ログインHENDRIX'S POV
Maingat kong pinahiga ang walang-malay na si Hiraya sa ibabaw ng kama ko. Napailing na lang ako nang mapatitig ako sa kabuuan niya. Ang kaninang maingay, reklamador, at maarteng babae ay ngayon ay nakapikit na.
"Diyos ko kang bata ka!" asik ni Manang habang nagkukumahog na inayos ang nagusot kong kumot para itakip sa katawan ni Hiraya. Pagkatapos ay pinandilatan niya ako ng mata. "Ano ba kasing gusto mong mangyari at naisip mong pagtripan ang mapapangasawa mo?! Tingnan mo at hinimatay sa gulat!"
"Hindi ko siya mapapangasawa, Manang," malamig kong pagtatama, sabay kuha ng robe ko sa gilid para suotin iyon.
"Eh ano palang tawag sa inyo? Nangako ang papa mo sa papa niya na kayo ang magkakatuluyan! May kasunduan na!" bulyaw ng matanda. "Tapos ngayon, babastusin mo 'yung bata?! Kung nakikita ka lang ng Daddy mo, sigurado akong binalian ka na niya ng buto!”
Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko isinara ang sinturon ng robe ko.
"Exactly. Isang kasunduan na ginawa nang wala man lang akong kaalam-alam. At wala akong balak tuparin 'yon," seryoso kong sabi. "Kaya nga pinapunta ko siya rito, Manang. Hindi para maging asawa ko, kundi para patunayan na ang piniling babae nina Daddy para sa akin ay walang kwenta, spoiled brat, maluho, at pabigat lang."
Nag-iwas saglit ako ng tingin para pagmasdan lalo ang mukha ni Hiraya. Kahit nakapikit, halata ang pagka-pino ng kaniyang balat. Mahaba ang pilikmata niya, at hindi ko maitatanggi na mayroon talaga siyang kakaibang ganda. Ganda na ginagamit niya para makakuha ng atensyon. Ganda na naging dahilan para masira ang sarili niyang pangalan.
Isang top model na nasangkot sa pag-akit umano ng direktor para lang makuha ang pinakamalaking endorsement deal sa bansa. Kalat na kalat ang balitang 'yon, at dahil doon, lalo akong nadismaya nang malaman kong siya ang babaeng nakatakdang iharap ko sa altar.
Hindi ko kailangan ng asawang uhaw sa pera at atensyon. Ang kailangan ko ay kapayapaan para patakbuhin ang kumpanya ko nang maayos.
"Wala rin siyang alam sa kasunduan, Hendrix,” malumanay ngunit may pagdidiin na paalala ni Manang. "Ang akala niya ay kaya siya narito para hindi mawala sa kaniya ang iniwan sa kaniyang ari-arian ng magulang niya.”
"And let's keep it that way," tipid kong sagot. "Habang nandito siya, dapat lang niyang maranasan kung paano maging isang alipin. Kapag sumuko siya at nagmakaawa na gusto na niyang umalis, then good. Meaning, she failed. And that would be enough reason for me to legally void the marriage contract without completely ruining my father's reputation. Gusto ko, siya mismo ang sumuko."
"Pero bakit kailangan mo pang takutin ng gano'n ang bata?" tukoy niya sa paghuhubad ko ng pantalon kanina.
Kusa akong napangisi nang maalala ko ang itsura niya kanina. The great Hiraya Shane Morana, who supposedly seduced a high-profile director, fainted just by seeing a man in boxer briefs?
And she even thought 'blow job' meant blowing dust with her mouth!
"I was just testing the waters, Manang," sagot ko, hindi maalis ang tingin sa namumutla niyang mukha. "Gusto kong makita kung hanggang saan ang kaya niyang gawin para lang sa kayamanang hindi naman niya pinaghirapan. I just gave her a sneak peek of the reality she’s trying to play with.”
Dinig ko ang malalim na pagbuga ng hangin ni Manang, indikasyon na hindi siya pabor sa plano ko pero wala rin naman siyang magagawa. "Ikaw ang bahala, Hendrix. Sana lang talaga ay hindi mo ito pagsisisihan sa huli. Katulad mo, ulila na rin ang batang 'yan. Wala na siyang ibang masasandalan ngayon."
"I don't care about her feelings," patag kong sagot. "I care about breaking her spirit so she’ll leave me alone."
Walang imik na lumabas si Manang sa kwarto ko. Nang kami na lang dalawa ni Hiraya, dahan-dahan akong lumapit sa gilid ng higaan. Tinitigan ko muna ang buong anyo niya. Suot pa rin niya ang kaniyang designer silk robe. Ang mga kuko niya ay kulay pink at perpekto ang pagkakaayos. She looks like a fragile, expensive porcelain doll that belongs in a display case, not in my world.
Kinuha ko ang isang baso ng malamig na tubig mula sa bedside table. Tiningnan ko siya sa huling pagkakataon, iniisip kung tama ba ang gagawin ko. Pero sa huli ay tinuloy ko pa rin ang plano ko.
Walang pag-aalinlangan, ibinuhos ko ang buong laman ng baso sa mismong mukha niya.
“What the—" she gasped.
Agad siyang napabalikwas ng bangon, gulat na gulat habang habol ang kaniyang hininga. Ang kaniyang buhok ay nabasa na, lalo na ang kaniyang pisngi at leeg.
"What the hell did you do that for?!" tili niya. "You completely ruined my face, you monster!"
"My house. My rules. At sa bahay ko na ito, hindi dapat natutulog ang mga katulong habang gising pa ang amo nila," malamig kong wika, inilapag ang walang-laman na baso sa mesa.
"Hinimatay ako! Muntik na akong mamatay sa gulat sa... sa..." Hindi niya naituloy ang sasabihin dahil biglang namula ang pisngi niya nang mapatingin siya sa ibaba ko. "You m-mānyak!"
"Get up, Miss Morana," utos ko, binalewala ang pag-iinarte niya. "Gusto mong malaman ang ibig sabihin ng blow job, ‘di ba?"
Nanigas siya sa pagkakaupo, tila nakakita ng multo sa paraan ng pagkakatameme niya sa akin. Tinalikuran ko na siya at nagtungo na ako sa pintuan ng kuwarto ko.
"Sumunod ka sa’kin sa opisina," dugtong ko na hindi siya nililingon ng buo. "We have a lot of dust that needs blowing tonight…"
Hindi namin agad iniwan ang clinic. Sa halip, hinanap namin ang office na may mga lumang medical records.May maliit na registry sa ground floor. Doon namin nakita ang isang lumang file cabinet na may label na TRANSFERRED PATIENTS.Hindi ako sigurado kung bakit medical records ang unang lugar na pinili naming hanapan. Siguro dahil iyon ang pinakaobvious. At minsan, ang obvious ang pinakaunang dapat tingnan.Isa-isa naming binuklat ang folders.Walang Lydia, walang Niko, at walang Samuel.Hanggang sa may isang folder na walang pangalan.Code lang.W-17.Binuksan ko.Empty.May isang maliit na slip sa loob.Transferred to C-04.Hindi ko napigilang mapapikit.“Again.”Tumango si Sha.“C-04.”Sa ibaba, may signature.Hindi L.W.Hindi M.V.Hindi R.D.Isang pangalan.S. Wang.“Samuel.”Tumango si Zale.“So Samuel was authorized.”“Or someone used his name.”“Possible.”May maliit na stamp.TRANSFERRED — ORIGINAL RECORD RETAINED.“Where's the original?”“That's what we're trying to find.”Ma
Hindi na ako naghintay ng pangalawang kalabog.Pagkawala ng tunog ng mga yabag sa itaas, automatic akong napaatras nang isang hakbang, habang si Zale naman ay mabilis na umabante papunta sa hagdan.“Stay behind me.”Hindi ko na siya pinagtalunan.Hindi dahil bigla akong naging sunud-sunuran, kundi dahil alam kong hindi magandang ideya ang maunang umakyat nang hindi namin alam kung sino ang nasa taas.Sumunod si Sha sa likod ko.Tahimik kaming umakyat.Bawat hakbang ay may mahinang langitngit mula sa lumang kahoy, kaya lalo kong naririnig ang sarili kong paghinga. Hindi naman ganoon kataas ang second floor, pero pakiramdam ko humahaba ang hagdan habang papalapit kami sa pinanggalingan ng ingay.Pagdating sa itaas, may mahabang hallway.Tatlong pinto sa kaliwa.Dalawa sa kanan.At sa dulo, isang bukas na bintana.Gumalaw ang kurtina dahil sa hangin.“Walang tao,” bulong ni Sha.“Hindi ibig sabihin na wala siya rito,” sagot ko.Hindi ako sigurado kung bakit ko sinabi iyon.Siguro dahil s
Hindi na ako nagtanong kung paano nakuha ni Zale ang access sa current records.Alam ko na kung paano siya gumalaw.Ang mas mahalaga sa akin ay kung ano ang makikita namin sa clinic.Sa biyahe, pinilit kong huwag isipin ang lahat nang sabay-sabay.Lydia.Mama.Marcus.Niko.C-04.Room 03.At ang siyam na araw.Siyam na araw bago namin natuklasang may nag-verify ng identity ni Lydia.Kung buhay si Lydia, sino ang nag-verify sa kanya?Kung patay siya, sino ang gumagamit ng pangalan niya?At kung ang babae sa C-04 ay siya, bakit hindi niya kami hinarap?Naputol ang pag-iisip ko nang magsalita si Zale.“Chayo.”“Hm?”“When we get there, don't enter any room alone.”Napatingin ako sa kanya.“I know.”“If you find anything unusual, call me.”“Okay.”“And don't touch—”“Zale.”He stopped.“I know.”Tumango siya.“Okay.”Tahimik ulit.Napansin ko ang pagbabago.Dati, sasabihin niya kung ano ang gagawin ko at aasahan niyang susunod ako.Ngayon, nagbababala siya.May pagkakaiba.Maliit lang.Pe
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig sa address.Wang Memorial Clinic.Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan, umaasang may maalala ako.Wala.Hindi ko alam ang lugar na iyon.Hindi ko rin maalala na may ganitong clinic na pagmamay-ari o konektado sa pamilya namin.Pero kilala ko ang sulat-kamay sa ilalim.Kay Niko iyon.Sigurado ako.Hindi ko kailangang ikumpara sa ibang notes niya para makasiguro. Ilang taon kong nakasama si Niko, sapat na iyon para makilala ko kahit ang simpleng pagkakasulat niya ng pangalan ko.Sunny.Iyon ang tawag niya sa akin kapag kaming dalawa lang.“May alam ka sa Wang Memorial Clinic?” tanong ko kay Mama.Umiling siya.“Wala.”“Sure?”“Oo.”“Hindi mo kilala?”“Hindi.”Napatingin ako kay Sha.“Do you know it?”Umiling din siya.“Never heard of it.”Muli kong tiningnan ang address.“Then bakit Wang ang pangalan?”“Maybe it was owned by someone in your family,” sabi ni Zale.Napatingin ako sa kanya.“Pero sinabi ni Mama na wala siyang alam.”“I
Hindi nagtagal ang biyahe papunta sa lumang Wang residence.Hindi na ako nagsalita nang marami.Nasa tabi ko si Sha, tahimik na nakatingin sa labas ng bintana, habang nasa kabilang side naman si Zale. Hindi ko siya kinakausap, at hindi rin niya ako pinipilit magsalita.Sa totoo lang, mas gusto ko iyon.Pagod na ako sa mga tanong na hindi pa nasasagot.Pagod na rin ako sa mga bagong pangalan na bawat isa ay may kasunod na mas malaking tanong.Pero habang papalapit kami sa bahay, may isang bagay na hindi ko maalis sa isip ko.Lydia Wang.Hindi ko siya kilala.Pero parang kilala siya ng lahat ng taong mahalaga sa kuwentong ito.Lola.Mama.Niko.Marcus.At ngayon, ang C-04.Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng lumang bahay, nauna akong bumaba.Tahimik pa rin ang paligid.Hindi na ako kasing kampante gaya noong una kaming pumasok dito.Masyado na kaming maraming natuklasan para isipin na ordinaryong lumang bahay lang ito.“Stay close,” sabi ni Zale.Napatingin ako sa kanya.“I can walk b
Hindi ko maalis ang tingin ko sa screen.LAST VERIFIED: 9 DAYS AGO.Paulit-ulit kong binasa ang apat na salita, umaasang kapag tiningnan ko ulit, magbabago ang nakalagay.Hindi nagbago.“Hindi puwede,” mahina kong sabi.“That's what the system says.”Napatingin ako kay Zale.Nakatayo siya sa tabi ng computer, isang kamay nakasandal sa mesa habang nakatitig din sa screen. Wala sa mukha niya ang dating kumpiyansa na parang kaya niyang ayusin ang kahit anong problema basta may sapat siyang pera, tao, o kapangyarihan.Ngayon, seryoso siya.“Baka error lang.”“Could be.”“Then check it again.”“I already did.”“Check it again.”Hindi siya nakipagtalo.Muli niyang binuksan ang record, sinuri ang access history, at pinindot ang ilang bahagi ng system na hindi ko maintindihan. Ilang segundo kaming naghintay.Pareho pa rin.Lydia Wang.Last verified: nine days ago.“May verification method?” tanong ko.“Yes.”“Fingerprint?”“Not exactly.”“Then ano?”“Identity confirmation through the old regi
"I’m sorry, Miss Hiraya, but we have a court order."Halos malaglag ang panga ko habang nakatingin sa lalaking naka-barong na nasa harap ng aming mansyon. It’s a sunny Tuesday, for goodness’ sake! Dapat ay nagpapa-pedicure ako ngayon habang umiinom ng iced latte, hindi nakikipag-talo sa pangit na n
HENDRIX'S POVKahit kitang kita ko ang lantaran niyang pagdadabog, sumunod pa rin siya sa akin pababa sa opisina ko. Bitbit ang kaniyang malaking maleta, matalim siyang nakatingin sa likod ko habang nasa loob kami ng elevator. Siguro sa inis niya'y hindi niya namamalayan na nakikita ko ang repleksy
Napatulala ako sa likod ni Hendrix habang naglalakad siya palayo. Is he insane? Ibig sabihin ba ng working naked ay magwawalis ako nang walang suot? Like, literal na hubad?! My goodness! Ang bastos pala niyang lalaki kung ganun?! Pero teka, sinabi din niyang malawak ang kwarto niya? Ibig sabihin b
"Blow job? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng







