CHAPTER 12

"Tungkol sa pera, huwag kang mag-alala ha. Hayaan mo na akong mag-asikaso sa’yo kapag may sakit ka," Mahinahong sabi ni Jacey, gusto niyang maibsan ang alalahanin ng ate niya.

"Pero gumaganda na naman ang lagay ko," sabi ni Kate.

"Kahit gumanda na ang kondisyon mo, hindi ka pa rin tuluyang gumagaling. Paano kung lumala pa kapag lumipat tayo ng ospital? Sino ba ang aalaga sayo doon? Naisip mo ba 'yan?" medyo nanginginig ang boses ni Jacey nang makita niyang ayaw pang sumang-ayon ng ate niya.

Napilitang makinig si Kate at dahan-dahang humiga ulit sa dati niyang posisyon.

"Kung mahal mo ako, alagaan mo ang sarili mo nang mabuti. Maging malakas ka agad, gets mo ba?" iniabot ni Jacey ang kumot para takpan ang katawan niya. Kahit gustong-gusto niyang umiyak, pareho silang pilit na pumigil ng luha, ayaw ipakita ang kanilang kahinaan sa isa’t isa.

Sa opisina…

Bumaba si Jacey mula sa taxi, tiningala niya ang pinakataas na palapag—doon siya nagtatrabaho—at napabuntong-hininga. Kailangan niyang paghandaan ang pag-uusap tungkol sa pera.

Lumipas ang oras hanggang 9:40 ng umaga.

Kumatok siya sa pinto. Kailangan talaga niyang pag-usapan ang pera ngayon. Pinili niya ang pinaka-angkop na oras dahil kapag medyo hapon na, tiyak na lalabas siya para kumain kasama ang mga kliyente.

"Pumasok ka," tugon ng boses sa loob.

"Boss... uhm..." Nakapaghanda na siya ng mga explanation sa utak pero nang makita ang tingin ng lalaki, nakalimutan niya ang sasabihin. "Eh..."

"Ano bang problema?" tanong ni Lorien.

"Gusto ko po sanang humingi ng dagdag na pera," sagot niya nang diretso.

Hindi niya ginamit ang salitang 'hiram' dahil kung hihiram siya, kailangang ibalik—at wala siyang kakayahang ibalik ang malaking halaga na iyon.

"Dagdag na pera?" businessman siya, kaya bawat salitang lumalabas sa bibig ng babae ay pinapakinggan niya nang mabuti.

"Oo..." unti-unting namutla ang mukha ni Jacey.

Ibinaba ng lalaki ang mga papeles at umupo, tumingin nang matindi sa kanya na parang gusto pa niya ng paliwanag bukod pa sa sinabi niya.

"Sir Lorien, maari mo pa akong gamitin sa gimik mo at sa anumang gusto mo, basta po doblehin niyo ang sahod ko.” Pilit na pinagsikapan ni Jacey na tapusin ang sasabihin.

"Isang milyon?" nagulat si Lorien. Dahil doble nga, isa pang milyon ang hinihiling niya.

"Oo.” Mahina niyang tugon.

"Hindi mo pa nga natutupad nang maayos ang trabaho mo para sa isang milyong iyon," iniisip niya na naglalaro lang siya para itaas ang presyo, pero kahit ganoon pa man, hindi pa rin sapat.

"Iyon lang po Sir Lorien, aalis na po ako.” Paalam ni Jacey.

Alam na niyang malamang hindi siya bibigyan. Baka hahayaan niya nalang na lumipat ng hospital ang ate niya, kasi kung pagsamahin ang perang ibinigay niya at mga naipon nila, maliit pa rin para sa gastusin.

"Bakit kailangan mo ng ganyang kalaking pera?" tanong ni Lorien habang pinapanood siyang umalis pero hindi na niya pinatawag pa. Kapag binigyan niya ng pera ng babae ngayon, siguradong hihingi pa siya ng paulit-ulit.

Umupo ang babae para magtrabaho pero nakalipad ang isip niya, puro ang ate niya ang iniisip kaya hindi niya maintindihan ang ginagawa.

"Ano ito?" tanong ni Niel.

"Mga dokumentong hinihingi niyo po," sagot ni Jacey.

"Pasensya na, hindi ito ang kailangan ko."

"Ano'ng mga dokumento ba ang kailangan mo?"

"Hindi bale na hahanapin ko na lang mag-isa," sabi niya habang hinahanap ang papeles.

Pati si Niel ay nagtaka sa babae. Sa isip niya, hindi bagay ang babaeng ito bilang sekretarya ng presidente dahil hindi siya maayos sa trabaho. Siguro nakuha lang niya ang posisyon para umasenso.

Sa gabi ng parehong araw sa ospital.

"Kumusta na si Ate Kate?" tanong ni Jacey. Gusto niyang malaman ang lagay ng ate bago siya magpatuloy sa usapan. At sinabi naman nito na nahihilo ang ate niya buong araw.

Kaya naisip niyang huwag munang banggitin ang tungkol sa paglilipat ng ospital. Hayaan muna siyang magpagaling sa kasalukuyang ospital.

Siyempre tataas ang bayad sa ospital dahil kailangan pa silang magpa-check para malaman kung bakit nahihilo si Kate.

Kinabukasan…

"Ano?!" muntik nang mahulog ni Jacey ang hawak na tasa nang malaman na ang pagkahilo ng Ate Kate ay dahil sa tumor sa utak.

"Kung hindi kaya ng pamilya ang gastos, pwede silang lumipat sa government hospital," paliwanag ng nurse, ibig sabihin dapat na lang nilang tanggapin ang sitwasyon dahil baka hindi nila kayanin ang gastos.

Sabi pa ng ospital, may isang magandang bagay sa aksidente—na na-detect agad ang tumor. Kung hindi, baka lumala pa at maging kanser na.

Tsk! Swerte ba talaga ito?

"Doc, ihanda na po ang pagpapagamot sa ate ko. Kapag handa na ang katawan niya para sa operasyon, gawin niyo na po agad. Huwag po kayong mag-alala tungkol sa pera, ako na ang bahala."

"Pero bago magsimula ang paggamot, kailangan muna po namin makuha ang kalahati ng bayad."

"Kalahati?!" Hindi pa niya nababayaran ang gastos sa aksidente, panganganak, at pagpapagamot sa pamangkin, ngayon kailangan pang magbayad ng kalahati sa operasyon sa utak ng ate.

Walangyang buhay, pagod na talaga siya. "Sige, magkano po iyon?"

Kailangan pang kalkulahin ng ospital ang total na gastusin dahil may mga naunang bayarin pa.

Ito ang dahilan kung bakit may life insurance ang ibang tao para protektahan ang sarili kapag may sakit. Pero wala silang sapat na pera para bumili ng insurance tulad ng iba, at hindi nila inakalang mangyayari ito sa kanila.

Hindi nagtagal, ipinaalam ng ospital ang bayarin. Halos matumba uli siya sa laki ng halaga. Pinakiusapan niya ang ospital na huwag sabihin ito sa kanyang ate.

Siyempre, nananatili ito bilang lihim ng pamilya alinsunod sa mga patakaran.

Bago siya gumawa ng desisyon, pumunta siya sa nursery para makipag-usap sa kanyang maliit na pamangkin na nakapaloob pa sa incubator.

"Tutulungan kita at ang nanay mo hanggang dulo. Huwag kang mag-alala, ang hiling ko lang ay lumaki kang mabuting bata," inabot niya ang kamay para haplusin ang malinaw na salamin na nakapaloob ang bata.

Maririnig naman ang pag-iyak ng sanggol.

Paglabas niya sa nursery, agad niyang tinawagan ang isang numero.

"Pwede po ba tayong mag-usap?" tanong ng babae nang sagutin ang tawag.

"Tungkol saan?" Tanong ng lalaki, tiningnan ang oras na 8:05 ng gabi, bagong pasok lang siya sa bahay.

"Pasensya na po sa abala, kung hindi ka makakapag-usap ngayon, wala naman pong problema."

"Sige, magkita nalang tayo sa condo," sagot ng lalaki at ibinigay ang address ng condo.