Sassy 2

"Blow jōb? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"

Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng maayos na appliances at kailangan pang bibig ko ang mag-hipan ng alikabok sa mansyon niya? Ang dugyot, ha!

"Are you really that innocent, Miss Morana, or you're just plain stupid?" tila tinatamad pa niyang tugon sa akin.

"Excuse me? I graduated with honors sa isang private school, for your information!" I flipped my hair. "At huwag mo nga akong ma-Morana-Morana diyan. It’s Miss Hiraya for you!"

"Hindi na ngayon.” walang kaimo-emosyon niya akong tiningnan diretso sa mata. "You’re my maid now. Wala ka sa posisyon para utusan ako kung anong gusto kong itawag sa'yo. At para sa kaalaman ng utak mo... hindi alikabok ang ipapahipan ko sa'yo. You'll find out soon enough. For now, go back to your house and pack your things. My driver will assist you.”

"No!" mariing sagot ko sabay hambalos sa lamesa niya. "No way! Walang kahit sino ang pwedeng mag-utos sa akin! I am Hiraya Shane Morana! Pangalan ko pa lang, dapat alam mo ng imposible sa akin ang maging maid! In your dreams! Hindi ako papayag!"

Akala ko ay may panama na naman siya sa mga sinabi ko pero nagulat na lang ako nang prente niyang balingan ang kaniyang telepono, pagkatapos ay may dinial siya doon. Binalik din niya agad sa akin ang kaniyang tingin.

"This is Villafuerte," anang patag na boses niya sa kabilang linya. "Proceed with the eviction. Itapon niyo sa labas ang lahat ng gamit sa Morana Mansion. Ngayon din.”

"Wait, what?! No!" Nanlaki ang mga mata ko at akmang aagawin sa kaniya ang telepono pero ibinaba na niya ito.

"May dalawa kang option, Miss Morana," saad niya. "Magiging katulong kita at sisiguraduhin kong ligtas ang mga gamit mo habang binabayaran mo ang utang ng mga magulang mo... o lumabas ka sa building na ito na dugyot, walang pera, at natutulog sa gilid ng kalsada kasama ang mga designer bags mong nakatambak sa basura."

Nanginig ang buong katawan ko sa takot nang banggitin niya ang mga designer bags ko. He's serious. Wala man kaemo-emosyon ang mukha niya, sa tono pa lang ng boses niya ay nakasisiguro kong tototohanin niya ang kaniyang banta.

"You... you monster," gigil na sabi ko, nag-unahan na sa pag-agos ang mga luha ko. 

"I don't care what you call me. At exactly five in the afternoon, dapat nandito ka na," malamig niyang sabi. "Now, get out of my sight."

Wala akong nagawa kundi ang magmartsa palabas ng opisina niya habang umiiyak. Hayop siya! Siya na ata ang pinakamasamang tao na nakilala ko sa buong buhay ko!

Pagdating ko sa mansyon ko, napahagulgol na ako nang mapatingin ako sa walk-in closet ko. Sabi'y dapat hindi lalagpas sa isang maleta ang dadalhin ko. Paano ko pagkakasyahin ang buhay ko sa isang maleta?

"Miss Hiraya, kailangan na po nating magmadali. Sabi po ni Senyorito Hendrix, dapat bago mag-alas singko ng hapon ay nasa mansyon na kayo," untag nung pangit na driver na nakatayo sa may p***o ng kwarto ko.

"Oo na! Eto na! Istorbo!" asik ko at sapilitang pinagsisiksik ang ilang limited edition na Chānel bags ko sa maleta ko.

Bahala na kung walang masyadong damit, ang importante ay nadala ko lahat ng skincare fridge ko. Dapat kahit maid ako ay ubod pa rin ako ng fresh at ganda! 

Nang matapos ako ay nilibot ko ang paningin ko sa buong kuwarto ko sa huling pagkakataon. Pakiramdam ko'y matinding heartbreak ang nararamdaman ko ngayon. Kakamatay lang nina Mama at Papa, at ngayon, mawawala pa ang lahat ng pinaghirapan nila dahil lang sa utang sa lalaking yelo na 'yun.

Pero hindi. Hindi ako papayag na basta na lang mapunta sa Hendrix na ‘yun! Sisiguraduhin kong magiging impiyerno ang araw-araw niya para siya na ang mismong magpalayas sa akin doon!

Napangisi ako sa naisip. What if akitin ko kaya siya? Well, hindi naman totoo ang tungkol sa naging isyu ko na nang-akit ako ng direktor, pero what if nga? 

Hm… Iyon bang kukuhanin ko loob niya at kapag nahulog na siya sa akin, mamanipulahin ko siya para hindi na niya sa akin ipabayad ang mga utang nina Mama. 

Shocks! Ang talino ko talaga! 

Dahil sa nabuo kong plano ay nakangiti na akong sumama sa driver niya. Kaso pagdating namin sa mansyon niya ay ganoon na lang ang tila pagguho ng mundo ko nang ipakita sa akin ng mayordoma ang magiging kuwarto ko. 

Isang maliit na kwarto sa tabi ng kusina na may maliit na kama, isang lumang aparador, at isang electric fan!

“Are you sure this is my room?! Walang aircon?!”

"Diyan talaga ang kwarto ng mga kasambahay, hija. At bago ka magreklamo, magpalit ka na ng suot mo. Simula ngayong gabi, ikaw ang magsisilbi ng hapunan ng Senyorito," sabi ni Manang bago nilapag sa harap ko ang isang tumpok ng nakatuping tela sa ibabaw ng kama. "Iyan ang uniporme mo."

Nanlulumo akong napatingin sa uniporme. Isa itong itim na dress na may puting apron. At base sa nakikita kong quality nito, pwede na itong pumasa bilang basahan. 

“Hell no…” hindi makapaniwalang iling ko. "No way! Kahit ipapatay niyo ako rito, hinding-hindi ako matutulog dito!" sigaw ko sabay atras palabas sa pintuan. "Anong tingin niyo sa akin, pulubi?! At ano 'yung cheap uniform ko? Yuck! Nakakadiri ang tela, hindi ko ‘yun susuotin!

Napabuntong-hininga si Manang, pagkatapos ay dinampot ang sinabi niyang uniporme ko, saka siya naglakad palapit sa akin.

"Hija, isuot mo na. mamasamain ng Senyorito ang pag-aarte mo—”

"I don't care! Hinding-hindi ko isusuot 'yan!" naiiyak kong sigaw at tinabig ang iaabot sana niya sa akin na uniporme. "Kung magpapaalila man ako dito, it should at least match my aesthetic! Dapat pastel pink ang kulay ng uniform ko para terno sa fresh manicure ko! At bakit walang ruffles na maganda? I need fashion, not this depression in a fabric!" bulyaw ko pa.

Sinimangutan ako ng matanda. Ilang sandali pa ay napalingon siya sa bandang likod ko kaya napalingon din ako doon. 

"Anong kaguluhan ito?”

It was Hendrix the great! 

"Senyorito," agad na yumuko si Manang bilang paggalang kay Hendrix. "Ayaw po niyang suotin ang uniporme niya at hindi rin niya nagustuhan ang kwarto niya.”

Agad na nalipat ang masungit na mukha ni Hendrix sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay sabay pinameywangan. "You heard it right. Ayoko ng kwartong 'to dahil ang cheap. Maliit na nga, wala pang aircon! At mas lalong ayoko sa cheap na unipormeng 'yan! Kung gusto mo akong magsilbi sa'yo, ibili mo ako ng pink na designer maid outfit!" sigaw ko nang diretso sa mukha niya.

Wala man lang nagbago sa ekspresyon ng mukha niya. Nilingon niya ulit si Manang saka ito inutusan. "Iwan mo muna kaming dalawa. Maraming salamat…" 

Nang kami na lang ang nandito ay agad niya akong tinalikuran. “If you're not going to wear your uniform, then you'll be working naked. And if you don't like your room, my room has plenty of space. Now, follow me.”

Ako nama'y napamaang dahil hindi ko na naman masyado na-gets ang kaniyang sinabi.