Sassy 5

HENDRIX'S POV

Kahit kitang kita ko ang lantaran niyang pagdadabog, sumunod pa rin siya sa akin pababa sa opisina ko. Bitbit ang kaniyang malaking maleta, matalim siyang nakatingin sa likod ko habang nasa loob kami ng elevator. Siguro sa inis niya'y hindi niya namamalayan na nakikita ko ang repleksyon niya sa harap ko. 

Pagkarating namin sa opisina ay agad akong naupo sa swivel chair ko. Hindi ko siya tiningnan nang pumwesto siya sa harap ko. Sa halip ay nagkunwari akong may kinakalikot sa iPad ko. 

“What's next? Nasaan na ang sinasabi mong blow job?” maarte niyang tanong. 

“Kneel," tipid kong utos. 

"W-What? Anong luluhod? Bakit naman ako luluhod? For what?!”

Dito ko na siya dahan-dahang tiningnan. Kitang-kita ko ang pamumula ng kaniyang pisngi, marahil dahil sa matinding inis sa akin.

“Kneel. Don't tell me you don't know what that means either?”

Maarte niya akong inikutan ng mata. “Ang ibig ko pong sabihin, bakit po ako luluhod?”

“Just look down, Miss Morana," itinuro ko sa kaniya ang isang kahon na gawa sa kahoy, nasa gilid lang iyon ng lamesa ko. 

Kinunutan naman niya ako ng noo. "And?”

"Those are the company's old archive records that need to be encoded tomorrow. They are highly sensitive, so you can't use a vacuum or a wet cloth," malamig kong paliwanag habang pinagmamasdan ang bawat reaksyon sa mukha niya. "You will manually blow the dust off each page before using the brush. And since the box is low, you need to kneel."

Literal na napaawang ang labi niya. Tumingin siya sa kahon na puno ng makapal na alikabok, tapos ay tumingin ulit siya sa akin.

"B-Blowing dust?" utal niyang tanong. "You mean…”

"Yes. Dust. That’s what I meant, Miss Morana," patag kong sagot, pinapanatili ang seryoso kong mukha. "Tatanggalin mo ang mga alikabok sa pamamagitan ng pag-ihip."

Doon na halos malaglag ang panga niya sa pagkakaawang ng bibig niya. "Seriously?!”

"I'm serious,” agap ko. "You think I'm joking?”

Matagal siyang napatitig sa mukha ko. Siguro ay minumura na niya ako sa isip niya. Pero mayamaya lang din ay inis siyang napasinghap bago padabog na kumuha ng isang face mask sa tabi, saka iyon isinuot. 

Nang handa na siya ay lumuhod na siya sa tapat ng kahon. Kitang kita ko ang pandidiri sa mukha niya nang kumuha siya doon ng isang libro na punong-puno ng alikabok. At sa nakapikit na mga mata, hinipan niya iyon nang pagkalakas-lakas. 

“Omg, this is so disgusting! Ang sama-sama ng ugali mo!” halos mangiyak-iyak niyang reklamo pero nagpatuloy pa rin siya sa kaniyang ginagawa. 

Nagkunwari ulit akong may kinakalot sa iPad ko pero ang totoo ay kanina ko pa siya pinagmamasdan. Hirap na hirap siya. Hindi na ako magugulat kung wala pang isang oras ay susuko na siya. 

And I was right. 

Tatlumpung minuto pa lang ang nakakalipas ay padabog na siyang tumayo. Wala pa sa kalahati ang natatapos niya. Padabog niyang hinubad ang face mask, at hinarap ako nang nanginginig ang mga labi sa inis.

"Ayoko na! Suko na ako!" sigaw niya, pulang-pula ang mukha. "Hindi ako ipinanganak para sa ganito lang! I’m leaving! Bye!"

Agad niyang hinila ang kaniyang maleta at nagtungo na sa pintuan ng opisina ko. Hilaw akong napangisi. 

"You can't just leave, Miss Morana," malamig kong paalala nang hindi umaalis sa upuan ko. 

“Aalis ako kung kelan ko gusto! Bahala ka sa buhay mo!" asik niya bago tuluyang binuksan ang pinto at nagmartsa palabas ng opisina ko.

Isang maikling tawa ang pinakawalan ko. Ang arte niya talaga. Ubod siya ng arte. Ano bang nakita sa kaniya nina Daddy noon para ipagkasundo siya sa akin?

Kinuha ko ang remote control sa ibabaw ng aking lamesa at pinindot ang pulang button doon—ang security system na nagbubukas sa mga kulungan sa bakuran.

"Manolo," tawag ko sa walkie-talkie sa tabi ko. "Release the Dobermans. Let them have some exercise."

"Copy, Sir."

Sumandal ako sa swivel chair ko at pinanood ang monitor ng CCTV ko sa pader. Kitang-kita ko ang paglabas pa lang niya hila-hila ang kaniyang maleta. Nasa garden na siya patungo sa gate.

Wala pang ilang segundo ay sunod kong nakita sa monitor ang naglalakihan kong itim na Doberman na mabilis na nagtakbuhan palabas mula sa gilid ng mansyon. Ang kanilang mga ungol at tahol ay umalingawngaw sa buong paligid.

Biglang natigil si Hiraya. Dahan-dahan pa ang paglingon niya sa likod niya kung saan ang tatlo kong aso ay patungo na sa kaniya. 

There you have it. 

Three seconds later, her loud scream echoed through the garden

"Ahhhhhhh! Help! May monsters! Monsters!!!”

Sa sobrang takot niya ay naiwan niya nang wala sa oras ang kaniyang maleta. Nang makita kong patakbo siya pabalik sa mansyon, tumayo na ako sa kinauupuan ko para salubungin siya sa main door. 

Saktong nasa hagdanan ako nang makapasok siya. Umiiyak na siya habang habol-habol ang kaniyang hiningang napasandal sa likod ng main door. 

"You're back,” I said casually.

Napaangat ang tingin niya sa akin, punong-puno ng takot, pagod, at matinding inis ang kaniyang mga mata habang nangangatog ang kaniyang buong katawan. Lumingon pa siya sa de-salaming pader ko kung saan tanaw ang naglalaway kong mga Doberman na nakaabang kung bubukas ang kinasasandalan niyang pintuan. 

"Got anything to say?” I teased.

"Oo na! Oo na! Fine! I'll stay!" hiyaw niya, pinaghalong takot at kabiguan ang makikita sa maarte niyang mukha. "I'll be your personal maid, your public maid, your underground maid, and whatever maid you like! Just... please call off those monsters outside! I’m too pretty to be a dog food!"

Hindi ko na napigilang mapangiti. Bumaba na ako sa hagdan at nilapitan siya. Nang nasa harap na niya ako ay kaswal kong nilahad sa kaniya ang palad ko. 

"Welcome to your living hell, my sassy maid…”