บทที่ 5 มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ (1/2)

บทที่ 5

มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ

“ตาแก่ ไอ้ขี้เก๊กนี่อยากได้แฮ็กเกอร์ รู้จักบ้างปะ?”

เสียงถอนหายใจของบรานโดลอยออกมาจากห้องนั่งเล่น “กลับมาก็โวยวายเสียงดังเลยเหรอ เจ้าหนู”

“ก็เห็นรีบ” เชร์ยักไหล่

“ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกครั้งนะครับ คุณลุงบรานโด” เวอร์โกเอ่ยปากขอโทษด้วยความเกรงใจอย่างแท้จริง ปกติเขาไม่เคยต้องพึ่งพาใคร แต่ในอาณาเขตที่อำนาจของแฟมิลีเข้าไม่ถึงอย่างในประเทศเอฟฟรังทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน

บรานโดเพียงหัวเราะในลำคอ “ไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่เธออาจจะไม่ต้องใช้แฮ็กเกอร์แล้วล่ะ”

เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น “หมายความว่าไงครับ?”

บรานโดยื่นสมาร์ตโฟนที่หน้าจอเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวให้เวอร์โก บนหน้าจอที่ติดบ้างดับบ้างเป็นบางส่วนค้างอยู่ในประวัติการโทร. เข้าออก

“สายโทร. เข้าล่าสุด… จากประเทศดีจอร์จี?”

บรานโดพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ สมาร์ตโฟนเครื่องนั้นเป็นของพวกที่ไล่ตามพวกเธอมา”

เวอร์โกหรี่ตาลง สายตาพลันเย็นชาจนบรรยากาศรอบกายหนาวยะเยือก “คนพวกนั้นอยู่ไหนครับ?”

บรานโดไหวไหล่ “ฆ่าทิ้งหมดแล้วล่ะ จริง ๆ ฉันก็กะจะจับมาเค้นข้อมูลสักหน่อย น่าเสียดายที่ฉันไม่ค่อยถนัดจับเป็น รู้ตัวอีกทีก็ตายหมดแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ เท่านี้ก็เกินพอแล้ว”

“พูดอะไรกันฟะ ฟังไม่รู้เรื่อง” เชร์หาวหวอดพลางเดินขึ้นบันไดกลับห้องของตัวเอง

บรานโดมองส่งลูกบุญธรรมจนลับตาแล้วก็หันมาพูดกับเวอร์โกต่อ “ผู้ว่าจ้างของพวกที่ไล่ตามเธอคงจะมาจากดีจอร์จี รู้อย่างนี้แล้วเธอคงจะไปที่นั่นต่อสินะ”

“ครับ ที่นั่นมีสาขาย่อยของเซเทอร์อยู่ ผมสามารถให้คนตรวจสอบเบอร์โทรศัพท์กับข้อมูลในเครื่องได้”

“งั้นก็ดี”

ในดวงตาสีฟ้าซีดฉายแววลังเลเพียงครู่เดียวก่อนจะหายไป บรานโดทำการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต “นี่ พาเจ้าหนูเชร์ไปด้วยสิ”

เวอร์โกขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย บรานโดจึงอธิบายต่อ

“อันที่จริงก็ไม่ได้อยากให้เจ้าหนูอยู่ห่างตัวนักหรอก แต่จะให้ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ได้ล่ะนะ เพิ่งอายุอานามเท่านี้เอง”

บรานโดในเวลานี้ไม่เหมือนอดีตนักฆ่าอันดับหนึ่งผู้ที่เวอร์โกเทิดทูนสุดใจคนนั้น เขาดูแก่ลงเป็นสิบปี ดูราวกับว่าเขาเป็นเพียงพ่อคนหนึ่งที่เป็นห่วงอนาคตของลูกก็เท่านั้น

“คุณไม่คิดจะลองส่งเขาเรียนมหาวิทยาลัยแบบคนทั่วไปดูบ้างเหรอครับ?”

“ใช่ว่าฉันจะไม่เคยลอง แต่เจ้าหนูเชร์น่ะ ดื้ออย่างกับอะไรดี แถมหัวก็ไม่ค่อยจะดีเสียด้วย อีกอย่าง เธอก็รู้ สถานที่รวมตัวกันของเหล่าหนุ่มสาว โอเมก้ามักจะโดนเอาเปรียบยังไงบ้าง”

แน่นอนว่าเวอร์โกเข้าใจ แม้ว่าเขาที่ถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งบอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีตั้งแต่เนิ่น ๆ จะไม่สนใจเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยเหมือนคนรุ่นเดียวกันคนอื่น แต่หนึ่งในน้องชายฝาแฝดของเขาคนหนึ่งก็เป็นโอเมก้า ทั้งยังเป็นเด็กวัยมัธยมที่ชอบเข้าสังคม จึงดื้อดึงกับพ่อแม่ว่าจะไปเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเพื่อน ๆ ให้ได้ ความกังวลของพ่อแม่ที่ว่าเจ้าตัวดีจะถูกข่มเหง เวอร์โกเข้าใจดี

หากเขายืนอยู่ในจุดเดียวกับบรานโดย่อมต้องลำบากใจเพิ่มขึ้นอีกเท่าหนึ่ง เพราะสิ่งที่เชร์ชื่นชอบคือการขับรถ ถ้าให้ทำงานเป็นคนขับรถสาธารณะพวกนั้นเป็นอาชีพหลักยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ สู้ให้ไปขับรถกับคนที่ไว้ใจแค่คนเดียวยังจะดีกว่า

“คุณลุงบรานโดครับ ถึงผมจะเป็นลูกของคุณแม่ แต่คุณจะไว้ใจผมมากเกินไปหรือเปล่า? อย่างไรผมก็เป็นอัลฟ่าคนหนึ่ง”

คำตอบที่เวอร์โกได้รับกลับเป็นเสียงหัวเราะชอบใจของบรานโด

“อัลฟ่าเลว ๆ ที่ไหนจะปฏิเสธโอเมก้าฟรี ๆ กันล่ะ ไม่มีอัลฟ่าที่ไหนเขามาถามแบบเธอหรอก แค่นี้ฉันก็มั่นใจได้แล้วว่าคิดถูก”

เวอร์โกชะงัก “นี่คุณกำลังทดสอบผมอยู่เหรอครับ?”

บรานโดส่งยิ้มเบาบางอย่างละอายใจ “ก็นะ ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ฉันก็เลี้ยงเจ้าหนูนี่มาตั้งแต่เด็ก ขอโทษด้วยก็แล้วกัน”

เวอร์โกส่ายหน้า “ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ผมไม่พาเขาไปฟรี ๆ อย่างแน่นอน ความจริงแล้วผมก็คิดจะขอคุณพาเขาไปเป็นคนขับรถอยู่แล้วครับ”

บรานโดหัวเราะดังกว่าครั้งไหน ๆ เขาถูกใจเจ้าหนุ่มนี่ไม่ใช่น้อย หากจะฝากลูกชายไว้กับคนเช่นนี้เขาก็สบายใจ ที่เหลือจะเป็นอย่างไร ก็ให้พวกเขาทั้งสองไปตัดสินใจกันเองก็แล้วกัน

นัยน์ตาสีฟ้าซีดจ้องเข้าไปในดวงตาของผู้เยาว์อย่างจริงจัง “หนุ่มน้อย ฉันขอแค่เรื่องเดียว”

“ครับ”

ดวงตาเฉียบคมดั่งเหยี่ยวนักล่าจ้องลงมาจากฟากฟ้าไร้ขอบเขตพาให้เวอร์โกขนลุกซู่

“ห้ามละสายตาไปจากเชร์โดยเด็ดขาด”

ก็อก ๆ ๆ

เชร์ลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องนอน แน่นอนว่าผู้มาเยือนต้องไม่ใช่ตาแก่ที่ชอบตะโกนเรียกมากกว่าเดินมาเคาะประตู ก็เหลือแต่อัลฟ่าขี้เก๊กที่จับพลัดจับผลูมาพักอยู่ในบ้านของเขาอย่างงง ๆ

“มีไร? ไอ้ขี้เก๊ก หลงทางไง๊? ห้องเอ็งอยู่ด้านข้างนู่น”

อัลฟ่าจอมเสร่อขมวดคิ้วอีกแล้ว เจ้าคุณชายนี่ยังไม่ชินกับภาษาบ้านนอกหรืออย่างไรกันนะ

“ตั้งแต่มาที่เมืองเอฟฟรังก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย จะว่าไปฉันยังไม่เคยแนะนำตัวดี ๆ เลยสินะ ฉันชื่อเวอร์โก เซเทอร์”

“เชร์” เชร์ตอบเสียงห้วนก่อนจะปิดประตู เสียเวลาชะมัด จะทำความรู้จักไปทำไมให้มากความ อย่างไรเสียเดี๋ยวเจ้าอัลฟ่านี่ก็จะไปเล่นเป็นนักสืบ ตามหามาร์สต่อที่อื่นอยู่ดี

ประตูของเขากลับถูกหยุดด้วยมือเพียงข้างเดียว เชร์จิ๊ปากอย่างขัดใจ พวกอัลฟ่ามันจะแรงเยอะกันไปถึงไหน “มีไรอีกฟะ?”

“อุตส่าห์มาทักทายถึงที่จะไม่ต้อนรับกันหน่อยเหรอ?”

เชร์พยายามดันประตูปิดลงไปอีกครั้ง “ถึงฉันจะไม่ได้สนใจเรื่องที่นายเป็นเพศตรงข้าม แต่ยังไงนายก็เป็นอัลฟ่า ฉันเป็นโอเมก้า ไม่มีโอเมก้าคนไหนโง่พอจะให้อัลฟ่าเข้าห้องนอนหรอกนะเฟ้ย”

เวอร์โกเพิ่มแรงในการผลักประตูด้วยมือเดียวจนเปิดออกไปกว่าครึ่ง “นายดูจะไม่ไว้ใจฉันนะ”

“ก็ธรรมดา เอ็งเป็นคนแปลกหน้านะเฟ้ย ไว้ใจสิแปลก” เชร์กัดฟันออกแรงทั้งหมดที่มียันประตูไว้ ให้ตายสิ เวลาแบบนี้ตาแก่ไปอยู่ที่ไหนกัน!

“แล้วต้องทำยังไงนายถึงจะไว้ใจฉัน?”