มาเฟีย&เมียอุ้มบุญ

มาเฟีย&เมียอุ้มบุญ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-03
โดย:  ผการุ้ง ช่อชมพูจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
87บท
4.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เขาต้องการมีลูก แต่ไม่ต้องการมีเมีย ทางเลือกที่ดีคือการจ้างผู้หญิงสักคนมาอุ้มบุญ ทว่า... เธอกลับขโมยลูกของเขาไปนี่สิ โทษของเธอคือ ต้องมาเป็นเมียจริงๆ ของเขา /// ริคคาโด้ มาร์เซียอาโน่ ทายาทคนโตของตระกูลมาร์เซียอาโน่ ผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งของประเทศคารัสซีเลีย เบื้องหลังเขาคือหัวหน้าแก๊งเลโอปาสคาล แก๊งมาเฟียหนึ่งในสี่แก๊งใหญ่ของคารัสซีเลีย ชีวิตท่ามกลางคมกระสุนและควันปืน ทำให้เขาไม่ปรารถนาจะมีคู่ครองให้เป็นจุดอ่อน ทว่า... นายฟรองซัว มาร์เซียอาโน่ ปู่ของเขากลับเคี่ยวเข็ญให้หลานชายมีทายาท ริคคาโด้จึงเลือกจ้างผู้หญิงคนหนึ่งมาอุ้มบุญให้เขา โดยมีเงื่อนไขคือ 1. เขาต้องการลูกชายเท่านั้น 2. ไม่จำเป็นต้องพบหน้ากัน จ่ายเงินเมื่อเด็กคลอดคือจบสัญญา 3. ห้ามให้ใครรู้ว่าเป็นแม่ของลูกเขา เขาได้ลูกชายตัวน้อยสมใจ โดยไม่เคยสนใจว่าแม่ของเด็กคือใคร!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1. ตอน แม่อุ้มบุญ/1

—Señora, por favor... Déjeme verlo —suplicó Elena, dando un paso al frente. El frío del suelo del hospital le entumecía los dedos de los pies, pero no tanto como el miedo—. Necesito saber si respira. Él me prometió...Él me dijo esta tarde que vendría a buscarme.

Antes de que pudiera terminar la frase, las manos enjoyadas de la mujer impactaron contra sus hombros con una fuerza gélida y despiadada. El empujón la hizo retroceder, desestabilizándola sobre sus talones heridos. Elena soltó un quejido ahogado cuando una de sus heridas abiertas rozó contra el linóleo.

—Cállate. No vuelvas a pronunciar su nombre con esa boca —siseó la madre, dándole una bofetada con su tono de voz—. Mírate. Das asco. Entras aquí oliendo a calle, descalza, sangrando como un animal herido. ¿Quién te crees que eres para irrumpir en el hospital privado de mi familia?

—Soy su amiga... Nos criamos juntos —respondió Elena, tragándose el nudo de sangre y llanto que le obstruía la garganta. Enderezó la espalda, intentando buscar una dignidad que el dolor le estaba arrebatando—. Usted me conoce, señora. Sabe quién soy. Sabe lo que significamos el uno para el otro.

La mujer soltó una risa seca, un sonido carente de cualquier pizca de humanidad. Se acercó a Elena lentamente, el tacón de sus zapatos de diseñador resonando con una cadencia militar. Cada paso parecía aplastar un pedazo del alma de la joven.

—¿Amiga? ¿Una recogida de los suburbios? —la madre bajó la voz, arrastrando las palabras con veneno—. Escúchame bien, niña estúpida. Mi hijo sufrió un accidente porque estaba escapando de sus responsabilidades por tu culpa. Él es el único heredero de la mayor organización de Europa. Su sangre es poder, su apellido es ley. Tú no eres más que un bache en su camino. Un error de la infancia que hoy mismo queda sepultado.

Elena desvió la mirada, ignorando los insultos. A través del cristal reforzado de la sala de cuidados intensivos, el panorama era caótico. Tres médicos entraban a toda prisa empujando un carrito con desfibriladores. Las luces rojas de la alarma del monitor cardíaco parpadeaban en el techo, bañando la piel pálida del joven en un tono escarlata macabro. Tenía tubos en la boca, vendas en la cabeza y el pecho desnudo cubierto de parches.

—¡No! —gritó Elena, perdiendo el control. Intentó esquivar a la mujer para golpear el cristal—. ¡Déjame pasar! ¡Él me necesita! ¡Sé que si escucha mi voz va a despertar! ¡Prometió que nunca me dejaría sola!

—¡Sáquenla de aquí! —ordenó la madre a los dos guardaespaldas vestidos de traje negro que custodiaban la entrada principal.

Los hombres, enormes y con rostros de piedra, avanzaron hacia Elena. Uno de ellos la sujetó del brazo con un agarre de hierro.

—Suéltame... Por favor, suéltame —sollozó ella, perdiendo las fuerzas en las piernas. El dolor físico de sus pies sangrantes finalmente la venció, obligándola a arrodillarse en el suelo mientras el guardia la arrastraba hacia la salida—. Solo un minuto... Déjeme despedirme...

—No tienes nada que ver con él, ni hoy, ni nunca. Mírate por última vez en ese reflejo, porque a partir de esta noche, para mi hijo, tú dejas de existir —fueron las últimas palabras de la madre antes de que las puertas automáticas se cerraran, expulsando a Elena a la tormenta exterior.

---

Las puertas de cristal templado del hospital se cerraron a sus espaldas con un siseo neumático definitivo, sepultando el pitido de los monitores y los gritos de su propio corazón. El impacto del aire de la madrugada la golpeó como un muro de hielo. Afuera, la tormenta devoraba la ciudad, descargando una cortina de agua densa que le borró la vista al instante.

Elena dio dos pasos tambaleantes sobre las escaleras de mármol del complejo médico y cayó de rodillas.El dolor en las plantas de sus pies, adormecido por la adrenalina minutos antes, despertó con una furia punzante. El agua de la lluvia se mezcló de inmediato con la sangre fresca que brotaba de los cortes, limpiándola en hilos rosados que corrían rampa abajo. Se miró las manos, apoyadas en el cemento rugoso: temblaban tanto que apenas podía mantener el equilibrio.

—No puede ser... No me puede dejar —susurró, con la voz rota, tragándose las gotas de lluvia mezcladas con el sabor salado de sus lágrimas—. Tú lo prometiste... Dijiste que volverías...

Se obligó a levantarse. Sola en mitad de la noche, sin dinero, sin zapatos y con el alma mutilada, Elena empezó a caminar en dirección a los suburbios. Cada paso era una tortura física. El asfalto frío parecía clavarle agujas en la carne viva, pero su mente seguía atrapada en aquella sala de urgencias, repitiendo en bucle el rostro pálido de su amigo y las palabras envenenadas de su madre. «Para mi hijo, tú dejas de existir». El eco de esa sentencia la mareaba más que el cansancio.

Le tomó casi una hora llegar a su calle. El vecindario, sumido en la penumbra de las farolas parpadeantes y los callejones estrechos, se sentía más hostil que de costumbre. Al acercarse a su casa, una vieja edificación con la pintura descascarada por la humedad, Elena frunció el ceño.

La puerta principal estaba entreabierta, golpeando rítmicamente contra el marco por culpa del viento.

Un escalofrío que no tenía nada que ver con la ropa empapada le recorrió la espina dorsal. Desde la acera se escuchaba un silencio sepulcral, espeso, interrumpido únicamente por el goteo constante de una tubería rota. Su padre solía llegar borracho y violento, pero el desorden de esa noche se sentía diferente.

Con el corazón golpeándole las costillas a un ritmo frenético, Elena empujó la madera astillada de la entrada.

—¿Mamá? —llamó en un hilo de voz, dando un paso hacia el oscuro vestíbulo.

El olor a alcohol barato y el rastro de un jarrón hecho añicos en el suelo la hicieron detenerse. Avanzó hacia el salón, arrastrando sus pies heridos sobre la alfombra húmeda, hasta que sus ojos se fijaron en la base de la escalera de caracol que subía a las habitaciones.

Allí estaba.

Su madre yacía tendida boca abajo en el suelo, con el cuerpo extrañamente torcido. Un hilo de sangre oscura nacía de su frente, extendiéndose como una mancha negra sobre el suelo de madera. No se movía. No respiraba de forma audible. A unos metros de distancia, la ventana del fondo mostraba la silueta de su padre huyendo por el callejón trasero, tambaleándose bajo la lluvia.

Elena se desplomó al lado del cuerpo de su madre, olvidándose por completo del hospital, de la mafia y de sus propias heridas.

—¡Mamá! ¡Mamá, mírame, por favor despierta! —gritó, sacudiéndola por los hombros mientras buscaba desesperadamente el pulso en su cuello frío—. ¡No me hagas esto tú también! ¡Por favor, Dios, no me la quites!

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
87
ตอนที่ 1. ตอน แม่อุ้มบุญ/1
ตอนที่ 1. ตอน แม่อุ้มบุญ/1ประเทศคารัสซีเลีย เป็นประเทศเล็กๆ ตั้งอยู่บนหมู่เกาะแห่งหนึ่งแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ปกครองโดยระบอบประชาธิปไตย โดยมีประธานาธิบดีเป็นผู้นำสูงสุด เมืองหลวงของประเทศคือเมืองคาซาญ่า เป็นพื้นที่ส่วนกลางของประเทศ มีความเจริญเทียบเท่าเมืองหลวงของประเทศอื่นๆคารัสซีเลียมีทรัพยากรทางธรรมชาติมากมาย โดยเฉพาะทองคำและเพชร รวมถึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีนักท่องเที่ยวมาจากทั่วโลก เดินทางโดยเรือสำราญมาแวะที่นี่ ทำให้มีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ มีความเจริญทางเทคโนโลยีไม่แพ้ประเทศใดใดทว่า... ในสังคมยังมีกลุ่มผู้ทรงอิทธิพล ที่มีเบื้องหลังเป็นแก๊งมาเฟียใหญ่ สี่แก๊งด้วยกัน ประกอบด้วย แก๊งเลโอปาสคาล มีสัญลักษณ์เป็นสิงโต แก๊งไทก้าซานโตนี่ มีสัญลักษณ์เป็นเสือดาว แก๊งฟินนิกซ์ลาโอญ่า มีสัญลักษณ์เป็นนกฟินนิกซ์ และแก๊งดราก้อนฟิโรเช่ มีสัญลักษณ์เป็นมังกร กลุ่มผู้มีอิทธิพลทั้งสี่แก๊งต่างฝ่ายต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน อยู่ในเขตการปกครองสี่แคว้นใหญ่ของประเทศ คือ แคว้นปาสคาล แคว้นซานโตนี่ แคว้นลาโอญ่า และแคว้นฟิโรเช่ ดังเป็นชื่อต่อท้ายแก๊งต่างๆ ตามเมืองที่อยู่อาศัยณ โรงพยาบาลเซนส์โจนา เมืองคาซาญ่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2. ตอน แม่อุ้มบุญ/2
ตอนที่ 2. ตอน แม่อุ้มบุญ/2อลิชาผ่านขั้นตอนการเก็บไข่ไปแล้ว หญิงสาวอดทนกับทุกสิ่งเพื่อบิดาของเธอ เงินงวดแรกจากการรับจ้างอุ้มบุญทำให้ท่านได้รับการรักษาและไม่นานก็จะหายดี อลิชาหวังว่าทุกอย่างจะไม่มีความผิดพลาดหลังจากเก็บไข่แล้ว ก็ใช้เวลาในการรอผสมจนถึงขั้นตอนการนำกลับมาฝังไว้ในมดลูกของเธอ ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยดี หญิงสาวได้รับการยืนยันว่าตั้งครรภ์อย่างสมบูรณ์ทนายเอริกมารับทราบขั้นตอนทุกอย่าง แล้วรายงานให้เจ้านายของเขาทราบเป็นระยะ เมื่อเวลาผ่านไปร่วมสี่เดือน ก็เกิดปัญหาขึ้น“มันเกิดขึ้นได้อย่างไรหมอ มีขั้นตอนอะไรผิดพลาด”ทนายเอริกมองดูภาพอัลตร้าซาวด์ทารกในครรภ์ของอลิชา ก่อนจะโวยวายกับแพทย์ผู้ดูแล“แพทย์ผู้ดำเนินการ คัดเลือกตัวอ่อนที่แข็งแรงที่สุดไว้สองตัว แต่ผิดพลาดในขั้นตอนการใส่กลับเข้าไป เมื่อแพทย์ได้นำตัวอ่อนตัวที่สองใส่ไปทีหลัง เพราะคิดว่าตัวอ่อนตัวแรกไม่สมบูรณ์และคงหลุดไปเอง ตอนนี้เด็กเกาะมดลูกแล้วทั้งคู่และกำลังเติบโต”แพทย์ผู้ดูแลโครงการนี้ อธิบายถึงข้อผิดพลาด “เจ้านายของผมต้องการเด็กผู้ชายเท่านั้น แต่ถ้าออกมาเป็นแฝดก็คงจะดี”ทนายเอริกกำลังคิดว่า จะบอกริคคาโด้ให้รับรู้ ว่าเจ้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3. ตอน แสงตะวันของหัวใจ /1
ตอนที่ 3. ตอน แสงตะวันของหัวใจ /1ห้าปีต่อมา...ณ เมืองเซริตาน่า แคว้นซานโตนี่ ประเทศคารัสซีเลียเป็นประเทศที่ตั้งอยู่ในหมู่เกาะ ดังนั้นพื้นที่ของแต่ละแคว้นจึงติดกับทะเล และมีหมู่เกาะเล็กๆ เป็นบริวาร แคว้นซานโตนี่เป็นแคว้นที่ตั้งอยู่ในเกาะแห่งหนึ่ง มีเมืองชายทะเลชื่อเมืองเซริตาน่า เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่ง ท่าเรือน้ำลึกเซริตาน่ารองรับเรือสำราญจากทั่วโลกเด็กหญิงตัวน้อยผมหยักสีน้ำตาลเจือสีทองยาวสลวย สวมชุดกระโปรงผ้าพิมพ์ลายดอกไฮบิสคัสสีฟ้าสด ยืนโบกป้ายชื่ออยู่บริเวณท่าเรือ ตอนนี้เรือสำราญสีขาวลำใหญ่กำลังเทียบท่าอยู่ รวมถึงเรือยอร์ชหลายลำ“ไฮบิสคัสบีช ยินดีต้อนรับค่า คุณลูกค้าเชิญทางนี้ค่า”เสียงแจ้วร้องเรียกลูกค้า ทำให้คนเห็นรู้สึกเอ็นดู แม่หนูน้อยวัยไม่เกินห้าขวบคนนี้น่ารักน่าชังเหลือเกิน ใบหน้ากลมป้อม แก้มเป็นพวง ริมฝีปากจิ้มลิ้มเจือสีชมพูระเรื่อ รับกับจมูกโด่งเล็ก บวกกับนัยน์ตาสีน้ำตาลใส ช่างน่าเอ็นดู หนูน้อยโบกป้ายไปมาต้อนรับลูกค้าของโฮม สเตย์เล็กๆ ของมารดา ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือแห่งนี้“ลูกค้ามาครบแล้วโรซี่ เราต้องพาพวกเขาไปพักผ่อน”นายพัชรแตะไหล่หลานสาวให้หยุดโบกป้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4. ตอน แสงตะวันของหัวใจ /2
ตอนที่ 4. ตอน แสงตะวันของหัวใจ /2“ขอบคุณมากนะคะ วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของฉันค่ะ สงสัยโรซี่จะจำสลับวันกัน”อลิชาอมยิ้มขำความแสบของลูกสาว โรซี่น้อยแกล้งโรแบร์โต้ได้แบบหน้าตาย แถมยังหลอกให้เขาซื้อตุ๊กตาให้อีก“ผมขออวยพรให้คุณลุงมีสุขภาพแข็งแรงนะครับ”โรแบร์โต้หันมาอวยพรให้บิดาของหญิงสาวแทน คิดในแง่ดีว่าโรซี่น้อยยังเมตตาเขาอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงเก้อทำอะไรไม่ถูก “ขอบใจมากนะ คุณโรแบร์โต้”นายพัชรเองก็กลั้นขำจนปวดแก้ม ระอาใจกับความแสบของหลานสาว ไม่รู้จะหวงแม่ไปถึงไหน นี่ก็เล่นงานหนุ่มๆ ที่มาวอแวกับแม่ตัวเองจนถอดใจไปหลายคน เมื่อไหร่ลูกสาวของเขาจะมีคนมาดูแลเสียที“ครับคุณลุง เอ่อ... ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีนึกได้ว่ามีเรือลำใหม่ต้องตรวจสภาพ”โรแบร์โต้จำต้องหลบฉากออกมา เขาไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ หรอก คราวหน้าเขาต้องไม่พลาดอีก“น่าสงสาร โรซี่น้อยเล่นงานซะไปไม่เป็น” นายพัชรส่ายหน้าระอาใจ“จะมีใคร ที่ทำให้แกถูกใจได้ ตั้งป้อมหวงแม่แบบนี้”อลิชามองลูกน้อยที่ร้องเพลงต่อ ด้วยท่าทางมีความสุขอย่างหมั่นไส้ ความแสบนี้ไม่รู้ได้มาจากใคร ตอนเด็กเธอเป็นเด็กเรียบร้อย ไม่เหมือนลูกสาวสักนิด หญิงสาวนึกเปรียบเทียบตัว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5. ตอน แสงตะวันของหัวใจ/3
ตอนที่ 5. ตอน แสงตะวันของหัวใจ/3“ปู่อยากให้แกไปฟังคารมตาแก่นั่นสักนิด กับดูหน้าหลานสาวสักหน่อย ค่อยตัดสินใจว่าจะตกลงรับข้อเสนอหรือเปล่า บางทีแกอาจจะติดใจความสวยของหลานสาวนิโคลัสก็ได้นะ” นายฟรองซัวร์บอกหลานชายริคคาโด้ไม่คิดว่าเขาจะติดใจผู้หญิงอย่างอนาสตาเซีย เบตาโทรี่ เขาเคยให้นักสืบหารูปของเธอมาให้ดูแล้ว ยอมรับว่าเธอสวยแต่คนสวยไม่ใช่สิ่งที่ขาดแคลนสำหรับริคคาโด้ ผู้หญิงสาวสวยมากมายล้วนเสนอตัวให้เขาลิ้มชิมรส อนาสตาเซียต่างจากคนอื่นตรงเป็นหลานสาวของหัวหน้าแก๊งไทก้าซานโตนี่เท่านั้น น่าเสียดายราฟาเอลน้องชายของเขาแต่งงานไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะยุให้น้องชายรับข้อเสนอแทน จะได้ไม่ต้องมาลำบากใจแบบนี้“อีกยี่สิบนาทีจะถึงท่าเรือเซริตาน่าแล้วครับ” เอริกมารายงานผู้เป็นนายในการเดินทางครั้งนี้ริคคาโด้ให้เอริกมากับเขาด้วย นิโคลัสเสนอการร่วมทุนสร้างอู่ต่อเรือแห่งใหม่ ทนายคู่ใจมีหน้าที่ในการดูแลผลประโยชน์ให้ผู้เป็นนาย“นายไม่ได้แจ้งไปทางนั้นใช่ไหม ว่าฉันเดินทางมาทางเรือ ฉันอยากพวกนั้นเข้าใจว่าฉันจะใช้เครื่องบินส่วนตัวมาที่นี่ในอีกสองวันข้างหน้า”ริคคาโด้มาก่อนวันนัดหมายล่วงหน้าสองวัน เขาเป็นพวกไม่ชอบ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6. ตอน แสงตะวันของหัวใจ/4
ตอนที่ 6. ตอน แสงตะวันของหัวใจ/4“ยอพระกลิ่นบ้าบออะไร ฉันไม่รู้จัก ถ้าเธอมีพ่อแล้วพ่อของเธออยู่ที่ไหน” มาคัสยังไม่เลิกล้อเลียน“พ่อของฉันอยู่ที่ไหนสักที่บนโลกใบนี้แหละ แค่พ่อยังตามหาฉันไม่เจอ”โรซี่น้อยโต้คืน หัวใจปวดหนึบกับคำล้อเลียนนั้น เธอมีแม่ลิชกับคุณตาพัชร ส่วนพ่อคือใครไม่รู้ ชื่ออะไรก็ไม่รู้ แม่หนูเคยถามผู้เป็นแม่ คำตอบที่ได้คือพ่ออยู่ไกลมาก วันหนึ่งพ่อจะกลับมาหาโรซี่ แม่หนูจึงชอบมาที่ท่าเรือแห่งนี้ หวังว่าวันหนึ่งจะได้พบพ่อ“อย่ามาอ้างมั่วๆ เลย ยายเด็กไม่มีพ่อ แม่เธอเป็นโสเภณี เธอเลยไม่มีพ่อ”โจเอลส่ายหน้าไม่เชื่อ เด็กชายลามปรามไปถึงแม่ของหนูน้อย จำคำพูดของพี่สาวมาด่าว่าอย่างคะนองปาก พี่สาวของเขาบอกว่าอลิชาแม่ของโรซี่เป็นผู้หญิงแพศยา ชอบหลอกให้ผู้ชายหลงรัก แฟนของพี่สาวเขาก็เคยหลงรักแม่ของโรซี่มาก่อน“ไอ้ปากตูด อย่ามาว่าแม่ลิชนะ ไอ้คนปากเน่า”แม่หนูน้อยด่าคืนด้วยคำหยาบที่แกไม่ค่อยถนัด ส่งผลให้เด็กชายโมโหขึ้นมา“ปากดีแบบนี้ต้องสั่งสอน”โจเอลตรงเข้ามาดึงหางเปียของโรซี ส่วนมาคัสก็ทำแบบเดียวกันกับเปียอีกข้าง แม่หนูน้อยถูกเด็กสองคนรุมรังแกก็เริ่มต่อสู้ โดยการเตะหน้าแข้งเด็กชายทั้งสอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/1
ตอนที่ 7. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/1ริคคาโด้กับเอริกพากันมานั่งบนรถตู้พร้อมกับหนูน้อยโรซี่ โดยมีนายพัชรตาของเด็กหญิงเป็นสารถี รถเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือไปตามถนนของหมู่บ้าน เมืองเซริตาน่าเป็นเมืองท่องเที่ยวจึงมีร้านค้าและโรงแรม ตลอดจนรีสอร์ทและร้านอาหารหลายแห่ง แต่ทางเมืองควบคุมไม่ให้หนาแน่นเกินไป โฮมสเตย์ของอลิชาอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ ใช้เวลาเดินทางเพียงไม่กี่นาที ระหว่างทางผ่านรีสอร์ทที่เอริกได้จองที่พักไว้ให้เจ้านาย เขาจึงขอให้นายพัชรหยุดรถเพื่อเข้าไปจัดการยกเลิก และต้องเรียกบอดีการ์ดที่ส่งมาดูแล ให้ตามไปอารักขาเจ้านายยังที่พักแห่งใหม่ด้วย“จอดตรงนี้ด้วยครับ คุณท่านครับผมขอไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วจะตามท่านไปนะครับ”เอริกหันมาบอกผู้เป็นนาย ก่อนจะพาตัวเองลงจากรถไป ปล่อยให้ริคคาโด้เดินทางต่อไปพร้อมแม่หนูและตา“เมื่อกี้หนูเก่งมาก ที่ไม่ยอมให้เจ้าเด็กสองคนนั่นรังแก” ริคคาโด้ชวนแม่หนูคุย“แม่ลิชสอนโรซี่ว่า อย่าไปทำร้ายคนอื่นแต่อย่ายอมให้ใครรังแก การเป็นคนดีไม่ใช่การเป็นคนอ่อนแอ โรซี่เลยต้องสู้ค่ะ”หนูน้อยจดจำทุกคำสอนของมารดา เชื่อฟังและทำตาม ปรารถนาจะเป็นลูกสาวที่ผู้เป็นแม่ภูมิใจ“
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/2
ตอนที่ 8. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/2“โรซี่สบายดีค่ะแม่ลิช ลุงริคกี้เขาจะมาเป็นลูกค้าของเราค่ะ ลุงริคกี้คะนี่แม่ลิชแม่ของโรซี่”แม่หนูรีบบอกมารดาว่าเธอปลอดภัยดี ก่อนจะแนะนำคุณลุงใจดีให้รู้จักกับมารดา“ยินดีต้อนรับค่ะคุณริคกี้ โรซี่หนูหิวรึเปล่าคะลูก แม่จะทำข้าวผัดให้นะ”อลิชาทักทายตอบตามมารยาท เธอสบตาคมกริบที่จ้องมองมาหัวใจกระตุกเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงมีเข่าอ่อน แต่อลิชากลับไม่ใส่ใจ หญิงสาวหันไปถามลูกสาว แทนการสนใจผู้ชายมากเสน่ห์คนนี้ “หิวมากๆ ค่ะ แม่ลิชขาทำข้าวผัดให้ลุงริคกี้ด้วยนะคะ ลุงริคกี้ก็หิวเหมือนกัน ใช่ไหมคะ”แม่หนูน้อยร้องขอให้มารดาทำอาหารจานโปรด เผื่อคุณลุงใจดีของแกด้วย นั่นทำให้อลิชาแปลกใจเป็นคำรบที่สอง ลูกสาวของเธอดูเหมือนจะติดใจลุงริคกี้จนเกินเหตุ อะไรทำให้โรซี่น้อยชอบผู้ชายท่าทางดุดันคนนี้"ได้จ้า โรซี่พาคุณลุงไปนั่งรอแม่ที่ตรงโน้นนะคะ เดี๋ยวแม่ทำข้าวผัดไปให้”อลิชาบอกลูกสาวให้พาริคคาโด้ไปหาที่นั่ง ตัวเธอเดินเข้าไปในครัว จัดการทำข้าวผัดสับปะรดใส่กุ้งมาสองจาน และนำมะพร้าวสองลูกมาด้วย หญิงสาวมองผ่านช่องหน้าต่างไปยังโต๊ะที่โรซี่กั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/3
ตอนที่ 9. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน/3“ก็ยายโรซี่มันมาว่าพวกเราสองคนก่อนนี่พ่อ ยายลูกไม่มีพ่อนี่ มันปากดี สมควรถูกลงโทษ” มาคัสเถียงคืนไม่ยอมรับผิด“ใช่ ยายลูกโสเภณีมันปากเสีย เราสองคนเลยต้องจัดการ แล้วตาลุงนี่มารังแกพวกเรา” โจเอลสนับสนุนเพื่อน“เด็กทะเลาะกัน แต่ผู้ใหญ่มาร่วมวงด้วย มันไม่ไหวมั้ง”พ่อของมาคัสไม่ฟังโรซี่น้อย เลือกเชื่อลูกชายกับโจเอล เขามองนักท่องเที่ยวต่างถิ่นอย่าประเมิน ท่าทางแบบนี้คงไม่คณามือ ขู่สักหน่อยอาจจะได้ค่าทำขวัญให้ลูกชายก็ได้“บอกตัวเองก่อนดีไหม ลูกของแกกับเพื่อนมารังแกโรซี่ แกไม่คิดว่าพวกเขาทำผิดรึ เด็กผู้ชายตัวโตสองคนรุมแกล้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เป็นสิ่งที่ควรทำรึไง”ริคคาโด้เริ่มโมโห เขามองพ่อของเด็กชายที่เข้าข้างลูกแบบผิดๆ แล้วนึกโกรธ ตัวเขาไม่เคยเลี้ยงลูกด้วยการตามใจ โรมิโอทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ ไม่เคยยกเว้นว่าเป็นลูกของใคร แต่เด็กชายลูกอันธพาลกลับถูกพ่อเข้าข้างโดยไม่สนถูกผิด มันใช้ได้ที่ไหน“แล้วแกเป็นใคร บังอาจมาทำร้ายลูกของฉัน”พ่อของมาคัสตะคอกใส่ ขยับตัวเตรียมเข้ามาจัดการกับคนแปลกหน้าปากเสีย ลูกค้าคนอื่นในร้านอาหารพากันออกไปจากร้าน กลัวโดนลูกหลง คนที่รู้จั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน /4
ตอนที่ 10. ตอน แรงดึงดูดเกินต้านทาน /4“ชื่อเจ้านายแก ต้องใช้ความกล้าในการเอ่ยถึงหรือไง”ริคคาโด้ยิ้มหยัน มองปืนที่อีกฝ่ายถือนิ่ง เจ้าอันธพาลชั้นต่ำคนนี้ถึงกับยกปืนขึ้นมาขู่เขา มันคงไม่รู้ว่าชะตาของมันจะขาดเสียแล้ว เมื่อคิดกำแหงกับคนอย่างริคคาโด้ มาร์เซียอาโน่“มาโก้ กลับไปซะ ทำแบบนี้ไม่กลัวตำรวจจับหรือไง”อลิชาพยายามไกล่เกลี่ย นึกหวั่นใจเมื่อเห็นมาโก้ชักปืนออกมา มองแผ่นหลังของชายที่ยืนขวางหน้าเธอกับลูกไว้ เขาไม่แสดงอาการตื่นตระหนกเลย ราวกับว่าปืนในมือของมาโก้เป็นของเด็กเล่น เสื้อตรงด้านข้างชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงจากบาดแผลที่ถูกอันธพาลหนุ่มแทง แต่เจ้าของร่างยังยืนตัวตรงท่าทางทรนง ทำให้หญิงสาวนึกทึ่ง“อลิชา เธอจะเป็นรายต่อไป กล้ามากที่ทำร้ายฉัน”มาโก้คาดโทษหญิงสาวแม่ลูกติดอีกคน บาดแผลบนตัวของเขากำลังปวดตุบๆ จากฝีมือการฟาดกระทะของหญิงสาว เขาไม่ยอมให้เธอทำร้ายเขาฟรีโดยไม่เอาคืนหรอก“ก็แกมาทำร้ายโรซี่ก่อนทำไม อย่าคิดว่าฉันจะกลัวแกนะมาโก้” อลิชาโต้คืนหญิงสาวอยู่ที่นี่มาหลายปี รู้ดีว่ามาโก้เป็นอันธพาลตัวสำคัญในย่านนี้ แต่อีกฝ่ายเคยมาชอบเธอแต่เธอไม่เล่นด้วย วันนี้เขาข้ามเส้นมาหาเรื่องถึงหน้าร้
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status