CHAPTER 11

“Gustong kong umupo katabi mo,” sabi ni Jacey nang lapitan niya si Lorien, na napapaligiran ng mga babae—sa kaliwa niya ay ang kapatid nitong si Michelle, at sa kanan naman ay si Georgia na gusto nila para sa lalaki.

“Umupo ka lang,” agad na bumangon si Lorien para anyayahan siyang maupo nang maayos, parang isang ginoo. Pero sa totoo lang, gusto niyang itaboy ang isa sa mga taong nakapalibot sa kanya.

“Hoy, ikaw!” galit na sigaw ni Michelle kay Jacey.

“Masarap yata dito ang pagkain, Ate,” sagot ni Jacey.

“Anong ate?” takang tanong ni Michelle.

“Ikaw ang kapatid ng boyfriend ko, kaya ate na rin ang tawag ko sayo,” pabirong sabi ni Jacey, parang walang pakialam sa pananakot ni Michelle sa kanya.

Mabilis na tumingin si Michelle sa asawa niya, para utusan itong ipalayas ang babaeng maingay na ito. Pero nakita niyang may kasamang ibang babae si Fidelna kainuman, kaya dali-daling bumangon at lumapit sa asawa.

“Lorien, ano bang ginagawa mo? Puro nalang ba kahihiyan ang binibigay mo sa’kin?!” sabi ni Madame Hazel habang umuupo sa tabi ng anak niya na ngayon ay pumalit sa upuan ng kapatid.

“Kanina narinig ko na sabi mo masarap ang pagkain dito. Irerekomenda ko ‘to,” sabi ni Lorien, sabay lagay ng pagkain sa plato ni Jacey, hindi pinapansin ang sinabi ng kanyang ina.

“Kailangan mo muna tikman kung masarap ba talaga, o kaya masarap pa siya kaysa sa‘yo,” sabi ni Jacey habang ngumingiti nang matamis.

Biglang nahulog ang kutsara ni Lorien sa plato nang hindi sinasadya, dahil nakatutok ang tingin niya kay Jacey habang nagsasalita.

“Hindi ko na kaya ang kahihiyan na ‘to, Lorien!” sigaw ni Madame Hazel.

“Ano, Mom?” kinailangang tigilan ni Lorien ang pagtitig kay Jacey para makipag-usap sa ina.

“Hindi na talaga kaya ng ina mo ang asal ng babaeng ito. Dalhin mo siya palabas ng salu-salo ngayon din!” Utos niya.

At ‘yan ang gustong-gusto ni Jacey. Kapag nagtagal pa siya doon, hindi niya alam kung hanggang kailan niya kakayanin ang mga mayayabang na ‘to.

Sabay silang lumabas ng salu-salo. Nang makarating sila sa sasakyan, napangiti si Lorien pero hindi niya ipinakita ito sa kanya.

“Kaya kong umuwi mag-isa,” sabi ni Jacey, ayaw niya ng sumabay sa sasakyan nito.

Tiningnan ni lalaki ang suot niyang damit—alam niyang delikado kung papayagan niyang mag-taxi siya mag-isa.

“Ah, huwag kang mag-alala, bukas ibabalik ko ang dress na ‘to,” sabi niya, pero sa isip niya ay natatakot lang siya baka bawiin nito agad ang damit ngayong gabi.

“Hindi ganoon ang ibig-sabihin ko. Delikado kung mag-iisa ka sa taxi, baka may masamang taong makasabay mo.”

“Hindi naman siguro ako mapapahamak. Paalam na,” sabi ni Jacey habang lalakad na palayo.

Tumingin si Lorien sa harap ng hotel at nakita ang bayaw na lumalabas.

“Ay!” napahinto si Jacey nang bigla siyang yakapin ni Lorien.

“Huwag kang magsalita muna,” bulong ng lalaki habang niyayakap siya.

Alam na ng babae na may sumusunod sa kanila.

Ngunit nang lumingon siya, nakita lang niya ang likod ng sasakyan ng bayaw niyang si Fidel. Bigla namang sumunod ang kapatid ng lalaki.

“Fidel!” sigaw ni Michelle sa likod ng sasakyan ng asawa niya, galit dahil nagtalo sila tungkol sa pag-inom nito kasama ang ibang babae.

“Sasakay ka ba sa sasakyan o gusto mo magyakapan lang dito?” tanong ni Lorien, may dalawang opsyon siya. Siyempre, pipiliin ng babae na sumakay kaysa mag-yakapan lang.

Pero hindi na pinansin ni Michelle ang dalawa dahil galit pa rin siya sa asawa.

Sumakay naman na si Jacey sa sasakyan ni Lorien at nagmaneho ito hanggang sa bus stop, doon na rin siya bumaba. Hindi na rin nagsalita si Lorien habang pinarada ang sasakyan.

Kinabukasan sa ospital. Pagkatapos nilang maghiwalay kagabi doon sa hotel, dali-dali siyang pumunta sa kapatid sa ospital.

Kinabukasan, kailangan na niyang pumunta na naman sa trabaho.

“Aalis muna ako para magtrabaho, Ate, kung tamad ka ng matulog, gumising ka na agad,” paalam ni Jacey sa kapatid bago umalis. Hindi siya mapakali dahil madilim ang buhay niya sa pamilya, pero kailangan niyang magpakalakas.

Sa loob naman ng opisina.

Bumaba siya sa taxi kasama ang bag ng dressi na sinuot niya kagabi.

“Ano ‘to?” tanong ni Lorien na pumasok sa opisina na may kasamang sekretarya. Inilapag ni Jacey ang bag sa harap nito.

“Damit na hiniram ko kagabi.”

“Bakit mo ito dinala?” Tanong pa ni Lorien.

“Sa’yo naman ‘to.”

“Hindi. Binili ko ito para sa’yo.”

“Hindi na kailangan.” Tanggi ni Jacey.

“Kung ibabalik mo ito sa’kin, ano namang gagawin ko dito?”

“Saan mo man gagamitin, problema mo na ‘yan,” sabi niya habang papalabas. “Tsaka nga pala, hindi ko pa ‘yan nalalabhan. Ikaw na bahalang magpa-laundry.”

Nakita ng lalaki ang laman ng bag habang nakayuko siya.

“Kasi mahal ‘yung pagpapa-laundry, at nagtatrabaho rin ako para sa’yo.” Dagdag niya pa habang binubuksan ang pinto palabas ng kwarto.

Ano pa ba gagawin niya? Nasabi niya na ang lahat ng gusto niya.

Hinawakan ng matipunong kamay ang bag at inilagay sa gilid ng mesa, tapos bumalik siya sa trabaho.

Lumipas ang oras hanggang sa malapit nang tanghali. Maririnig niya ang katok sa pinto.

“May lunch appointment tayo with the client sa tanghali. Naka-reserve na ako ng hotel, sir.” Paalala ni Niel.

“Sige, punta na tayo. Dumating na ba yung client?”

“Malapit na siguro sa hotel, sir.”

Sabay naman silang lumabas. Pinilit ng matalim na tingin ni Lorien na hanapin ang sekretarya sa labas ng kwarto, pero wala siya.

“Umalis na siya ilang sandali na ang nakalipas. Hindi nagsabi kung saan siya pupunta.” Sabi ni Niel.

Sa hospital kung saan nagpapagaling ang ate ni Jacey.

“Ate Kate,” mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng kapatid nang makatanggap siya ng mensahe na gumaling na ito. Inabandona niya muna ang lahat ng gawain.

“Bakit ka umiiyak?” Pinunasan ni Kate ang luha niya.

“Pakiusap, ‘wag mo nang gawin ‘yan uli. Natatakot ako.”

Para sa kanya, ang kapatid niya ay parang ina— dahil pareho silang maagang naulila noong bata pa sila.

“Hindi kita iiwan.”

“Nakita mo na ba si Baby Katie?”

“Hindi pa.” Basta ligtas lang ang bata, natuwa na si Kate.

“Gusto mo ba yung pangalang Katie Jane na binigay ko sa pamangkin ko ate?”

“Oo naman.” Minsan na siyang narinig ito mula sa nurse kaya hindi siya nagtaka kung sino si Katie.

“Sino ang magbabantay sa trabaho natin kung ganito tayo?”

“Huwag lang mag-aalala ate. Babalik na rin ako mamaya.”

Mayamaya lumabas siya para hayaan munang magpahinga ang kapatid.

Natapos na ba ang mga masamang pangyayari? Sana hindi na ito maulit pa sa pamilya nila, dasal niya habang nakasakay sa taxi pauwi sa opisina.

Alas dose y medya ng hapon. Kumatok si Jacey sa pinto ni Lorien.

“Pasok.”

“Pasensya na po at hindi ako nakapagpaalam kanina.” Nakita niya ang note sa mesa kaya dali-dali siyang pumasok para mag-sorry.

“Kailangan mo nang matutunang maging mabuting sekretarya.”

“Pero may emergency po ako, Sir Lorien.”

“Hindi mahalaga gaano ka-urgent ‘yan, dapat magpaalam ka pa rin kung saan ka pupunta.”

“Pasensya na po ulit.” Paumanhin ni Jacey.

“Umalis ka na.” Hindi siya binigyan ni Lorien ng special treatment, kahit sino pa siya.

Kinabukasan... sa ospital.

“Ano ang gagawin mo?” Nang lumabas siya sa banyo, nakita niyang pilit na bumabangon ang kapatid mula sa kama.

“Gusto kong lumipat ng ospital.”

“Saan ka naman pupunta?”

“Hindi tayo pwedeng manatili dito. Mahal ang gastos.” Pag-aalala ni Kate.

“Magpahinga ka muna dito hanggang gumaling ka bago tayo aalis.”

“Alam mo ba kung magkano na ang gastos? Saan tayo kukuha ng pera?”

‘Wag kang mag-alala, ako na ang bahala sa lahat.”

“Saan ka naman kukuha ng pera?”

Hindi niya masagot, kaya pilit bumangon ang kapatid niya.

“Hiram ko ‘yan kay Chairman.”

“Si Chairman ba ang nagpapahiram?” Tumaas ang pagdududa ng kapatid, pero baka may exception dahil sa nangyari.

“Hindi mo na kailangang mag-alala ate.”

“Paanong hindi mag-alala? Kailangan nating bayaran ang utang. Alam mo ba kung magkano ang gastos?” Tanong pa ni Kate.

“Magkano ba?”

Nang marinig ang halaga, natahimik siya. Akala niya sapat na ang pera, pero sobrang laki pala ng gastos para sa pagpapagamot.