kanina pa magulo ang isip ko. 'Yung sinabi ni Sandro tungkol sa kumpanya nila, 'yung board, pati 'yung tatay ko... hindi ko na alam kung anong uunahin kong isipin.

Napatingin ako sa sahig. Nandoon pa rin ang pregnancy test kit.

​Tumayo ako para pulutin 'yun at itapon sa basurahan. Pero bago ko mabitawan, hinawakan ko muna ang tiyan ko. Flat pa rin naman. Wala pa akong nararamdaman kundi gutom at sobrang pagod. Pero para kay Sandro, ito na ang gagamitin niya para hindi mapunta sa mga tito niya kumpanya.

Kinabukasan, nagising ako sa madiin na katok sa pinto.

​Pagbukas ko, hindi si Sandro ang nandoon. Isang babaeng nasa late 40s ang nakatayo—maikli ang buhok at mukhang mamahalin ang suot na grey suit mula ulo hanggang paa.

"Ms. Avery Santos?" tanong niya. Walang ngiti, pero professional ang boses.

"Sino sila?"

"I'm Beatrice, Mr. Tallano’s executive assistant. He sent me to help you... pack."

Natawa ako ng sarkastiko. "Pack? Bakit? Sinabi ko bang lilipat ako?"

Hindi siya natinag. Pumasok siya sa loob nang hindi nagpapaalam at inilibot ang tingin sa maliit kong studio unit. Huminto ang tingin niya sa lababo na may iilang hugasin. "Mr. Tallano is not a patient man, Ms. Santos. He expects you at the estate by noon."

"Sabihin mo sa kanya, busy ako. May trabaho ako," sagot ko habang isinasara ang pinto.

"Inayos na ni Sir Sandro 'yun. You’ve been given a long-term leave. Full paid," diretsong sabi ni Beatrice habang naglalabas ng tablet mula sa bag niya. "And your father’s medical debts? Settled as of 8:00 AM this morning."

Napahawak ako sa sandalan ng upuan. Parang kinapos ako ng hininga. "Wala siyang karapatang pakialaman 'yun."

"He has every right if it involves his future family," sagot niya, sabay tingin sa orasan niya. "May dalawang oras ka pa. Gusto mo bang ako na ang mag-impake para sa'yo o gagawin mo nang kusa?"

Wala akong nagawa kundi mag-impake ng isang maleta ng mga damit at ilang importanteng gamit. Habang nag-aayos, hindi ko mapigilang mainis sa sitwasyon ko. Pero tuwing maiisip ko ang mga sulat ng paniningil na itinatago ko sa ilalim ng unan, humihinga na lang ako nang malalim.

Sumakay ako sa sasakyang naghihintay sa labas. Tahimik ang buong biyahe patungong Forbes Park. Si Beatrice, busy sa tablet niya samantalang ako naman ay nakatingin lang sa bintana, pinapanood ang pagbabago ng tanawin—mula sa masisikip na eskinita ng lugar ko hanggang sa malalawak na kalsada ng mga mayayaman.

Pagpasok sa gate ng Tallano estate, parang pumasok ako sa ibang mundo. Sobrang laki ng bahay na kulay puti, at napapalibutan ng matatayog na puno.

"Dito na tayo," sabi ni Beatrice.

Pagpasok sa foyer, naamoy ko agad ang kape at ang bagong linis na paligid. At doon, sa gitna ng sala, nakatayo si Sandro. May hawak siyang phone, mukhang may kausap na ka-business deal dahil sa kunot ng noo niya.

Nang makita niya ako, binaba niya ang phone at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

"You're late," bungad niya.

"Traffic," tipid kong sagot. Nilapag ko ang maleta ko sa tabi ko. "Asan ang kwarto ko?"

​"Sa tabi ng kwarto ko," sabi niya, sabay senyas sa maid na kunin ang gamit ko. "Gusto ko, laging kong alam kung nasaan ka."

"Hindi ako preso, Sandro," banta ko.

Lumapit siya sa akin. Ramdam ko na naman 'yung pamilyar na kaba. Tumigil siya nung halos magkadikit na ang mga braso namin. "You're a partner, Avery. At ang partner, hindi lumalayo."

Tumalikod siya at naglakad papunta sa dining area. "Maupo ka. Kakain tayo. May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa press release bukas."

Umupo ako sa tapat niya. Ang haba ng lamesa, pero pakiramdam ko, ang sikip-sikip pa rin. Inihain ang pagkain—steak, mashed potatoes, at kung ano-anong gulay na hindi ko alam ang pangalan.

"Bukas, may dinner tayo kasama ang pamilya ko," panimula niya habang hinihiwa ang steak niya. Ang pulido ng bawat galaw niya. "They expect to meet my fiancé."

Nabitiwan ko ang tinidor ko. "Fiancé? Agad-agad?"

"Ayaw ko ng tsismis, Avery. Gusto ko, malinis ang kwento. Nagkakilala tayo sa isang gala sa Singapore six months ago. We kept it private. Until now."

"Singapore? Hindi pa ako nakakalabas ng bansa," sabi ko, medyo napapataas ang boses.

"Ngayon, nakalabas ka na. I’ve updated your records. Lahat ng kailangang malaman ng publiko, nasa folder na ibibigay ni Beatrice sa'yo. Aralin mo."

Tumitig ako sa kanya. Ang lamig ng mga mata niya, parang walang kahit anong emosyon. "Bakit kailangang ganito, Sandro? Bakit kailangang magsinungaling sa lahat?"

Binitawan niya ang kutsilyo niya at uminom ng tubig. "Dahil ang katotohanan ay pumasok ka sa kwarto ko para sirain si Jimenez, at nabuntis kita dahil sa isang gabi ng pagkakamali. Do you think the board will respect a man with that kind of story?"

Nanahimik ako. May punto naman siya, pero masakit pakinggan.

"Kailangan nilang maniwala na mahal kita," dagdag niya. Ang salitang 'mahal' ay lumabas sa bibig niya na parang isang ordinaryong business term. "At kailangan nilang maniwala na ang batang 'yan ay bunga ng plano natin."

"And after a year?" tanong ko.

"After a year, we announce an amicable separation. You get your money. You get your freedom."

Lumapit ang isang katulong para lagyan ng tubig ang baso ko. Nakita ko ang panginginig ng kamay ko kaya idinikit ko na lang 'yun sa kandungan ko.

"Anong mangyayari sa bata pagkatapos ng isang taon?" tanong ko ulit, mas mahina na ang boses ko ngayon.

Tumigil siya sa pagkain at tumingin sa akin nang diretso. May sandaling katahimikan. Isang segundo, dalawa. Ang ingay lang ng wall clock sa likod ang naririnig ko.

"He stays with me," seryoso niyang sabi.

"Sandro—"

"Hindi siya pwedeng lumaki sa labas ng pader na ito, Avery. He is a Tallano. He will have the best education, the best protection. Things you can't give him."

Tumayo ako. Nawalan na ako ng gana. "Hindi lahat ng bagay, nadadaan sa pera at protection, Sandro."

Naglakad ako paalis ng dining room. Hindi ko alam kung nasaan ang kwarto ko, pero gusto ko lang lumayo sa kanya.

"Avery," tawag niya. Huminto ako pero hindi ako lumingon. "Don't forget the dinner tomorrow. 7:00 PM. Suotin mo 'yung dress na pinadala ko sa kwarto mo."

"Ayoko ng kulay na pinili mo," sagot ko nang hindi siya tinitingnan.

"Wear it anyway," sabi niya, at narinig ko ang muling pagtunog ng phone niya. "Yes, hello? I'm in a meeting. Update the stocks for the morning session."

Dire-diretso lang ako sa pag-akyat sa hagdan, hinahanap ang kahit anong kwarto na pwedeng pagtaguan. Nung mahanap ko ang maleta ko sa isang malawak na kwarto, sinarado ko agad ang pinto at ni-lock 'yun.

Naupo ako sa sahig, nakasandal sa pinto. Hinawakan ko ang tiyan ko.

"Sorry," sabi ko ng mahina. "Ang gulo ng pinasukan natin."

May kumatok sa pinto pero mahina lang.

"Ms. Avery? Nandito po ako para i-check kung kasya ang sapatos," boses ng isang batang maid.

"Iwan mo na lang dyan sa labas," sigaw ko.

Narinig ko ang paglapag ng box sa carpeted floor at ang paglayo ng mga hakbang. Binuksan ko nang bahagya ang pinto at kinuha ang box. Isang pares ng silver na heels. Ang taas. Parang hindi ko kayang tumayo dyan nang matagal nang hindi natutumba.

Binalik ko ang box sa loob at humiga sa malaking kama. Ang lambot, pero pakiramdam ko, mas masarap pa ring matulog sa luma kong kutson na medyo lubog na sa gitna.

Biglang nag-vibrate ang phone ko sa tabi. Isang text mula sa unknown number.

“Don’t think about running, Avery. I’ve already seen the exit logs for the gate. Just sleep.”

Binitawan ko ang phone at nagtalukbong ng kumot.

"Bwisit ka, Sandro Tallano," bulong ko bago ko ipikit ang mga mata ko.