The Unseen Watcher

Buong maghapon, parang lumulutang pa rin ang isip ko. Kahit nakaupo ako sa harap ng aking mesa, inaayos ang mga dokumento at sumasagot sa mga tawag, ang init ng nangyari kanina sa loob ng opisina ni Hades ay tila hindi nawawala. Sa bawat paggalaw ko, naaalala ko ang hawak niya, ang mga salitang ibinulong niya, at ang tingin na nagsasabing ako lang ang nakikita niya sa sandaling iyon.

Sinubukan kong maging normal gaya ng dati. Itinuwid ko ang aking salamin, inayos ang nakatali kong buhok, at pilit na ibinalik ang mukha ng tahimik at seryosong sekretarya. Pero sa tuwing sumisilip ako papunta sa kanyang pinto, hindi ko mapigilan ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Minsan, sumisilip siya mula sa bintana ng kanyang kwarto, at sa bawat pagtama ng aming mga mata, ibibigay niya ang mabilis na ngiting alam naming dalawa lang ang kahulugan.

Bandang tanghali, kumatok ako nang mahina sa kanyang pinto bago pumasok. Hawak ko ang kanyang tanghalian at ilang kopya ng ulat na kailangan niyang basahin bago ang hapon na pulong.

“Boss, dinala ko na po ang pagkain ninyo at ang mga papeles,” sabi ko nang mahinahon, pilit na hindi pinapakita ang kaba.

Tumingala siya mula sa kanyang binabasa, at sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha—mula sa pagiging seryoso, naging malambot nang kaunti.

“Just put it here on the table, Yvanna. Thank you,” sagot niya sa mahinahong boses, pero may kakaibang diin sa pagbanggit ng pangalan ko.

Inilapag ko ang mga dala ko, at bago pa ako makatalikod, naramdaman ko ang kamay niya na humawak nang marahan sa pulso ko. Mabilis itong nangyari, parang wala lang sa paningin ng ibang tao kung sakaling may makasulyap, pero sapat na para magpadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Are you okay? You look a bit distracted,” tanong niya, ang mga mata niya ay matalim na nakatingin sa akin na parang binabasa ang bawat nasa isip ko.

Tumango ako nang mabilis at hinila nang bahagya ang kamay ko, kahit na sa loob-loob ko ay ayaw ko pa itong bitawan.

“O-oo naman po, Boss. Pagod lang siguro nang kaunti,” sagot ko habang ibinababa ang tingin.

Ngumiti siya nang bahagya at binitawan ang pulso ko. “Go take your lunch break too. Don’t skip eating. I don’t want you getting weak… not when I still need you.”

Ang huling mga salita ay binanggit niya nang sapat lang para marinig ko, at alam kong may ibang ibig sabihin ito. Tumango ako at lumabas ng kwarto, isinara ang pinto nang dahan-dahan habang humihinga nang malalim para pakalmahin ang sarili.

Sa hapag-kainan ng mga empleyado, nakaupo ako sa sulok, tahimik na kumakain. Karaniwan lang naman ito sa akin—hindi ako madalas makihalubilo, kaya sanay na silang nakikita akong mag-isa. Pero ngayong araw, parang may kakaibang pakiramdam ako. Pakiramdam ko ay may nakatingin sa akin, hindi lang basta tingin, kundi parang sinusuri ang bawat galaw ko.

Tumingin ako sa paligid at nakita ko si Ms. Elena, ang isa sa mga tagapamahala ng departamento ng pananalapi. Nakatingin siya sa akin nang diretso, may kakaibang ngiti sa kanyang mga labi na parang may alam siya. Nang magtama ang aming mga mata, hindi siya umiwas; sa halip, itinaas niya ang kanyang kape at bahagyang tumango na parang kumakausap sa akin nang walang salita.

Kinabahan ako nang kaunti. Kilala ko si Elena—matalas ang mata, mabilis makapansin ng mga pagbabago, at laging may gustong malaman ang mga lihim ng iba. Ilang beses ko na siyang narinig na nagtatanong kung bakit tila nagbabago ang pakikitungo ni Boss Hades sa akin nitong mga nakaraang linggo. Sabi nila, dati ay masungit ito at mahigpit sa lahat, pero sa akin, tila may kaunting pagbabago na hindi maipaliwanag.

Matapos kumain, bumalik agad ako sa aking pwesto. Sinubukan kong abalahin ang sarili sa trabaho para mawala ang kaba, pero ang isip ko ay pabalik-balik kay Elena at sa tingin niya kanina. Paano kung may hinala na siya? Paano kung malaman ng lahat ang tungkol sa amin? Siguradong mawawala ang trabaho ko, at mas malala pa, baka masira ang pangalan ni Hades.

Ilang oras pa ang lumipas, at nagsimula na ang pulong. Lahat ng pinuno ng iba’t ibang departamento ay pumasok sa malaking silid, kasama na si Elena. Nasa likod lang ako, nakatayo bilang taga-tala ng mga usapan, habang nasa unahan si Hades na nakaupo sa gitna, mukhang makapangyarihan at walang bahid ng kung anong nangyari kanina.

Habang nagpapatuloy ang talakayan, narinig ko ang boses ni Elena na biglang nagsalita nang may ngiti.

“Boss, napansin ko lang po nitong mga nakaraang araw, mas maayos at mas mabilis na ang paghahanda ng mga ulat at iskedyul. Siguro ay magaling talaga ang paghawak ni Yvanna sa mga gawain, hindi ba?” sabi niya, at ang tingin niya ay lumipat sa akin nang mabilis bago bumalik kay Hades.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang mga tingin ng ibang kasama sa pulong na napunta sa akin. Tumingin ako kay Hades, hinihintay ang sagot niya, at nakita ko ang bahagyang pag-igting ng kanyang panga, pero nanatiling kalmado ang kanyang mukha.

“Oo, tama ka. Si Yvanna ay masipag at maasahan. Ginagawa niya nang maayos ang kanyang trabaho, kaya nararapat lang na pasalamatan siya,” sagot ni Hades nang walang halong emosyon, parang sinasabi lang ang katotohanan nang walang ibang kahulugan.

Pero bago matapos ang kanyang sasabihin, idinagdag niya nang mahina pero malinaw: “At huwag nating kalimutan, ang kanyang mga gawain ay pribado sa pagitan niya at ng kumpanya. Walang ibang dapat makialam sa kung paano ko pinamamahalaan ang aking mga tauhan.”

Natahimik ang buong silid. Ang boses ni Hades ay naging malamig at may diin, sapat para ipaalam kay Elena na lumagpas na siya sa hangganan. Bahagyang yumuko si Elena at ngumiti nang pilit.

“Syempre po, Boss. Pasensya na kung nagtanong lang ako,” sagot niya.

Nagpatuloy ang pulong, pero mula noon, nanatiling tahimik si Elena. Gayunpaman, sa tuwing titingin ako sa kanya, nakikita ko pa rin ang kanyang mga mata na nakatuon sa akin—mga matang puno ng pagdududa at tila may gustong patunayan.

Nang matapos ang lahat ng usapan, naiwan kaming dalawa lang ni Hades sa silid. Sinara niya ang pinto at agad na lumapit sa akin, hinawakan ang magkabilang balikat ko at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.

“Wag kang mag-alala sa kanya. Si Elena ay laging naghahanap ng isyu, pero wala siyang mapapatunayan,” sabi niya, ang boses niya ay mahinahon pero puno ng katiyakan. “Basta ikaw, manatili kang kalmado. Huwag mong ipakita na kinakabahan ka, dahil iyon ang magiging hudyat sa kanila na may mali.”

Tumingala ako sa kanya at naramdaman ang ginhawa sa kanyang mga salita, kahit na may natitira pa ring takot sa puso ko.

“Pero paano kung may makita sila? Paano kung mapansin nila ang pagbabago sa atin?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang.

Ngumiti siya nang bahagya at hinaplos ang pisngi ko gamit ang likod ng kanyang daliri.

“Then we just have to be more careful. But remember… I don’t care much about what others think. What matters is what I want, and what I want is you,” sagot niya. “And as I promised earlier, it’s my turn now.”

Bago pa ako makasagot, hinila niya ako palapit sa kanya hanggang sa madikit ang aming mga katawan. Ang mga labi niya ay dumampi sa aking leeg, dahan-dahang humahalik habang ang kanyang mga kamay ay gumagapang sa likod ko para hawakan ang bewang ko. Ang kanyang hininga ay mainit sa aking balat, at agad na bumalik ang kakaibang init na naramdaman ko kanina.

“Dito pa rin? Sa loob ng pulungan?” tanong ko nang nanginginig na boses, kahit na ang katawan ko ay kusang sumasandal sa kanya.

“Wala nang tao sa labas. Lahat ay umuwi na. At bakit hindi? Ang opisina ay naging saksi na sa simula ng ating lihim, kaya bakit hindi rin dito magpatuloy?” bulong niya habang dahan-dahang tinatanggal ang butones ng aking blusa.

Ang bawat hawak niya ay puno ng pagnanasa at pagmamay-ari, pero sa pagkakataong ito, may halong lambing na hindi ko inaasahan. Ang mga halik niya ay dahan-dahan, tila ninanamnam ang bawat bahagi ng aking balat habang ang kanyang mga kamay ay gumagalaw nang may pag-iingat pero puno ng hangarin.

“Tell me… do you want this too? Kahit alam mong may panganib?” tanong niya habang tumitingin sa mga mata ko.

Tumingin ako sa kanya, at sa kabila ng takot at kaba, alam ko ang sagot. Tumango ako nang dahan-dahan at ibinulong, “Oo… gusto ko rin.”

Ang sagot ko ang naging hudyat. Hinawakan niya ako nang mas mahigpit at dahan-dahan kaming lumipat sa malaking mesa sa gitna ng silid. Dahan-dahan niya akong inihiga doon, habang ang kanyang katawan ay nakapatong sa akin, nagbibigay ng init at kapanatagan kahit sa gitna ng panganib. Ang mga halik niya ay bumaba mula sa aking leeg papunta sa aking dibdib, habang ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang tinatanggal ang natitirang bahagi ng aking damit.

Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko, hindi lang dahil sa takot na baka may dumating, kundi dahil sa matinding pagnanasa na unti-unting lumalawak sa buong katawan ko. Ang bawat haplos niya ay nagdudulot ng kakaibang kiliti at sarap na tila hindi ko pa nararanasan noon.

“You feel so good… so warm,” bulong niya habang tumitingin sa akin nang may matinding pagnanasa. “This is just the beginning, Yvanna. Every day, I will show you more of what it means to be mine.”

Sa bawat paggalaw niya, nawawala ang takot ko at napapalitan ng matinding pananabik. Ang paligid ay tahimik, tanging ang tunog ng aming paghinga at mahihinang daing ang naririnig sa loob ng malaking silid. Sa sandaling iyon, parang kaming dalawa lang ang umiiral sa mundo—walang trabaho, walang mga mata ng ibang tao, walang mga patakaran.

Pero sa gitna ng matinding init at sarap, habang nakapikit ako at tinatanggap ang bawat haplos niya, biglang narinig ko ang tunog ng mga yabag na papalapit mula sa labas ng pinto.

Mabibigat at sadyang malalakas ang hakbang, tila may taong sadyang gustong ipaalam na nandiyan siya. Bago pa man makagalaw si Hades o makapagsalita ako, narinig namin ang malakas na katok sa pinto, kasunod ang boses na nagpalamig sa aking dugo.

“Boss Hades? Nandiyan pa po ba kayo? May dala po akong ilang dokumentong kailangan ninyong pirmahan agad—mga papeles na hindi pwedeng ipagpaliban hanggang bukas.”