His Big Worm

Hindi ko na namalayan kung paano kami nakalabas ng maingay na bar. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang mahigpit na hawak ni Hades sa aking pulso—hindi nasasaktan, pero sapat para iparamdam na wala akong kawala.

Tahimik lang siya habang naglalakad kami papunta sa kanyang itim na sasakyan, at ang bawat hakbang ko ay parang tinutungo ko ang sarili kong kapahamakan. Nang makapasok kami sa loob ng mamahaling kotse, agad siyang umupo sa tabi ko, at ang init ng kanyang katawan ay agad na bumalot sa akin kahit nakaupo pa kami nang may pagitan.

Ilang minuto lang ang lumipas at huminto na ang sasakyan sa harap ng isang matayog na gusali. Ang kanyang condo ay nasa pinakamataas na palapag, tahimik, maluwag, at puno ng mamahaling gamit na nagpapakita kung gaano kayaman ang lalaking kasama ko.

Nang isara niya ang pinto, parang naputol ang anumang pag-asa kong makatakas. Tumingin siya sa akin, at ang madilim niyang mga mata ay puno ng pagnanasa na tila apoy na handang sumupok anumang oras.

“Dito na tayo,” sabi niya gamit ang kanyang paos na boses, na mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko. “Alam mo na kung bakit ka dinala ko rito. Gawin mo ang dapat mong gawin. I-pleasure mo ako.”

Nanatili akong nakatayo sa isang sulok, nanginginig ang buong katawan. Ang mga salitang dapat ay pamilyar sa akin, ang mga galaw na sanay na sanay ko na gawin sa ibang lalaki—bigla na lang itong nawala sa isip ko. Parang nabura ang lahat ng natutunan ko sa loob ng bar.

Ang puso ko ay tumitibok nang napakalakas, halos marinig ko na ito sa aking mga tainga. Hindi ko maigalaw ang mga kamay ko, hindi ko maibuka ang bibig ko, at parang bigla akong naging inosenteng dalaga na walang ideya sa gagawin.

Tumingin si Hades sa akin, at sa halip na magalit, nakita ko ang kakaibang kislap sa kanyang mga mata. Lumapit siya nang dahan-dahan hanggang sa makatayo siya mismo sa harap ko. Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang aking pisngi.

“Bakit natitigilan?” tanong niya nang mahina, may halong pang-aasar sa tono. “Kanina sa bar, parang sanay na sanay ka. Ngayon, parang hindi mo alam ang gagawin. Are you pretending to be innocent, Yvanna?”

Umiling ako nang mabilis, ngunit walang salitang lumabas sa bibig ko. Gusto kong magsalita, gusto kong sabihin na hindi ko alam kung bakit, pero ang tanging nararamdaman ko lang ay ang matinding kaba at takot na may halong kakaibang kuryenteng dumadaloy sa aking mga ugat.

Napabuntong-hininga siya at ngumiti nang mapanghamon. “Kung ganyan ang kalagayan mo… mukhang kailangan ko na lang gawin ang lahat. Ako na ang magpapasaya sa sarili ko, habang pinapanood mo.”

Bago pa man ako makapag-react, sinimulan niyang hubarin ang kanyang sarili. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang itim na amerikana, at sunod ang butones ng kanyang damit. Sa bawat pagbukas nito, unti-unting nahahayag ang kanyang katawan, at naramdaman ko ang pagtigil ng aking paghinga.

Ang balat niya ay maputi pero may natural na kinang, at ang mga kalamnan ay hindi sobrang laki pero sadyang matigas at mahubog—mula sa malapad na balikat pababa sa matipunong dibdib na may manipis na linya ng buhok na bumababa papunta sa kanyang pusod. Ang kanyang mga braso ay puno ng ugat na nakikita kapag gumagalaw siya, senyales ng lakas at kapangyarihan.

Ang kanyang bewang ay makitid, at ang mga hita ay matibay, nagbibigay ng ganap na anyo ng isang lalaking malakas at maayos ang pangangatawan. Walang bahid ng kapintasan, at ang bawat kurba ng kanyang katawan ay tila inukit ng perpektong kamay.

Nang tuluyan na siyang mahubad, nanatili akong nakatitig, parang natigilan sa nakikita ko. Dinilaan niya ang kanyang mga labi nang dahan-dahan, ang dila ay gumagapang sa ibabaw ng kanyang ibabang labi habang ang mga mata niya ay nakapako sa akin—parang isang mabangis na tigre na nakita ang kanyang biktima, handang sumugod anumang sandali. Ang tingin niya ay mainit, gutom, at puno ng pagnanasa na parang susunugin nito ang buong pagkatao ko.

At sa ibaba, nakita ko kung paano ito tumayo nang tuwid at matigas, tila sumasaludo sa kanya at sa akin. Malaki at puno ng buhay, at ang paningin ko ay hindi makaiwas doon kahit na pilit kong itinataas ang tingin. Ang presensya nito ay tila nagpapaalala sa akin kung gaano siya kalalaki at kung ano ang naghihintay sa akin.

Lumapit siya muli, mas malapit kaysa dati, at ang init ng kanyang hubad na katawan ay humahaplos na sa aking balat kahit may damit pa ako. Inilapag niya ang kanyang noo sa aking noo, ang kanyang mainit na hininga ay humahalo sa aking hininga.

“Tingnan mo,” bulong niya gamit ang kanyang paos na boses, na parang musika sa aking pandinig pero may halong panganib. “Kahit hindi mo pa ginagalaw, ganito na ang epekto mo sa akin. Kahit nakatayo ka lang dito na parang manika, ang katawan ko ay nagnanais na sa iyo.”

Hinawakan niya ang aking baba upang itulak ito nang bahagya pababa, para siguradong makita ko ang bawat bahagi ng kanyang katawan. Ang kanyang mga daliri ay gumagalaw nang dahan-dahan pababa sa aking leeg hanggang sa maabot nito ang gilid ng aking damit.

“Kung hindi mo magawa ang trabaho mo,” dagdag niya nang mas malalim, ang tingin ay lalong nagiging madilim, “tuturuan kita. At sigurado ako, pagkatapos nito, hindi mo na makakalimutan kung paano pasayahin ang iyong Bossing. Dahil mula ngayon, ito lang ang makikita mo… ito lang ang hahawakan mo… at ito lang ang lalamunin mo sa tuwing iuutos ko.”

Nang gabing iyon, habang nakatayo akong parang walang kakayahang kumilos, napagtanto ko na hindi lang basta trabaho ang tinanggap ko.

Pumasok ako sa isang laro kung saan siya ang may hawak ng lahat ng patakaran. At nang maramdaman ko ang kanyang mainit na kamay na dahan-dahang humahaplos papunta sa mga butones ng aking damit, alam kong ang susunod na mangyayari.