บังอาจรักนายวิศวะ

@คลับAll time…“แกแน่ใจนะเวนิส ว่าแกจะเข้าไปอ่ะ”“แน่ใจสิ ฉันมาถึงขนาดนี้แล้ว”สายตาของ ‘กรภัทร์’จับจ้องไปยังสถานที่ตรงหน้า วันนี้ เธอจะต้องคุยกับ ‘พี่กันต์’ให้รู้เรื่อง สองปีแล้ว ที่กรภัทร์คอยตามจีบเขา และในวันนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งภารกิจพิชิตใจที่เธอนั้นทำมาตลอดสองปี“แกยังไม่เข็ดอีกเหรอ ครั้งก่อนที่บ้านของพี่กันต์ แกก็โดนพี่เขาปฏิเสธกลับมา”‘เอมมิกา’ไม่เข้าใจเพื่อนของเธอเลยจริงๆ ทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะทางครอบครัว ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ หนุ่มๆ มากหน้าหลายตามาคอยจีบเพื่อนของเธอตลอดไม่ขาดสาย ทำไม ต้องมาคอยตามตื้อหนุ่มบ้านๆ คนนี้ด้วย“เข้าไปเถอะเวนิส ฉันสนับสนุนแก ไปให้สุด อย่าไปฟังที่ไอ้โดนัทมันพูดเลย เชื่อฉันนี่แหละ เข้าไปๆ”‘คุณากร’หรือ ‘เซนต์’วัย 20 ปี หนุ่ม LGBTQ ผู้มากประสบการณ์ด้านผู้ชายเอ่ยสนับสนุน“นี่แกว่าฉันเหรอเซนต์!”“เออดิ! ฉันว่าแกมัน*ป๊อด เกินไปมั้ยโดนัท แกอย่าเอาบรรทัดฐานของตัวเองมาใช้กับเวนิสมันสิ...แกไม่เคยมีแฟน ก็เพราะว่ากลัวโน่น กลัวนี่เต็มไปหมด สมัยนี้แล้ว มัวแต่อาย...ก็อด!”“ไอ้เซนต์! แกเองก็อย่าเอา ความมั่นหน้า*มั่นโหนก! ของแกไปใช้กับไอ้เวนิสมันเหมือนกัน...แกอย่าลืมนะ ว

“แล้วฉันจะซื้อถุงยางอนามัยขนาดไหนล่ะ ฉันไม่เคยจับของพี่กันต์ จะไปรู้ได้ยังไงโดนัท...” “แกเคยจับของผู้ชายคนอื่นมาแล้วเซนต์ เพราะฉะนั้น ดูจากรูปร่างหน้าตาของพี่กันต์แล้ว แกก็น่าจะวัดได้นะ...ไหนบอกว่ากินผู้ชายมาเยอะไง...เรื่องแค่นี้ ทำไม่ได้เหรอ?”เพื่อนเธอ ชักน่าสงสัยแล้วสิ... “เออ...ฉันทำได้...อืม...พี่กันต์สูงเท่าไหร่นะเวนิส” “188 น้ำหนัก72” “เป๊ะ! เว่อร์!” “แกคงชอบพี่เขามากๆ เลยนะเวนิส จำแม่นขนาดนี้” “เอาความชอบของพี่เขาด้วยมั้ยล่ะ ฉันรู้ว่าพี่เขาชอบกินอะไร ชอบสีอะไร ใส่รองเท้าเบอร์ไหน ฉันรู้หมด” “มีอย่างเดียวที่แกไม่รู้นะ เวนิส” “อะไร?” “ก็ขนาด*กะเจี้ยวพี่เขาไง!” “บ้า! ฉันจะไปรู้ขนาดนั้นได้ยังไง”กรภัทร์หน้าแดงขึ้นมาทันที เรื่องแบบนั้น เธอยังไม่เคยเลย จะให้เธอรู้ลึกขนาดนั้นได้อย่างไรกัน “นั่นสิ แกก็พูดเกินไปนะเซนต์ ฉันว่า ส่วนสูงระหว่างพี่กันต์กับแก ก็พอกันนะ วัดขนาดของแกไม่ได้เหรอ?” “ฉันสูง 183 ห่างจากพี่เขาตั้ง 5เซนต์ และฉันก็ผอมกว่าพี่เขาเยอะเลย ฉันมันหุ่นนางแบบ

@โรงแรมการ์เด้นพาร์ค ห้อง 403 “เซนต์…แกว่า ตอนนี้เวนิส มันจะเป็นยังไง” “ฉันคิดว่า มันยังทำไม่สำเร็จหรอก แต่ก็น่าจะเริ่มปฏิบัติการแล้วแหละ แกถามทำไมโดนัท? หรือแกอยากจะไปแอบดูมัน*เอากับพี่กันต์เหรอ?” “บ้าสิ! ฉันไม่ใช่พวกวิปริตบ้ากามขนาดนั้นนะ ฉันแค่เป็นห่วงมัน ก็เท่านั้นเอง” “แกจะห่วงมันทำไม มันกำลังจะขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดนะ ฉันว่า แกห่วงเราสองคนดีกว่า” “ทำไม?” “เอ๊า! ก็เราสองคน จะต้องมานั่งเฝ้ามันอยู่ในห้องนี้ไง” “แล้วแกจะนั่งเฝ้ามันไปทำไมเล่า แกก็นอนไปเลยสิ ไหนๆ พวกเราก็อุตส่าห์จองห้องใกล้ๆ มันไว้แล้ว เหมือนจะฉลาดนะแก...” “แกว่าฉันเหรอโดนัท” “ก็นั่งกันแค่สองคน แกจะให้ฉันไปว่าผีที่ไหนล่ะ” “เออ งั้น ฉันนอนล่ะนะ” “เอ๊า! แกไม่อาบน้ำเหรอ จะนอนทั้งอย่างนั้นหรือไง” “นอนแบบนี้แหละ แกรังเกียจฉัน ก็ไปนอนโซฟาสิ” “ทำไมฉันต้องไปลำบากนอนโซฟาด้วยล่ะ ฉันกับแก เคยนอนด้วยกันเป็นร้อยๆ ครั้ง ฉันไม่สนแกหรอกเซนต์” “ถ้าแกสน ก็บ้าแล้ว แกจะเอาผู้หญิงด้วยกันลงเหรอ?”

สวบ! กึด! เสียงบางอย่างพรวดเข้าอย่างกะทันหันโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว! “กะ-กรี๊ด! อุ๊บ!!”เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นแทบจะทันที แต่ทว่ามือของเธอก็รีบยกมาอุดเสียงของตัวเองเอาไว้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด! ‘ครั้งแรกจะเจ็บมาก!’ แต่เธอไม่คิดว่ามันจะเจ็บมากขนาดนี้! “อึ้มมม์...”เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอ ความคับแน่นที่เกิดขึ้นนั้น มันบีบรัดเจ้าแท่งเหล็กของเขาจนไม่สามารถที่จะขยับตัวได้เลย ทั้งๆ ที่มันยังเข้าไปไม่ทันถึงครึ่งลำเลยด้วยซ้ำ “อึก...!!”ร่างบอบบางผวาหนัก เมื่อความเจ็บปวดแทบแตกดับนั้นมันไปกองอยู่เบื้องล่างของเธอ น้ำตาของเธอไหลลงมาจากหางตาทั้งสองข้าง เธอรีบปาดสิ่งนั้นออกทันที “ยะ-หยุดมั้ย!”เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถาม เรือนร่างกำยำสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เขากำลังควบคุมร่างกายตัวเองอย่างหนัก “ไม่ค่ะ!”กรภัทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถ้ากรภัทร์หยุด เธอก็จะไม่มีวันได้เข้าใกล้เขาอีกแล้ว แต่! ‘ถ้าหลังจากความเจ็บไปแล้ว...แกจะเจอความเสียว แบบขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดเลยนะ’ คำพูดของเพื่อนรักผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธอกะทันหัน ใช่! เธอจะต

@คฤหาสน์เตชะวรากูล... บนโต๊ะอาหารกับบรรยากาศยามเย็น สมาชิกทั้งห้าคนนั่งประจำที่อย่างเป็นระเบียบ มื้อเย็นประจำสัปดาห์ที่ถูกตั้งเป็นกฎภายในบ้านว่า ในหนึ่งสัปดาห์จะร่วมรับประทานอาหารกันพร้อมหน้าทั้งหมด 3 วัน คือ จันทร์ พุธ ศุกร์ “ผลการประชุมบอร์ดบริหารเป็นยังไงบ้างตาวิชญ์”‘ทักษ์ดนัย’ เอ่ยถามบุตรชายคนโต ที่เขามอบหมายให้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทแทนเขา “เรียบร้อยดีครับป๊า ทุกคนเห็นด้วย และอนุมัติเรื่องสาขาใหม่ที่เวียดนามเป็นไปในทิศทางที่ดีมากครับ”‘กรวิชญ์’ บุตรชายคนโตของบ้านวัย 29 ปี เขารับหน้าที่จากบิดาในการบริหารงานตำแหน่งประธานบริษัทได้เกือบ 6 เดือนแล้ว “อืม...ดีมาก งั้น อีกหน่อย ป๊าก็คงจะปล่อยให้ลูกบริหารได้เต็มตัวซะที” “แต่คุณพี่ก็ต้องช่วยตาวิชญ์ก่อนนะคะ ยังมีผู้บริหารบางคนที่เป็นอาวุโส ยังไม่ไว้ใจตาวิชญ์เลยนะคะ”‘เจนเนตร’ เอ่ยเสริมสามีของเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะบุตรชายคนโต พึ่งเข้ามารับตำแหน่งประธานบริษัทได้เพียงไม่นาน อาจจะเจออุปสรรคต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะผู้บริหารเก่าแก่ และมีอำนาจขั้วเดิมอยู่ อาจจะไม่ยอมรับการบริหารแบบใหม่ของลูกชายเธ