Chapter 3

Umiling ako. Bakas pa rin sa boses at nangangatal kong labi ang takot.

"Wala... Wala po. Hindi ko... kilala ang tinutukoy n'yong Luigi. Baka po nagkakamali kayo. Baka napagkamalan lang ako! Pakawalan n'yo na ako, please!"

Habang papunta ako kanina sa palengke para bumili ng mauulam na sabaw ni Lance ay bigla na lamang may huminto nasasakyan sa harapan ko. Lumbas doon ang hindi naman mukhang masamang mga tao dahil nakasuit pa an dalawa. Nginitian nila ako at tinanong kung ako raw ba si Lavender Salvacion. Magsisinungaling sana ako na hindi ako si Lavender, pero bigla na lamang sumabat ang isang tinder at sinabing ako nga si Lavender.

Dinala ako ng dalawang lalaki na ito sa sasakyan. Nang magpumiglas ako ay tinakpan nila ang bibig at nilagyan ng busala ng bibig. Nagdrive sila paalis doon sa palengke at hind ko na alam kung nasaang lugar kami ngayon.

Pinipilit nila akong tanungin kung ano raw ba ang ginawa kong kasalanan kay Luigi Donovan. Hindi ko naman kilala ang lalaking iyon. Pero nang sabihin nila na matapos kong umalis ng mansyon, ipinahanap ako ni Luigi, doon ko napagtanto kung sino si Luigi.

Ang lalaking naka one-night stand ko noong isang gabi. Ang lalaking ninakawan ko ng pera at dali-daling umalis.

"Wala kayong makukuha sa 'kin. Kung naghihirap na kayo, mas lalo ako!" Dagdag ko pa.

Hindi ko alam pero sa kabila ng takot na nararamdaman ko sa maaari nilang gawin sa akin, hindi ko pa rin mapigil ang bibig ko. Baka mas lalo akong mapahamak kapag hindi ako nanahimik, pero hindi ako titigil hangga't hindi sila naririndi sa boses ko at mas piliin nilang pakawalan na lang ako.

"Luigi doesn't put his interest into people unless he's going to benefit something from them. Masyado akong curious kung ano ang magiging silbi mo sa kanya."

Naglakad-lakad ang dalawang lalaki sa harap ko.

"And yet here we are... just tell us the fcking truth and maybe we can spare your life."

Hindi aamin kahit kilala ko naman talaga ang Luigi na sinasabi nila. Tiyak na mpapahamak ako kapag sinabi kong kilala ko yun.

Mariin akong umiling. Hinayaan ko lang ang sarili ko na umiyak ng malakas sa harap nila.

"Hindi—Hindi ko aalam!"

"So, you already forgot about me, huh?" Dagli akong nag-angat ng mukha at binaling ang aking paningin sa isa pang lalaki na bigla na lang sumulpot.

"Finally!"

"Ang bilis mo mag-utos, pero ang tagal mo dumating."

"Shut up!"

"Okay."

The two guys stepped back. Mas lalo na akong hindi nakagalaw sa pwesto ko. Literal na huminto ang pagdaloy ng luha sa aking pisngi.

Naiwan pang nakabukas ang bibig ko nang tuluyan na siyang makalapit sa akin at mapagmasdan kong mabuti ang kaniyang mukha. Sinalubong niya ako ng isang nakakapanindig-balahibong titig. Wala akong makita ni isang emosyon sa kaniyang mga mata habang pinagmamasdan ang kalunos-lunos kong kalagayan.

"Yes, it's me, Lavender Salvacion..."

Mas lalo akong nawindang nang banggitin niya ang buong pangalan ko. How come he know my name? I know he's wealthy, but did he spend money just to have me investigated and to find me? Dahil ba ito roon sa perang kinuha ko? Can't he just forgive me? Did he get bankrupt after I stole some of his money?

Sigurado ako na hindi pa man lang 'yon nakaapekto sa kaniya. Sigurado akong barya lang 'yon sa kaniya, pero bakit?

This is so unfair. Hindi pa ba sapat na siya ang nakauna sa 'kin? I gave him my body! Anong akala niya sa serbisyong binigay ko sa kaniya noong gabing iyon, libre?

Pero sa kabila ng tapang sa isip ko, wala pa rin akong ibang nagawa.

"How come you have already forgotten about me? It tears my ego into pieces knowing what I gave you that night wasn't enough for you to remember me." Hinaplos niya ang pisngi ko. Hinawakan niya ako sa panga upang manatili akong nakatingin sa kaniya.

"Does the money you stole from me not enough? Did I satisfy you, didn't I?"

"Hindi ko sinasadyang nakawan ka. Desperado na ako noong mga panahon na 'yon. Nagugutom ang kapatid ko, wala akong trabaho, wala akong pera! Patawarin mo ako!"

Kung hindi lang dahil sa kamay at paa kong nakatali, baka kanina pa ako lumuhod sa harap niya the moment na makilala ko kung sino siya he's the man I had a one-night-stand with. He was the one who helped me. He was the one who devirginized me. He was the one who I stole money from.

Hindi nagsalita si Luigi. Nanatili lang siyang nakaupo sa harap ko. Ang dalawang lalaki na inutusan niya na abduct-in ako ay umalis na.

Kaming dalawa na lang ang natira sa abandonadong gusali. Mas natatakot pa ako sa posibleng gawin niya sa akin kesa sa dalawang lalaki kanina. Sana malapit lang 'to sa bahay nina Nana Petra para mahanap pa rin nila ang katawan ko if ever iwanan niya ako rito hanggang mamatay o patayin niya muna ako bago niya ako iwan dito.

Nagpatuloy ako sa pagsasalita. Hindi ko alam kung paniniwalaan niya ako. Basta lahat ng sinasabi ko sa kaniya ay totoo.

"Patawarin mo ako. Hindi ko sinasadyang takasan ka. Pangako, pangako gagawin ko ang lahat. BaBabayaran kita. 'Wag mo lang akong ipakulong. Naghihintay sa akin ang kapatid ko, please!"

Halos malagutan na ako ng hininga sa kakahingi ng kapatawaran niya.

"Alam kong mali ang ginawa ko! Patawarin mo ako, nakikiusap ako sa iyo!"

Para kong sinasakal ng katahimikan niya. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa kaniyang isip.

"You're right about one thing," Luigi said coldly. His voice was steady and almost emotionless, "you made a mistake. And mistakes have consequences."

Sigurado ako noong mga oras na 'yon na kahit sa mata ko ay visible ang takot. I was panicking. My voice was shaking.

"Gagawin ko lahat. Hindi kita tatakasan! Please, 'wag mo akong ipakulong! Magbabayad ako!"

"How can you repay me, Lavender? You have nothing," he mocked me.

Tanging hikbi na lang ang naisagot ko sa kaniya.

"Walang tumatanggap sa iyo, hindi ba?"

Sa puntong iyon, nagkaroon na ako ng ideya kung anong nangyari sa cellphone ko. Aksidente kong naiwan sa kwarto niya noong umagang nagmamadali akong umalis. At doon niya nakuha ang lahat ng impormasyon tungkol sa akin.

Ang tanga-tanga ko talaga!

"Bigyan mo ako ng palugit. P'wede naman akong mamalimos"

"How pathetic!"

Tumayo na si Luigi. Hinimas niya ang kaniyang baba habang natatawa na para bang napakaimposible ng sinabi ko. Ibang-iba na siya noong una ko siyang makita sa nightclub kung saan niya ako unang tinulungan.

I can't believe I gave him my body. And now, my impulsive decisions lead me into the worst situation. I should have stayed at home that night. Sana namalimos na lang ako noon, in that way I would not have to meet him, sleep with him, I would not have to steal money from him.

Maybe, I wasn't in this situation, if I didn't oh ghad this is killing me.

"You stole from the wrong person, Lavender."

Muli siyang naupo sa harap ko at ipinantay ang mukha niya sa mukha ko. May inilabas siyang panyo mula sa kaniyang bulsa at wala na akong nagawa nang itapal niya iyon sa bibig at ilong ko. Naririnig ko siyang nagsasalita, pero hindi na maintindihan ang kaniyang sinasabi dahil sa antok na nararamdaman ko.

As I slowly closed my eyes to sleep, I felt his warm hand touching my legs.

**

Sabay-sabay na bumalik ang ulirat ko sa malamig na semento sa ilalim ko. Mabigat ang ulo ko, parang pinukpok, at may bahagyang hilo pa rin. Nang imulat ko ang mga mata ko, naroon pa rin siya. Nakaupo sa harap ko, tahimik, kalmado, parang walang nangyari. Parang hindi niya ako pinatulog sa isang abandonadong gusali na parang isa lang akong bagay na puwedeng itabi kung kailan niya gusto.

“You're awake,” malamig niyang sabi.

Sinubukan kong gumalaw pero mas lalong humigpit ang tali sa pulso at bukung-bukong ko. Napahikbi ako agad, hindi ko na napigilan. Wala na akong lakas magpanggap. Pagod na akong matakot.

“Please…” halos hindi na lumabas ang boses ko. “Luigi… maawa ka.”

Tumaas ang isang kilay niya, tila naaaliw. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit, ang tunog ng sapatos niya ang tanging naririnig ko sa loob ng katahimikan. Tumigil siya sa harap ko at yumuko nang bahagya para magpantay ang mga mata namin.

“Maawa?” ulit niya, may ngisi sa labi. “Do you even know how ridiculous you sound?”

“Alam ko,” mabilis kong sagot, luhaan. “Pero wala na akong ibang mahihingan. Kung papatayin mo ako, gawin mo na lang. Pero kung… kung may kapalit pa ang buhay ko, sasabihin mo lang. Gagawin ko.”

Tumawa siya nang mahina, pero walang bahid ng saya. Isang mapanganib na tunog iyon na lalong nagpatibok sa dibdib ko.

“Anything?” tanong niya, mababa ang boses.

Tumango ako agad, kahit nanginginig ang buong katawan ko. “Oo. Kahit ano. Sabihin mo lang.”

Tahimik siyang tumitig sa akin, parang sinusukat kung gaano kalayo ang kaya kong ibigay. Ang mga mata niya ay malamig, pero may kung anong naglalaro roon na hindi ko mabasa. Unti-unti siyang ngumisi.

Lumapit pa siya at bigla niyang hinawakan ang leeg ko. Hindi sapat para sakalin, pero sapat para ipaalala kung gaano siya kalakas at kung gaano ako kahina. Napasinghap ako, awtomatikong napapikit.

“Look at me,” utos niya.

Pinilit kong imulat ang mga mata ko. Sobrang lapit niya na halos magdikit ang ilong namin. Kita ko ang bawat detalye ng mukha niya, ang malamig na determinasyon sa titig niya.

“Hindi ko kailangan ng pera mo,” sabi niya. “Wala ka namang maibibigay na halaga sa akin.”

“Kung ganoon… bakit?” halos pabulong kong tanong.

Ngumisi siya, mas malinaw, mas mabagal. “Because you owe me more than money.”

Nilunok ko ang laway ko. “Ano… ano ang gusto mo?”

Sandaling humigpit ang hawak niya sa leeg ko bago niya ako hinila palapit sa kaniya. Ramdam ko ang init ng hininga niya, ramdam ko ang bigat ng presensya niya na parang tinatabunan ang buong pagkatao ko.

“Carry my heir,” malamig niyang sambit.

Parang may sumabog sa utak ko. “A—ano?”

“Magbubuntis ka,” ulit niya, walang alinlangan. “Ng batang lalaki. Anak ko. Ang magiging tagapagmana ko.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Hindi… hindi ko kaya. Luigi, please—”

“Anything,” agad niyang putol, paalala. “’Yan ang sinabi mo.”

Tahimik akong umiyak, ramdam ang bigat ng sinabi niya na parang tanikala sa dibdib ko. “Kung… kung gagawin ko ‘yan,” nanginginig kong tanong, “ano ang kapalit?”

Binitawan niya ang leeg ko at bahagyang umurong, tinitigan ako na parang nanalo na siya. “Buhay mo. Kalayaan ng kapatid mo. Hindi ka ipakukulong. Hindi ka mawawala.” Ngumisi siya. “You’ll be my investment.”

Humagulgol ako. Wala na akong makitang ibang daan palabas. Ang mundo ko ay lumiit sa pagitan naming dalawa, sa desisyong alam kong babago sa buong buhay ko.

“Kahit ano,” ulit ko, wasak na. “Kahit ano… gawin ko lang. Huwag mo lang kaming saktan.”

Lumapit siya muli, inilapat ang mga daliri niya sa baba ko at inangat ang mukha ko. “Good,” sabi niya, halos pabulong. “Because from now on, you belong to me.”