INICIAR SESIÓNHindi agad ako nakapagsalita, dahilan ng paghawak niya ulit sa batok."Sabayan mo na lang ako magkape."Since when did he care about having company? Hindi naman kami gano'n ka-close para ayain akong sabayan siya."...hindi ko kasi mauubos 'to," he said, gesturing to the ridiculous amount of bread. "Sayang kung itatapon lang pagkatapos."Mariin ko syang tinitigan. Ang mga kantyaw sa akin ng mga kasamahan ko nitong nakaraan ay parang bumulong sa tainga ko. Hindi kaya..."Sasabayan mo lang ako. Wala akong intensyon na kahit ano," mabilis nyang segunda. Siguro napansin ang pagdududa sa mukha ko.Sa huli ay napabuntong hininga ako. Wala pa naman ang alas syete. Hindi rin naman masama. Isa pa, hindi pa ako nakakapag-almusal. And honestly, a cup of coffee sounded really good right now."Sige," pagsuko ko.Tinulak ko ang upuan sa harap niya at naupo roon. Pero napatayo ulit ako nang mapagtantong kailangan kong kumuha ng sariling tasa. Sa halip na kumuha ng kape mula sa lumang coffee machine,
Mas lalong nanuot sa ilong ko ang amoy ng mga tinapay. The comforting scent made me smile a little, easing some of the tiredness clinging to my body. Tinulak ko ang de-salamin na pintuan ng shop. The familiar chime ringing softly above me as the door closed. Hindi nga ako nagkakamali na kay Justin ang kotse sa harap.Nalingunan ko siya sa kanyang karaniwan na pwesto, malapit sa bintana. Mabilis siyang tumayo nang makita ako."Shane."I paused mid-step. Naglakad siya palapit sa akin at tumigil sa harap ko. Ito ang unang pagkakataon na narinig ko siyang tawagin ako sa aking pangalan. Hindi ko lang alam kung dahil ba sa pagod o ano pero sa pagkakaalala ko, ngayon lang talaga.Tiningala ko siya at nginitian. "Bakit?"Tulad kahapon, pumosisyon na naman ang isang kamay niya sa kanyang batok. Ang mata nya'y hindi makatingin sa akin ng diretso."I..." usal niya sa nahihiyang tono. "Uhm, pumunta ako dito para bayaran ang utang ko."Napakunot saglit ang noo ko, inalala kung may utang nga ba siy
Dinadakma ng malamig na hangin ang aking mukha habang naglalakad ako papunta sa bakeshop. Tahimik ang paligid, tanging ilang ilaw sa kalye ang kumikislap habang nananatiling madilim ang langit.Mag-aalas singko pa lang ng umaga. Ganitong oras ako pumapasok. Bahagya kong pinilig ang aking ulo upang mag-inat. Ramdam ko ang pananakit ng aking tuhod at balikat, dulot ng puyat at pagod na natamo sa raket ko kagabi.Pinigilan kong huwag mapahikab sa daan. Marahan ko pang sinampal ang nanlalamig kong pisngi upang tuluyan nang magising ang diwa.Bitin na bitin ang tulog ko. Mag-aalas dose na nang nakauwi ako mula sa raket ko. Gusto ko pa sanang matulog ng matagal pero hindi naman puwede dahil nga may trabaho pa ako.Kasalanan din kasi ito ng kliyente ko. Ang simpleng pag-mi-makeup sana sa isang batang babae ay napunta sa pagiging baby sitter. The little girl needed more help than I expected. Sa huli, inalalayan ko siya sa backstage. Ako na ang nag-asikaso sa mga isinuot niya sa pageant, sa ka
Mabilis na nalipat sa akin ang mata niya nang tumayo ako sa harap nya. Out of curiosity, sinipat ko sandali ang pinanggalingan niyang mesa. Ubos na ang kaniyang in-order. Magbabayad na siguro siya.Tumikhim siya. Tama lang para mapunta ulit sa kanya ang atensyon ko. "Ahm..." usal niya, ang kamay ay napapahipo sa kaniyang batok. "Wala kasi akong dalang cash. Tumatanggap ba kayo ng card?"Kumunot ang noo ko sa tanong niya. I mean, mukha bang hightech ang bakeshop na ito para magkaroon ng card machine?"I mean, card. Parang maliit na plastic na may pera, pero puwede mo—""Wala po kaming gano'n, sir," inis kong putol sa kaniya.Ginawa pa akong ignorante. Talagang balak ipaliwanag sa akin kung ano ang card, ha."Kung wala ho kayong cash, ako na mag-aabono. Bayaran niyo na lang next time," alok ko sa naiinis pa ring tono.Tinalikuran ko na siya pagkatapos. Bumalik ulit ako kay Trina para magpaalam. Hindi ko na sinabi ang tungkol sa nangyari dahil iba na naman ang magiging interpretasyon niy
Lunes ngayon kaya hindi nakapagtataka na narito siya upang magkape. He was standing in front of the glass display case, his eyes scanning the rows of freshly baked bread and pastries like he had all the time in the world.Katulad ng nakasanayan, nakasuot siya ng pormal na suit, na talagang nagsasabi na hindi siya taga-rito. Ang ganoong ka-eleganteng kasuotan ay hindi karaniwang makikita na suot ng mga tao dito.Katulad ko, simpleng maong na nagmukhang luma dahil sa paulit-ulit na paglaba nito, at puting tshirt na tinaguriang uniporme namin dito sa bakeshop.He was overdressed for a small-town. He exuded that cold, polished aura, like he had just stepped out of some high-rise office in the city and accidentally wandered into our little bakery."May napili ka na po ba?" Hindi na ako nakatiis at napatanong na ako. Natagalan kasi ako sa pagpili niya. Eh may naghihintay pa sa aking trabaho sa likod.Si Elise naman kasi, pinili pang makipag-date kaysa sa trabaho niya. Siya kasi ang cashier
The smell of sugar and warm bread filled the small bakeshop, a sharp contrast to the memories that refused to leave me.It has been three years… Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis na talaga ako sa mundo niya. Tatlong taon na rin ang nakakalipas nang malaman kong all those times pala, niloloko niya ako. Na sa una pa lang ay nagsisinungaling na pala siya sa akin. Na hindi naman pala dahil sa utang kaya kami nagtagpo. Dahil ang totoo ay wala naman talagang utang. Ni piso, walang utang sa kaniya ang mga magulang ko. Na sa una pa lang, kasal na pala kami sa papel. Bago pa mawala sa mundo ang parehong mga magulang namin, kinasal na nila kami na wala man lang kaming kaalam-alam. Paano ko nalaman? Nakalkal ko lang naman ang marriage contract namin. Akala ko noong una ay baka pinaprank niya lang ako pero noong itanong ko iyon sa kaniya, doon na niya ipinagtapat sa akin. Na kaya pala niya ako ginawang katulong noon ay para ako na ang umalis sa buhay niya. Ang saya! Napakasaya! Sa so
HENDRIX'S POVKahit kitang kita ko ang lantaran niyang pagdadabog, sumunod pa rin siya sa akin pababa sa opisina ko. Bitbit ang kaniyang malaking maleta, matalim siyang nakatingin sa likod ko habang nasa loob kami ng elevator. Siguro sa inis niya'y hindi niya namamalayan na nakikita ko ang repleksy
HENDRIX'S POVMaingat kong pinahiga ang walang-malay na si Hiraya sa ibabaw ng kama ko. Napailing na lang ako nang mapatitig ako sa kabuuan niya. Ang kaninang maingay, reklamador, at maarteng babae ay ngayon ay nakapikit na."Diyos ko kang bata ka!" asik ni Manang habang nagkukumahog na inayos ang
Napatulala ako sa likod ni Hendrix habang naglalakad siya palayo. Is he insane? Ibig sabihin ba ng working naked ay magwawalis ako nang walang suot? Like, literal na hubad?! My goodness! Ang bastos pala niyang lalaki kung ganun?! Pero teka, sinabi din niyang malawak ang kwarto niya? Ibig sabihin b
"Blow job? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng







