บทที่ 1 ทัวร์คนแก่แสนประหลาดกับคนขับรถสุดหยาบคาย (2/2)

เวอร์โกเพิ่งหย่อนตัวลงบนเบาะที่นั่งก็ต้องรีบคว้าราวจับข้างหน้าต่าง คนขับรถกระแทกเท้าเหยียบเบรกจนจมมิด ผู้ชราทั้งหลายร้องเสียงหลง ดีที่พวกเขามีประสบการณ์มาอย่างยาวนานจึงรัดเข็มขัดนิรภัยไว้อย่างแน่นหนาทุกครั้งที่ขึ้นรถคันนี้ ผิดกับเวอร์โกที่ตัวไถลจนศีรษะกระแทกกระจกหน้า เขารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาพร่าเบลอ ด้านหน้ารถบัสมีรถเอสยูวีสีดำไม่มีป้ายทะเบียน ซ้ำยังติดฟิล์มกระจกดำมืดจนมองไม่เห็นภายในแซงหน้าขึ้นมาขวางไว้ แม้จะระบุตัวตนไม่ได้ แต่เวอร์โกก็จำได้ว่ารถคันนี้เป็นหนึ่งในบรรดารถที่ไล่ตามเขามาตั้งแต่จากสนามบิน ด้านหลังรถบัสยังมีรถสีดำไม่ติดป้ายทะเบียนตามมาอีกห้าคัน

“บัดซบ!” เวอร์โกสบถอย่างหัวเสีย ศัตรูถึงกับกล้าก่อเรื่องขณะที่เขาอยู่บนรถโดยสารสาธารณะ ชายหนุ่มสลัดสายเข็มขัดนิรภัยที่ยังไม่ได้พาดตัวก็เกิดเหตุก่อนแล้วทิ้งไป บนรถบัสคันนี้มีแต่คนชรา หากให้โดนลูกหลงไปด้วยไม่ดีแน่

“นั่งลงแล้วรัดเข็มขัดให้ดีดิ๊”

ทันทีที่เวอร์โกจะลุกขึ้นยืนเขากลับถูกถีบกลับลงไปนั่งใหม่โดยคนขับรถด้านข้าง

“ถ้าไม่อยากตายก็อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง” เวอร์โกแค่นเสียงเย็น เขาก้มมองเสื้อเชิ้ตดำเปื้อนรอยเท้าอย่างเดือดดาล เจ้าคนขับรถนี่เป็นใครถึงกล้ามาถีบเขา!

อัลฟ่าหนุ่มสูดหายใจลึก เขาข่มใจไม่ให้ปล่อยกลิ่นกดข่มโอเมก้าไร้มารยาทตามแรงโมโห แม้จะเป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่ชอบใช้ความได้เปรียบทางเพศรองทำให้ตนอยู่เหนือผู้อื่น

“อยู่บนรถพี่ ทำตามที่พี่สั่ง ไอ้น้อง”

“ไอ้น้อง?”

เวอร์ชะงักค้างไปแล้ว เขาที่เป็นถึงอันเดอร์บอสแห่งแก๊งมาเฟียมหาอำนาจแห่งยุค เป็นอัลฟ่าชนชั้นผู้นำ เป็นคุณชายที่ทุกคนให้ความเคารพยำเกรงมาตั้งแต่ยังเล็ก กลับต้องมาถูกโอเมก้าบ้านนอกที่ดูแล้วน่าจะเด็กกว่าเรียกว่าไอ้น้อง

โอเมก้าหนุ่มไม่สนผู้ที่ถูกเขาหยามเกียรติจนใบ้กินไปแล้ว เขาดึงไมค์ประกาศลงมาจ่อปาก “รัดเข็มขัด จับราว ทำอะไรก็ได้ที่ช่วยให้ไม่กระเด็นออกจากรถหรืออ้วก ฉันไม่อยากให้รถติดกลิ่นอ้วกคนแก่”

พูดจบคนขับรถบัสก็ปัดเข้าเกียร์ต่ำแล้วหักพวงมาลัยอย่างแรง รถบัสที่กำลังพุ่งเข้าชนรถสีดำข้างหน้าหักโค้งจนรถเอียงกระเท่เร่

มือเรียวปัดเกียร์ เท้าขยับเหยียบคลายสอดคล้อง พารถบัสคันเทอะทะดริฟต์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ข้ามไปวิ่งต่อในเลนฝั่งตรงข้าม รอดพ้นจากการชนหวุดหวิด เวอร์โกลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาที่นั่งอยู่หน้าสุดหากชนเข้าต้องบาดเจ็บไม่มากก็น้อยเป็นแน่

โล่งใจได้ไม่นานคันเร่งก็ถูกเหยียบจนเกือบจม เครื่องยนต์ทำงานสุดขีดความสามารถพารถบัสวิ่งทะยานไปบนถนนสองเลนก่อนที่จะถูกรถของประชาชนซึ่งวิ่งมาตามทางข้างหลังชนท้ายได้อย่างเฉียดฉิว

“วู้ฮู้ววววว!”

“เจ้าหนูเชร์ช้าลงหน่อย ยายตาลายหมดแล้ว!”

“เย้! มันโว้ยยย”

“เอาอีก ดริฟต์อีก!”

“ส่งถุงมาเร็ว ตาแก่แดนจะอ้วกแล้ว!”

ด้านหลังผู้ชราทั้งหลายตะโกนโหวกเหวก ทั้งด้วยความสนุกสนานและคลื่นไส้อาเจียน บรรยากาศดั่งพากลุ่มผู้สูงอายุไปนั่งเครื่องเล่นไวกิงในสวนสนุกก็ไม่ปาน

รถบัสรอดพ้นจากรถคันที่แซงขึ้นหน้าเปลี่ยนไปเข้าอีกเลนได้อย่างสวยงาม รถที่ตามหลังมาในเลนเดิมกลับหักเข้าเลนใหม่ ขับสวนดักหน้าทันควัน

“หลบเร็ว!” เวอร์โกมองรถห้าคันที่พุ่งสวนเข้ามาเบื้องหน้าด้วยความสยดสยอง เขาเพิ่งจะอายุได้ยี่สิบสองปี เพิ่งจะขึ้นดำรงตำแหน่งอันเดอร์บอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีได้ไม่นาน ยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนให้แม่ชื่นใจเลยด้วยซ้ำ จะมาตายเพราะถูกรถชนในประเทศด้อยพัฒนาอันแสนห่างไกลแห่งนี้ไม่ได้!

ไม่สิ ถึงเขาจะเติบโตในประเทศเอเรียลอันรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้วในสูติบัตรเขานั้นเกิดในประเทศเอฟฟรัง แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เพราะรถสีดำเหล่านั้นพุ่งเข้ามาใกล้จนจะชนในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้ว!

คนขับรถฉีกยิ้มกว้าง แว่นกันแดดเลื่อนลงมาเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยประกายลิงโลด เขากระแทกคันเร่งอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีการผ่อนเท้าถอนความเร็วลงมาอีก

รถบัสกระชากตัวไปด้านข้างข้ามไปยังเลนฝั่งตรงข้ามเพื่อหลบรถสีดำที่พุ่งเข้ามา รถของคนธรรมดาที่แล่นตามเลนอยู่ดี ๆ ก็มีรถบัสสวนมาจากเลนฝั่งตรงข้ามตกใจเหยียบเบรกจนรถเกือบเสียหลัก แต่ก็ยังไม่พ้นขวางทางวิ่งของรถบัสอยู่ดี เวอร์โกเบิกตามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เจ้าคนขับรถกลับหัวเราะออกมาราวกับเสียสติไปแล้ว เสียงแตรสัญญาณจากรถรอบข้างดังระงม รถบัสเอียงตัวกลับเข้าเลนเดิมกะทันหันจนเกือบชนเข้ากับท้ายรถสีดำคันที่สอง รถคันที่สามตกใจจนเบี่ยงพวงมาลัยเสียหลักพุ่งตกไหล่ทาง คนขับรถบัสหมุนพวงมาลัยอย่างแรงอีกครั้งโดยที่ไม่แตะเบรก ท่ามกลางเสียงหวีดร้องอย่างสนุกสนานและหวาดเสียวของผู้โดยสาร รถบัสตัดผ่านรถคันที่สี่เฉียดเพียงแค่คืบ สุดท้ายก็ลอดผ่านคันที่ห้าแล้วแล่นตรงไปยังท้องถนนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เวอร์โกเปิดกระจกหน้าต่างมองความวุ่นวายที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง แม้ศัตรูบางส่วนจะกลับมาตั้งหลักได้แล้ว แต่ด้วยความเร็วระดับนี้ไม่มีทางตามมาทันแน่ เขากลับมานั่งพิงพนักด้วยความโล่งใจ ร่างที่เพิ่งผ่อนคลายกลับกระชากไปข้างหน้าจนเข็มขัดนิรภัยขึงตึง

“จอดทำไม?” เวอร์โกขมวดคิ้วถามคนขับรถโอเมก้าด้วยความฉงน นอกจากข้างหน้าจะไม่มีรถขวางไว้ รถก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรจนต้องลงจากรถ เหตุใดจึงต้องจอดรอให้รถพวกนั้นไล่ตามมาทัน

“ถึงแล้ว” คนขับรถตอบอย่างไม่แยแส มือยังเอื้อมไปกดปุ่มเปิดประตูอีกต่างหาก

“หา?”

“ขอบใจนะจ๊ะ พ่อหนุ่มเชร์ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพจ้ะ”

ยายแก่คนหนึ่งตะโกนมาจากด้านหลัง เธอเดินเตาะแตะลงจากรถบัสตรงไปเปิดประตูบ้านของเธอ คนขับรถจึงกดปิดประตูรถแล้วเหยียบคันเร่งไปต่อ

“...”

นี่เขาหลุดเข้ามาในทัวร์คนแก่ประหลาด ๆ หรืออย่างไร?!