บทที่ 5 มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ (2/2)

เชร์หมดแรงจะต่อต้าน เขาเลิกดึงดันจะปิดประตูแล้วกระชากมันเปิดออกแทน เชร์หอบพลางกล่าวกับผู้บุกรุกอย่างหัวเสีย “ตลกล่ะ ไอ้เสร่อ! จะให้ฉันไว้ใจนายไปทำซากไรฟะ?”

เวอร์โกได้ยินชื่อเรียกใหม่ของตนก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เขาเพิ่งจะเจอเชร์แค่วันเดียวก็ได้ฉายามาเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหวแล้ว “ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเอาเปรียบนายเพราะเป็นโอเมก้าหรอก ฉันค่อนข้างจะใจดีกับโอเมก้าเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะแม่ฉันก็เป็นโอเมก้าเหมือนกัน”

“คำก็แม่ สองคำก็แม่ เอ็งมันลูกแหง่ติดแม่เรอะ”

“ฉันไม่ปฏิเสธหรอก” เวอร์โกยักไหล่ นอกจากเขาจะไม่โกรธแล้ว เขากลับพูดสิ่งที่ไม่เคยคิดจะพูดกับใครมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวอย่างเชร์เลย

แต่เขาก็พูดออกไปแล้ว

“นายมีความทรงจำวัยเด็กไหม?”

“ถามอะไร? ใครเคยเป็นเด็กก็ต้องมีกันทั้งนั้นไม่ใช่ไง๊?”

เจ้าโอเมก้างงจนตากลมพลางเอียงคอไปด้านข้าง เป็นดวงหน้าและท่าทางที่สุดแสนจะน่ารักน่าชัง แต่จะดีกว่านี้ถ้าคำพูดที่ออกจากปากไม่กักขฬะไปเสียแทบทุกประโยค

“นายจำได้ถึงอายุเท่าไรล่ะ สามขวบ? หนึ่งขวบ? สิบเดือน?”

“เด็กขนาดนั้นใครจะไปจำได้ฟะ”

“แต่ฉันจำได้ แม้จะเลือนรางเหมือนเป็นเพียงแค่ความฝัน ฉันก็จำได้ว่าคุณแม่อุ้มฉันหนีตลอดเวลา หนีจากทุกที่ หนีจากทุกอย่าง หนีแม้กระทั่งจากพ่อของฉัน คุณแม่ลำบากมาก แต่ก็ไม่เคยปล่อยมือไปจากฉันถ้าไม่ใช่เพราะ…”

เวอร์โกชะงักงัน ความลับที่เก็บไว้มาตลอดช่วงชีวิตพรั่งพรูออกไปโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเลือกที่จะพูดเรื่องนี้ให้เชร์ฟังกัน การจะโน้มน้าวให้เชร์เชื่อใจมีวิธีตั้งแต่มากมาย เขาไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องที่ฝังลึกอยู่ในใจนี้ก็ได้ เขารู้เพียงว่าเขารู้สึกวางใจอย่างน่าประหลาด วางใจจนอยากจะเปิดเผยสิ่งที่เก็บซ่อนไว้ในใจ ไม่เคยบอกแม้กระทั่งกับคุณแม่ที่เขารักเคารพที่สุด เพราะไม่อยากย้ำเตือนช่วงเวลาแสนเจ็บปวดให้กับคุณแม่…

เวอร์โกไล่ความคิดสับสนวุ่นวาย สาเหตุที่เขาเล่าเรื่องนี้ออกไป คงเป็นเพราะหากจะให้ผู้อื่นไว้วางใจตัวเอง ก็ต้องไว้วางใจผู้อื่นก่อนมากกว่า

“เพราะแบบนี้นายเลยรักแม่มากสินะ”

เสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบปลอบโยนลอยผ่านมา กลิ่นวานิลลาปนกลิ่นมะลิอ่อนจางช่วยประโลมจิตใจ ทั้งยังให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด อาจจะเป็นเพราะความคุ้นเคยนี้ก็ได้ที่ทำให้เวอร์โกเล่าความลับให้เชร์ฟัง

“ว่าแต่ทำไมนายต้องมาตีสนิทกับฉันด้วยหา?”

กลิ่นแห่งการปลอบโยนถูกเก็บกลับไป เวอร์โกตระหนักได้ว่าเมื่อครู่เชร์ลืมที่จะเพิ่มถ้อยคำสบถหยาบไม่เข้าหูลงในคำพูดด้วยซ้ำ หรือแท้จริงแล้วเจ้าโอเมก้านี่จะไม่ใช่คนหยาบคายอย่างที่เห็น แต่เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่งเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน จากนี้ไปเขาค่อย ๆ เรียนรู้ไปก็ได้

“เพราะจากนี้ไปฉันจะพานายขับรถไปทุกที่ที่นายอยากไป มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ เชร์” 

“นี่พาสปอร์ตของพวกเธอ พอลยังคงทำงานไวเช่นเคย รับไปสิ”

“ขอบคุณครับคุณลุงบรานโด รบกวนคุณอีกแล้ว”

ทั้งสามคนยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าสนามบินแห่งชาติ ประเทศเอฟฟรัง โดยมีบรานโดเป็นผู้ขับรถพาพวกเขามาส่งถึงที่

“เรื่องเล็กน้อย ที่นี่เอฟฟรัง เธอที่เป็นคนนอกย่อมต้องลำบาก หากไปที่ดีจอร์จีแล้วอะไร ๆ ก็คงจะง่ายขึ้นเยอะ”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ”

บรานโดหันไปหาเชร์ “เจ้าหนูเชร์ ลืมอะไรไหม? เงินสด บัตรเครดิต โทรศัพท์ แปรงสีฟัน…”

เชร์กลอกตาแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางมาจากท้ายรถ “เอามาหมดแล้วน่า กลับไปได้แล้วตาแก่ น่ารำคาญจริง”

บรานโดมองตามเชร์ที่เดินเข้าประตูเปิดอัตโนมัติไปด้วยความเป็นห่วง “อย่าลืมโทร. มาหากันบ้างล่ะ ส่งข้อความมาก็ยังดี”

เชร์โบกมือโดยไม่ได้หันหลังกลับมา

บรานโดได้แต่ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม ถึงเจ้าลูกชายจะทำตัวน่าปวดหัว แต่เขาก็รู้ดีว่าเจ้าตัวเพียงแค่เกลียดการร่ำลาก็เท่านั้น เพราะการร่ำลามักจะมาพร้อมกับน้ำตาแห่งความเศร้าโศกเสมอ

“ฝากความคิดถึงไปถึงแม่เธอด้วย”

“แน่นอนครับ” เวอร์โกให้คำมั่น

“โอ้ คำแนะนำเล็กน้อย พาเชร์ไปพบแม่ของเธอ บางทีเจ้าหนูเชร์อาจจะยอมเชื่อฟังเธอมากขึ้น” บรานโดขยิบตาให้อย่างนึกสนุก

เวอร์โกได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย แต่ไม่รอให้เขาได้รับคำตอบ เชร์ก็ตะโกนขัดมาจากด้านหลังเสียก่อน

“เฮ้ ไอ้ขี้เก๊ก มัวอืดอาดอะไรอยู่?”

เวอร์โกขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกล่าวลาบรานโด “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง”

ก่อนที่แผ่นหลังของอัลฟ่าหนุ่มจะพ้นประตูอัตโนมัติเข้าไป บรานโดก็ตะโกนส่งลาเป็นครั้งสุดท้าย “เวอร์โก ฉันฝากเจ้าหนูไว้กับเธอแล้ว”