CHAPTER 5

AVERY POV

Biyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.

Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-gown. Naka-white silk dress lang ako na hanggang tuhod, simple lang, pero alam mong mahal dahil kay Beatrice galing. Inayos ko ang buhok ko, sinusubukang itago ang panginginig ng mga kamay ko.

"Ready?"

Napatingin ako sa pintuan. Nandoon si Sandro, nakasandal sa hamba. Wala siyang suot na tie, bukas ang unang dalawang butones ng polo niya. Mukha siyang tao ngayon, hindi 'yung parang robot na nakita ko nung mga nakaraang araw.

"Kailangan ba talagang gawin 'to ngayon?" tanong ko, ang boses ko ay medyo paos.

Lumapit siya sa akin. Huminto siya sa likod ko, tinitingnan din ang repleksyon namin sa salamin. Ang tangkad niya talaga. "The papers are ready, Avery. Isang pirma na lang, protektado ka na. Protektado na ang bata."

"Protektado o pag-aari?" hinarap ko siya. "Sandro, alam nating dalawa kung bakit tayo nandito. Huwag mo nang pagandahin ang kuwento."

Tumitig siya sa akin. May dumaang emosyon sa mga mata niya—inis ba 'yun o pagod? Hindi ko masabi. "Whatever you want to call it. Let's go. Naghihintay na sila sa loob."

Mabilis lang ang seremonya. Walang bulaklak, walang kanta, walang pamilya. Kami lang nina Beatrice at isang abogado na nagsilbing mga saksi. 'Yung mayor, mukhang nagmamadali rin dahil may iba pa siyang appointment.

"I now pronounce you husband and wife," sabi ng mayor pagkatapos naming magpalitan ng 'I do.'

Napatitig ako sa kamay ko. May wedding band na sa tabi ng engagement ring ko—tapos na ang dating buhay ko, wala nang balikan. Hinalikan ako ni Sandro sa noo, mabilis lang, para sa picture na kinukuha ni Beatrice. Para sa ebidensya.

Paglabas namin ng munisipyo, sinalubong kami ng mainit na hangin.

"Sir, may tawag po galing sa Singapore office," bungad ni Beatrice habang iniaabot ang phone kay Sandro.

"Wait for me in the car," utos ni Sandro sa akin bago niya kinuha ang phone. "Yes? What happened to the merger? I thought it was settled."

Naglakad ako papunta sa sasakyan, pero huminto ako nung makita ko ang isang newsstand sa kanto. Headline ang mukha ni Jimenez. “Gov. Jimenez Files for Bail; Claims Political Sabotage.”

Napakuyom ang palad ko. Sabotage? Pagkatapos ng lahat ng ginawa niya kay Papa?

"Avery."

Naramdaman ko ang kamay ni Sandro sa balikat ko. Hindi ko namalayan na kanina pa pala ako nakatitig sa dyaryo.

"Hindi siya makakalabas," seryosong sabi ni Sandro. "Sisiguraduhin ko 'yun."

"Pera lang ang kailangan niya, Sandro. Alam mo 'yan. Pera lang ang nagpapatakbo sa mundo niyo," lumingon ako sa kanya.

"Then it’s a good thing I have more than him," simpleng sagot niya bago ako iginaya papasok sa sasakyan.

Imbes na bumalik sa mansyon, dinala ako ni Sandro sa isang sementeryo. Nagulat ako nung huminto kami sa harap ng puntod ni Papa. Paano niya nalaman kung nasaan 'to?

Bumaba kami. May dalang puting bulaklak ang driver at iniabot 'yun kay Sandro. Inilapag ni Sandro ang mga bulaklak sa harap ng lapida ni Papa.

"Bakit tayo nandito?" tanong ko, medyo gumaralgal ang boses ko.

"I told you, I’ll take care of your family," sabi niya habang nakatingin sa pangalan ni Papa. "Eduardo Santos. He was a good man, Avery. Masyado lang siyang naging tapat para sa mundong ginagalawan ni Jimenez."

Nanahimik ako. Ang sakit pa rin. Ang hapdi pa rin sa dibdib kapag naaalala ko 'yung huling gabi ni Papa.

"Magbabayad siya, 'di ba?" tanong ko habang nakatingin sa kawalan.

"He already is," sagot ni Sandro. "Nagsimula nang bumagsak ang mga stocks niya kaninang umaga. By next month, burado na ang pangalan niya sa industriya."

Tumingin ako kay Sandro. Sa gitna ng sementeryo, sa ilalim ng maulap na langit, parang nakita ko ang ibang side niya. Hindi 'yung arroganteng CEO, kundi isang lalaking marunong ding makinig sa katahimikan.

"Sandro," tawag ko.

"Hmm?"

"Salamat. Kahit na... alam mo na. Kahit na ganito ang set-up natin."

Tumingin siya sa akin, sinalubong ang tingin ko. Hinawakan niya ang kamay ko—hindi para sa picture, hindi para sa ibang tao. Malambot ang pagkakahawak niya, pero naroon 'yung suporta.

"Don't thank me yet," bulong niya. "Mahaba pa ang lalakbayin natin."

Pagbalik namin sa mansyon, sinalubong kami ni Beatrice na may dalang makapal na folder. "Sir, Gov. Jimenez is requesting a private meeting. He says he has something you might be interested in."

Nag-iba ang aura ni Sandro. Sumeryoso bigla ang mukha niya . "Anong sabi?"

"He mentioned a name, Sir. Mariana."

Napatigil si Sandro nang marinig ang pangalang 'yun. Agad niyang binitawan ang kamay ko, na parang bigla siyang nawalan ng gana na hawakan ako.

"Tell him I don't negotiate with criminals," malamig na sabi ni Sandro.

"But Sir, he said it's about the... the incident seven years ago."

Tumingin sa akin si Sandro, pero blangko na ang mga mata niya. Parang bigla niyang nakalimutang kasama niya ako.

"Avery, go to your room," sabi niya, ang boses niya ay wala nang kahit anong emosyon.

"Sino si Mariana?" tanong ko, hindi gumagalaw sa kinatatayuan ko.

Hinarap niya ako at tinitigan ako nang diretso. "I said, go to your room, Avery. My business is not your concern."

"Asawa mo na ako, 'di ba? Sabi mo partner tayo?" hamon ko sa kanya.

​Lumapit siya sa akin hanggang sa magkalapit na ang mga mukha namin. Ramdam na ramdam ko ang galit niya.

"Pumirma ka sa papel para sa proteksyon at para sa bata," bulong niya. "Huwag mong isipin na dahil apelyido ko na ang gamit mo, may karapatan ka nang mag-usisa sa nakaraan ko. Beatrice, set the meeting. Ngayon na."

Naiwan akong tulala sa foyer habang pinapanood silang maglakad palayo ni Beatrice. Biglang sumikip ang dibdib ko. 

Lumingon ang isang maid sa akin, halatang natatakot sa tensyon. "Ma'am, ihahanda ko na po ba ang dinner niyo?"

"Huwag na," sagot ko habang hinahawakan ang tiyan ko. "Busog pa ako."

Umakyat ako sa kwarto ko at sinarado ang pinto. Naupo ako sa dulo ng kama at tiningnan ang singsing ko. Akala ko kanina, may nabago. Akala ko, kahit papaano, naging totoo ang lahat nung nasa sementeryo kami.

Biglang may kumatok. Akala ko si Sandro, kaya mabilis akong tumayo para buksan ang pinto.

Pero hindi si Sandro ang nandoon. Isang luma at madilaw na envelope ang nakalapag sa tapat ng pinto ko, walang nakasulat na pangalan.

Binuksan ko 'yun. Sa loob, may isang litrato ng isang babaeng kamukhang-kamukha ko, nakatayo sa harap ng Tallano estate pitong taon na ang nakalipas.

At sa likod ng litrato, may nakasulat na mensahe sa pulang tinta... 

"Hindi ka ang una, at hindi ka ang huli. Mag-ingat ka kay Sandro."