บทที่ 2 การพบพานที่ไม่คาดคิด

บทที่ 2

การพบพานที่ไม่คาดคิด

หลังจากรถบัสจอดส่งผู้ชราตามบ้านเป็นหลังที่ห้า รถที่ไล่ล่าเวอร์โกก็ตามมาทัน รถเอสยูวีสีดำใช้ความได้เปรียบด้านเครื่องยนต์เร่งความเร็วขึ้นมาแซงตัดหน้าจนคนขับรถบัสเบรกแทบไม่ทัน เวอร์โกสบถ เขาไม่ได้อยากสร้างความเดือดร้อนให้คนพวกนี้ หากไม่มัวแต่จอดส่งคนแก่ก็จะสลัดจนพ้นอยู่แล้ว เจ้าโอเมก้านั่นอ่านสถานการณ์ไม่เป็นหรืออย่างไร

เวอร์โกปลดสายเข็มขัดนิรภัย “จอดรถ ฉันจะลง”

“ยังไม่ถึงป้ายหน้า อย่าเพิ่งลุกจากที่นั่งดิ ไอ้กร๊วก”

คำตอบที่ได้รับทำเอาเวอร์โกถึงกับผงะ เขาผู้ถูกมารดาพร่ำสอนให้พูดจาสุภาพอยู่เสมอ กับสมาชิกในแฟมิลีก็ได้รับความยำเกรงจนไม่มีใครกล้าพูดจาไม่ดีใส่เขา เวอร์โกเพิ่งเคยเจอคนที่กล้าเรียกเขาว่า ‘ไอ้กร๊วก’ เป็นครั้งแรก ทั้งยังมาจากคนแปลกหน้าอีกต่างหาก

หลังคารถเอสยูวีเลื่อนเปิด ชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาพร้อมกับปืนไรเฟิล เวอร์โกสบถอย่างหัวเสีย เขาสลัดเข็มขัดทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน อันเดอร์บอสหนุ่มคว้าจับข้อเท้าที่ยกขึ้นถีบของคนขับรถโอเมก้า เขาไม่มีทางพลาดท่าโดนโจมตีแบบเดิมซ้ำสอง

“เปิดประตู” เวอร์โกแค่นเสียงเย็น

แรงคุกคามของอัลฟ่าสร้างความกดดันให้โอเมก้าจนต้องกำพวงมาลัยแน่น เท้าข้างที่ถีบออกไปก็ถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาจนดึงกลับมาไม่ได้  สร้างความลำบากในการควบคุมรถบัส

ปัง!

เสียงปืนลั่นออกจากไก ผู้ไล่ล่ายิงนัดแรกเพื่อข่มขู่ อีกฝ่ายก็รู้ดีว่าภายในรถบัสคันนี้มีคนของเอฟฟรังเป็นจำนวนมากจึงไม่อยากเสี่ยงมีเรื่องด้วย แต่หากเวอร์โกไม่ลงไป พวกมันต้องยิงมาอีกแน่

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เวอร์โกสั่งเสียงแข็ง

ปัง!

รถบัสไร้ร่องรอยความเสียหาย กลับเป็นชายผู้โผล่ขึ้นมาจากหลังคารถเอสยูวีที่เลือดกระเซ็นออกมาจากศีรษะร่วงหล่นกลับลงไปในตัวรถ เวอร์โกได้แต่เบิกตามองด้วยความตกตะลึง

“อย่ามายิงกันแถวหน้าบ้านฉันนะยะ” หญิงชราคนที่ดันเวอร์โกขึ้นรถบัสเก็บไม้เท้ากลับเข้าหน้าต่าง ปลายไม้เท้ายังมีควันโขมงลอยโชยออกมาอยู่

“ยังแม่นเหมือนสมัยสาว ๆ เลยนี่ ยายเฒ่ามาเรีย” ชายชราที่นั่งแถวหลังผิวปาก

“พูดอะไร ยายแก่อย่างฉันมีแต่ไม้เท้าให้ใช้พยุงตัวเท่านั้นแหละ” รถบัสจอดลงอีกครั้ง ยายเฒ่ามาเรียยันไม้เท้าพยุงร่างเดินงันงกลงจากรถบัสไป “ขอบใจที่มาส่งนะจ๊ะ หนูเชร์”

รถเอสยูวีสีดำไม่ได้จอดตาม มันขับล่วงหน้าไปไกลแล้ว ทั้งยังเร่งความเร็วเหมือนหนีเสียมากกว่า เวอร์โกได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความมึนงง เท้าในมือพลันออกแรงสะบัด

“ปล่อยนะเฟ้ย ไอ้ชุดดำ ฉันจะออกรถ”

เวอร์โกได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันข่มกลั้นความหงุดหงิดต่อท่าทีหยาบคายของโอเมก้าก่อนจะกลับไปนั่งคาดเข็มขัดตามเดิม

“เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ หนูเชร์”

ผู้ชราคนสุดท้ายเดินลงจากรถบัส เชร์จึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

“ไอ้ชุดดำ”

เวอร์โกหรี่ตาจ้องอีกฝ่ายเขม็งด้วยความรำคาญใจ “ชื่อของฉันคือเวอร์โก ไม่ใช่ไอ้กร๊วก และก็ไม่ใช่ชุดดำ”

“ไอ้กร๊วกชุดดำ ให้ส่งไหน?”

เลือดร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นในสมอง เวอร์โกหลับตาข่มอารมณ์เดือดพล่าน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขานั้นมักจะอ่อนโยนต่อโอเมก้าเป็นพิเศษ นั่นเป็นเพราะแม่ของเขาก็เป็นโอเมก้า หากแต่เจ้าโอเมก้าคนนี้ทำตัวได้ไม่น่าอ่อนโยนด้วยเลยสักนิด

พอใจเย็นลง เวอร์โกก็พบว่าเขาประสบปัญหาใหญ่หลวงเข้าให้แล้ว เขาออกมาปฏิบัติภารกิจไกลถึงประเทศที่ไร้ฐานของเซเทอร์ แฟมิลีหรือแก๊งมาเฟียพันธมิตรเป็นครั้งแรก ภารกิจของเขาคือการตามหา ‘มาร์ส’ พ่อบุญธรรมในนามของแม่ซึ่งหายตัวไป โดยมีเบาะแสล่าสุดอยู่ในประเทศเอฟฟรังแห่งนี้ หรือก็คือเขามาเพื่อเริ่มสืบใหม่หมดตั้งแต่ต้น ยังไม่มีจุดหมายที่ชัดเจน และดูท่าว่าศัตรูที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใครจะจับตามองเขาไว้แล้ว รถบัสคันนี้เด่นเกินไป หากให้ไปส่งที่โรงแรมสักแห่งต้องโดนโจมตีตั้งแต่ยังไม่เข้าพักแน่ รถเช่าเขาก็ได้ทิ้งไว้ในตัวเมืองไปแล้ว เวอร์โกผู้สับสนได้แต่ตอบไปตามจริง

“ฉันไม่รู้”

คนขับรถไม่ได้ถามต่อ เขาเพียงแค่คาบอมยิ้มและเข้าเกียร์ออกรถไป

รถบัสขับมาตามทางเปลี่ยวไร้บ้านเรือนอยู่นานจึงเลี้ยวเข้าโกดังแห่งหนึ่งก่อนจะจอดลงในที่สุด เชร์กระโดดลงจากรถแล้วกวักมือเรียกผู้โดยสารคนสุดท้าย

“ไอ้ชุดดำ ตามพี่มา”

เวอร์โกพรั่งพรูลมหายใจ อย่างน้อย ‘ไอ้ชุดดำ’ ก็ยังดีกว่า ‘ไอ้กร๊วกชุดดำ’ ล่ะนะ อันเดอร์บอสหนุ่มลงจากรถบัสเดินตามโอเมก้าไร้มารยาทไปอย่างไม่มีทางเลือก ทั่วร่างก็เกร็งกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

โกดังแห่งนี้เต็มไปด้วยรถมากมายหลายรูปแบบจอดเรียงราย ในนั้นมีทั้งรถโดยสาร รถดับเพลิง รถพยาบาล รถยนต์ส่วนตัว ไปจนถึงรถออฟโรด เห็นทีคงจะเป็นอู่ไม่ก็โกดังเก็บรถอะไรเทือกนั้น

โอเมก้าคาบอมยิ้ม สอดมือล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตตัวหลวมโพรกเดินนำเวอร์โกออกประตูเหล็กบานโตซึ่งควบคุมด้วยรีโมตคอนโทรล นอกโกดังคือพื้นที่โล่งกว้างลาดยาวไปถึงหาดขนาดเล็กด้านหลังอันเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ในพื้นที่อันใหญ่โตกลับมีสิ่งปลูกสร้างเพียงน้อยนิด ซึ่งก็คือบ้านขนาดกลางหลังหนึ่งตรงกลางกับบ้านขนาดเล็กอีกหลังไกล ๆ ที่ล้อมรั้วและวางระบบรักษาความปลอดภัยไว้อย่างแน่นหนา

คนไร้มารยาทตะโกนเข้าไปในบ้านตรงกลาง “ตาแก่! มีที่ให้คนร้ายหลบหนีซุกหัวนอนมะ?”

เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ “ฉันไม่ใช่คนร้ายหลบหนี”

“ไปเก็บใครมาอีกล่ะ? เจ้าหนู” ชายวัยกลางคนผู้มีผมสีบลอนด์ซีดจางตามกาลเวลา สีเดียวกันกับเคราตัดสั้นชะเง้อหน้าขึ้นมาจากเก้าอี้โยกหลังระเบียงบ้านฝั่งที่หันเข้าหาทะเล เมื่อเห็นเวอร์โกเขาก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “โอ้”

ไม่ใช่แค่เขาที่ตกใจ เวอร์โกเห็นเสี้ยวหน้าของชายผู้นั้นก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่ในใจ เมื่อเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นลมทะเลที่ไม่ได้มาจากหาดด้านหลังเขาก็จำได้ทันที

เวอร์โกพูดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ “คุณลุง…บรานโด?”

บรานโดยกยิ้ม “ยังจำฉันได้ด้วยรึ? หนุ่มน้อย”

“ใครได้เห็นคุณต่อสู้ก็ลืมไม่ลงกันทั้งนั้นแหละครับ ที่สำคัญ คุณเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของคุณแม่”

‘บรานโด’ อดีตนักฆ่ามือหนึ่งตลอดกาล ผู้วางมือจากวงการเพียงเพราะความเบื่อหน่าย ไม่มีใครรู้แหล่งกบดานที่แน่ชัดของเขาหลังวางมือ ทว่าการที่เขาจะมาพำนักในประเทศเอฟฟรังอันมีชื่อเล่นว่าบ้านหลังสุดท้ายของเหล่าอาชญากรนั้นไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ เพียงแต่เวอร์โกไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญได้พบในสถานการณ์เช่นนี้

ได้รับคำตอบเช่นนั้นบรานโดก็หัวเราะร่าอย่างชอบใจ “เป็นเด็กดีอย่างที่แม่เธอว่าจริงด้วย”

เวอร์โกมีความจำและประสาทรับกลิ่นอันดีเลิศ เขาจะจำตำนานผู้นี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ครั้งสุดท้ายที่ได้พบกับบรานโดตอนนั้นเขาเพิ่งจะมีอายุห้าปีก็เท่านั้น “คุณจำผมได้ยังไงครับ?”

บรานโดคลี่ยิ้ม “เธอหน้าเหมือนแม่”

คำตอบที่ได้รับทำให้เวอร์โกแอบภูมิใจไม่ใช่น้อย แม้เขาจะเป็นอัลฟ่า แต่กลับรักเคารพมารดาโอเมก้าเสียยิ่งกว่าบิดาผู้ดำรงตำแหน่งบอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีเสียอีก จนพวกลูกน้องในแก๊งแอบตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า ‘คุณชายติดแม่’ ซึ่งแน่นอนว่าเวอร์โกไม่สนใจที่จะไปโกรธเสียงนกเสียงกาพวกนั้น อีกอย่างเขาก็ติดแม่จริง ๆ

บรานโดหลุดขำพรืด “ความจริงคือแม่เธอส่งรูปพวกเธอสามพี่น้องมาให้ดูบ่อย ๆ น่ะ”

เวอร์โกกุมขมับ “โตป่านนี้คุณแม่ยังแอบถ่ายรูปพวกผมเก็บไว้อีกเหรอนี่ แถมยังส่งให้คุณอีกต่างหาก”

บรานโดหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ “ถ้าเธอยังฟังเสียงฝีเท้าของแม่เธอไม่ได้ ก็ต้องถูกแอบถ่ายไปเรื่อย ๆ ล่ะนะ”

เชร์มองอัลฟ่าทั้งสองคุยกันอยู่นานจนอมยิ้มละลายหมด ก็โยนก้านเปล่าลงถังขยะแล้วล้วงลูกอมในกระเป๋ามาฉีกซองเข้าปากต่อ “ตาแก่ คนรู้จักอ่อ?”

“อา ลูกชายของคู่ปรับน่ะ”

“คู่ปรับ? ฆ่าทิ้งมะ?” เชร์หยิบปืนที่แขวนผนังด้านข้างโยนให้บรานโด

“แม้จะเป็นคู่ปรับ แต่ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทด้วย ของพวกนี้ไม่จำเป็น” บรานโดโยนปืนส่งกลับไปแล้วหันไปถามผู้มาเยือน “ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“เรื่องนั้น…” เวอร์โกลังเลที่จะเล่า แท้จริงงานในครั้งนี้เป็นธุระส่วนตัวของแม่ที่เขาแอบแย่งมาทำเองโดยเก็บเป็นความลับจากแม่ หากบรานโดซึ่งเป็นเพื่อนสนิทและยังติดต่อกับแม่รู้เข้า บรานโดอาจจะนำไปบอกแม่เขาก็ได้

“โอ้ ความลับสินะ” บรานโดเอนพิงพนักอย่างไม่รีบร้อน “เจ้าหนู ไปชงชามารับแขกหน่อย”

“ทำเองดิ” เชร์ตอบอย่างไม่แยแส

บรานโดพรั่งพรูลมหายใจด้วยความปลดปลง “เจ้าหนูนี่… เดี๋ยวก่อน เธอใส่แว่นกันแดดขับรถอีกแล้วเหรอ? บอกแล้วไงว่ามันอันตราย ถ้ามีครั้งหน้าอีกฉันยึดแน่”

“ฝันไปเหอะ!” เชร์ถอดแว่นกันแดดมากุมไว้แนบอกแล้วแลบลิ้นใส่บรานโดก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดกลับห้องของตัวเอง

“เจ้าเด็กนี่” บรานโดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

เวอร์โกมองตามร่างของโอเมก้าจนหายลับไป หากไม่นับความหยาบกระด้างของอีกฝ่าย เชร์ก็ทำให้เขานึกถึงแม่ไม่น้อย แต่ก็เหมือนกันแค่เป็นโอเมก้าที่ชอบสวมแว่นกันแดดเท่านั้น แม่ของเขาทั้งสุภาพอ่อนโยน ดวงตาก็เรียวคมเยือกเย็นไม่เหมือนเชร์ที่มีดวงตากลมโตใสกระจ่าง “ลูกของคุณเหรอครับ?”

“ลูกบุญธรรมน่ะ ฉันฆ่าพ่อของเจ้าหนูไปเลยเก็บมาเลี้ยง ดูท่าจะติดนิสัยเสีย ๆ ที่ชอบอุปการะลูกของเหยื่อมาจากตาแก่มาร์สเข้าให้แล้ว”

ได้ยินดังนั้น เวอร์โกก็ดั่งได้รับเบาะแสแรก ใช่แล้ว ครั้งนั้นที่เขาได้เจอบรานโด มาร์สก็อยู่ด้วย

“คุณลุงบรานโดรู้ที่อยู่ของคุณตามาร์สไหมครับ?”

“อา รู้สิ ตาแก่นั่นเพิ่งจะซื้อบ้านอยู่ที่นี่ไม่กี่ปีมานี้เอง”

เวอร์โกตัดสินใจ เสี่ยงเล่าภารกิจของเขาให้บรานโดฟัง

“สัญญานะครับว่าจะไม่บอกคุณแม่”

“ได้สิ เพราะยังไงเดี๋ยวเธอก็กลับไปบอกแม่เธอเองอยู่แล้ว” บรานโดตะโกนขึ้นไปชั้นบน “เฮ้! เจ้าหนู มีคนต้องการคนขับรถหนึ่งอัตรา”