Kabanata 4- Missing Her

Hinatid ni Tyler si Lallaine pauwi, pagkatapos ay mag-isa siyang umuwi sa kanyang sariling mansyon.

Nais niyang sumigaw.

Ngunit nang buksan niya ang bibig, naalala niya ang isang bagay.

Lumipat na si Dianne at nakatira na sa apartment ng ibang lalaki.

Hindi niya alam kung gaano siya kasaya kasama si Dexter sa mga oras na ito.

Biglaang naging malamig ang kanyang matalim na mukha.

Nakita ng driver na madilim ang villa, kaya't mabilis siyang pumasok at binuksan ang mga ilaw.

Nang magilaw ang paligid, tumingin ang driver at nakita ang mukha ni Tyler na malamig at mabigat na parang isang eskulturang yelo ng isang demonyo, kaya't agad siyang natakot.

"Mr. Tyler, kung wala po kayong kailangan, aalis na po ako." sabi ng driver, na yumuko.

Hindi gusto ni Tyler na may nakakagambala sa kanyang oras ng pagpapahinga. Ang driver, yaya, at bodyguard ay nakatira sa annex building sa gilid, kaya't kadalasan, siya na lang at si Dianne ang nasa main building.

Sa nakalipas na tatlong taon, sa tuwing siya ay nasa business trip, si Dianne ang nag-aasikaso ng lahat ng kanyang pagkain, kasuotan, tirahan, at transportasyon ng personal.

"Um."

Nagsalita siya ng mahinang tunog mula sa ilong, at nakita niyang mabilis na umalis ang driver at dahan-dahang isinara ang pinto.

Hindi mapigilan ni Tyler ang kanyang inis. Tinanggal niya ang kanyang leather shoes at nais magpalit, ngunit hindi niya nakita ang kanyang slippers.

Yumuko siya, binuksan ang shoe cabinet at naghanap, ngunit hindi pa rin niya ito nakita.

Dahil hindi niya mahanap ang slippers, hindi na siya nag-abala at naglakad nang nakapambahay na medyas, nakakabit pa ang kanyang tie, at iniangat ang kamay upang pisilin ang kanyang noo na puno ng pagod.

"I have a headache. Please massage it for me."

Pagpasok sa living room, nahiga siya sa sofa, pinikit ang mata, humiga ng kumportable, at nagsalita ng ayon sa nakasanayan.

Ngunit matapos maghintay ng ilang segundo, wala pa ring galaw sa paligid.

Bigla niyang binuksan ang mata at instinctively hinanap si Dianne.

Ngunit agad niyang naalala na lumipat na si Dianne.

Sa susunod na sandali, kinuyom niya ang kamao at pinukpok ang armrest ng sofa.

Matapos mailabas ang inis, huminga siya ng malalim at tinangkang kalmahin ang sarili, pagkatapos ay tumayo at nagpunta sa kusina para kumuha ng tubig.

Kung nandoon pa si Dianne, kanina pa sana siyang binigyan ng mainit na tubig.

Pagdating sa kusina, hindi siya makakita ng kahit isang tasa.

Binuksan ang ilang cabinets at naghanap, ngunit wala pa ring natagpuan.

Hindi na kayang pigilan ni Tyler ang galit na nag-aalab sa dibdib niya, kaya't halos sumabog na ito.

Ang mga tao ay kadalasang nawawala ang kanilang pagiisip kapag sobrang galit.

Iniisip niya, kumuha ng cellphone at tinawagan si Dianne.

Isang ring lang at sinagot na.

"Dianne, nasaan ang slippers ko at ang tasa ko? Nasaan ang mga gamit ko?" sumigaw siya ng hindi makontrol ang galit.

"Oh!"

Ngunit bago pa siya matapos magsalita, sumagot ang lalaki na may pang-iinsulto at pangungutya, "Mr. President, nadede ka pa ba, o baka disable ka na at hindi mo na kaya mag-alaga sa sarili mo?"

Nang marinig ni Tyler ang boses mula sa telepono, halos pumutok na ang ugat sa kanyang noo, "Dexter, ibigay kay Dianne ang phone call."

"Pasensya na, Mr. President, hindi pwedeng sagutin ni Dianne ang tawag mo ngayon. Pagod na siya. Nakatapos lang niyang maligo at natulog na." tumawa si Dexter, may halong kabastusan sa tono.

Pagkatapos nitong magsalita, ibinaba na niya ang telepono at hindi binigyan si Tyler ng pagkakataong magalit.

Nakatanggap si Tyler ng busy tone mula sa telepono at halos gusto na niyang basagin ito.

Sa condo building, natutulog na nga si Dianne.

Matapos ang isang araw ng pagpapagod, sobrang pagod siya kaya't mabilis siyang nakatulog pagdating sa kama.

Nag-alala si Dexter sa kanya at hindi siya iniwan.

Nang makita niyang natutulog na siya at malapit nang umalis, narinig ang cellphone ni Dianne na tumunog. Nang hindi nag-isip, dali-dali niyang kinuha at sinagot ito, at agad na umalis mula sa kwarto ni Dianne.

Pagkatapos i-hang up ang telepono, tiningnan niyang mabuti si Dianne upang tiyakin na hindi siya nagising. Binago niya ang settings ng phone para mag-mute at saka siya umalis pabalik sa kanyang apartment sa 37th floor.

Nagising si Dianne ng alas-sais ng umaga.

Sa epekto ng kanyang body clock, natural siyang nagising, itinapon ang kumot, tumayo mula sa kama, at naglakad patungo sa banyo.

Pagkalakad ng ilang metro, bigla niyang naisip ang isang bagay, huminto, at tumawa sa sarili.

Talaga ngang nag-develop na siya ng isang "slave mentality." Kahit na pinaalis siya, naiisip pa rin niyang magluto ng agahan para kay Tyler.

Ngayon at sa hinaharap, hindi na niya kailangang magluto ng agahan para sa kanya.

Hindi lang yun, wala na siyang kailangang gawin para sa lalaki.

Mula ngayon, ang lahat ng gagawin niya ay para sa sarili niya at sa batang nasa kanyang tiyan.

Bumalik siya sa kama, ngunit hindi na siya makatulog ulit.

Dahil hindi makatulog, kinuha na lang niya ang cellphone at na nakalagay sa ulunan ng kama habang binabasa ang mga dokumento.

Mahigit isang dosenang kababaihan ang nais magpagawa ng produkto mula sa kanya.

Kahapon ng hapon, ipinadala ng assistant ang kabuuang impormasyon ng skin examination at mga customized product directions ng mga kababaihan sa cellphone ni Dianne.

Lahat ng kanyang mga kliyente ay mayayaman, kaya't personally siyang nagsusuri ng impormasyon at mga produkto ng bawat kliyente.

Dahil ang bawat produktong ginagawa para sa kanila ay umaabot ng milyones kada taon, kaya hindi siya pwedeng magkamali.

Habang seryosong nagba-browse ng mga dokumento, biglang tumunog ang cellphone niya.

Pangalan ni Tyler ang lumabas sa screen ng cp niya.

Habang tinititigan ni Dianne ang salitang "husband" na tumatalon sa screen ng kanyang telepono, ilang segundo din siyang nakatingin bago sinagot ang tawag.

"Dianne."

Agad na dumating ang malalim na boses ng lalaki, puno ng matinding galit, mula sa kabilang linya.

"Mr. President, may problema ba?" tanong ni Dianne ng pabirong tono.

Matapos makumpirma na si Dianne nga ang sumagot sa telepono, nagbuntung-hininga si Tyler at tinanong, "Nasaan ang cufflinks ko? Saan mo ito itinago?"

Nabigla si Dianne nang marinig ito.

Baka hindi nga lumipat si Tyler mula sa ibang mansyon ng pamilya nito.

Siguro, ayaw lang talaga nitong makita siya.

Dahil lumipat na siya, wala nang dahilan para ito'y lumipat pa.

"Nasa ikatlong kabinet sa ilalim ng mga kurbata. Kung hindi mo pa rin makita, tanungin mo na lang si Secretary Lyka," sagot ni Dianne.

Pagkatapos niyang sabihin ito, biglang ibinaba ni Tyler ang telepono.

Napataas na lang ang kilay ni Dianne.

Totoo, nasanay na yata itong ituring siya bilang isang tagapag-alaga.

Malalim na huminga si Dianne at ipinagpatuloy ang pagbabasa ng mga dokumento.

Hindi pa lumilipas ang dalawang minuto, tumawag na ulit si Tyler.

Nag-atubili si Dianne sandali, pero sinagot pa rin ang tawag.

"Nasaan ang pares ng cufflinks na may disenyo ng kalangitan? Bakit wala?" tanong ng lalaki, pero hindi na siya galit tulad kanina.

Cufflinks na may disenyo ng kalangitan.

Ito ang regalo ni Dianne kay Tyler dalawang taon na ang nakaraan. Hindi pa niya ito nakitang ginagamit, kaya bakit siya biglang naalala ito ngayon?

"Magkasama lahat ng cufflinks mo. Kung hindi mo pa rin makita, tanungin mo na lang si Secretary Lyka," sagot ni Dianne.

Matapos sabihin ito, siya na ang nagpatay ng telepono.

Narinig ni Tyler ang tunog ng "beep" mula sa telepono, at muli ay nakaramdam siya ng init sa ulo.

Sa ilang araw pa lang, napagod na siya sa paghahanap ng kanyang sinturon, medyas, at cufflinks.

Matapos maghanap ng paulit-ulit sa mga cufflinks, hindi pa rin niya natagpuan ang pares na nais niyang isuot. Kaya't nagdesisyon siyang ibaluktot ang mga manggas ng kanyang kamiseta at bumaba ng nakasuot ng jacket.

"Sir, handa na po ang almusal."

Nakita siya ng yaya habang pababa siya, at naghintay itong magalang sa tabi.

Sumagot si Tyler ng "oumm" na may seryosong mukha, at pumunta sa kainan upang umupo.

Sa hapakainan, naroon ang ilan sa mga paborito niyang almusal na madalas gawin ni Dianne, pati na rin ang kape na nakahanda.

Huminga siya ng malalim at ininom ang kape.

Subalit, nang matikman niya ito, nais niyang iluwa agad.

Ngunit dahil sa tamang pag-uugali, pinilit niyang lunukin ito.

"Anong klase ng coffee beans ang ginamit mo? Bakit sobrang mapait at matabang?" tanong niya sa yaya na may hindi magandang ekspresyon.

Nanginginig na sumagot ang yaya, "I... iyon po ang beans na ginagamit niyo po tuwing inihahanda sa inyo ng inyong asawa. Ginaya ko lang po ang timpla niya."

Ang paggawa ng kape ay tulad ng paggawa ng tsaa, ang pinaka-mahalaga ay ang teknik at temperatura ng tubig.

Iba-iba ang mga coffee beans at nangangailangan ng ibang pamamaraan at temperatura.

Pumangilid ang mga kilay ni Tyler at tiningnan ang kape sa kanyang kamay, at sinubukang uminom muli.

Ngunit mas masama ang lasa.

Hindi niya na ito kayang lunukin.

Iluluwa niya ito at tinapon ang tasa pabalik sa lamesa.

Nakatayo lang ang yaya sa tabi, nakayuko at natatakot.

Pinipigilan ni Tyler ang galit na nararamdaman at kinuha ang pritong itlog.

Akala niya ay isang simpleng pritong itlog, pero nang kagatin niya ito, naramdaman niyang iba ang lasa kaysa sa karaniwan.

Maligamgam ito at walang lasa, hindi katulad ng pagkaing ginagawa ni Dianne.

Wala na siyang gana kumain.

Ibinaba niya ang kanyang mga pang-kutsara, kinuha ang kanyang jacket, at naglakad palayo nang hindi nagsasalita.

Ang yaya, takot na takot, ay basang-basa sa pawis at mabilis na tumawag kay Dianne.