Beranda / Romance / The Comeback Queen in Billionaire Armor / ##CHAPTER 3: NO TRACE LEFT BEHIND

Share

##CHAPTER 3: NO TRACE LEFT BEHIND

Penulis: unexpected.lyrx
last update Tanggal publikasi: 2026-11-20 00:09:28

MATEO POV

Alas-nuwebe na ng gabi nang makabalik ako sa bahay matapos ihatid ang kaibigan kong nasiraan sa kabilang barangay. Basang-basa ang manggas ng t-shirt ko at mabigat ang sapatos ko sa putik habang pinaaandar ang lumang motor paakyat sa maliit naming daanan sa gilid ng burol. Pagpasok ko pa lang sa bakuran, alam ko nang may mali. Ang tahimik ng paligid, maliban sa lagaslas ng ulan sa mga dahon at bubong, at hindi man lang nakabukas ang ilaw sa balkonahe na madalas sinisindihan ni Solenn kapag ginagabi ako.

Bukas ang p***o sa ibaba at nakakalat ang baon kong bag ni Solenn sa sahig. Hindi siya nag-iiwan ng gamit nang ganoon lang. Laging maingat siya sa mga kagamitan niya, lalo na ang bag na may mantsa ng grasa pero puno ng maliliit na bagay na mahalaga sa kanya.

"Solenn?" tawag ko habang mabilis na inaakyat ang hagdan. Lumalangitngit ang kahoy sa bawat hakbang ko, at bawat pag-angat ng paa ko ay mas bumibigat ang kutob sa dibdib ko. "Nandiyan ka na ba?"

Walang sumagot. Pagbukas ko ng kuwarto namin, wala siya. Maayos pa ang higaan, maliban sa bahagyang gusot ng kumot kung saan ako naupo kanina habang kausap ang pinsan ko sa telepono at nagpaplano ng sorpresa para sa anibersaryo namin. May maliit na kahon pa sa ibabaw ng mesa—isang simpleng relo na pinag-ipunan ko nang ilang buwan para sa kanya. Inisip ko pa noon kung paano siya magugulat kapag binuksan niya iyon pagkatapos maghapunan.

Kinuha ko ang phone ko at binasa ang text niya kaninang hapon: *Tapos na ako rito. Pauwi na ako nang maaga—may ibabalita akong sobrang ganda. Huwag ka nang magluto, ako na bahala.*

Kumunot ang noo ko. "Saan ka nagpunta?"

Nakatitig ako sa screen nang matagal. Kung pauwi na siya nang maaga, bakit wala siya rito? Bakit nakabukas ang p***o sa ibaba at bakit naroon ang bag niya?

Tinawagan ko siya nang paulit-ulit, pero hindi siya sumasagot. Ring lang nang ring ang linya hanggang sa maputol, at sa ikalimang tawag, direkta na sa voicemail. Lumabas ako ng bahay at hinanap siya sa paligid, sa talyer ni Mang Pedring, sa mga kalapit na kalsada, kahit malakas pa ang ulan. Tinanong ko ang mga kapitbahay, kahit ang mga nakasilong na sa malalayong tindahan malapit sa kanto. Wala. Walang nakakita sa kanya, o kung may nakakita man, hindi nila alam kung saan siya nagpunta. Parang bula siyang naglaho sa gitna ng dilim at ulan.

Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga, nagreport na ako sa pulisya. Basa pa rin ang laylayan ng pantalon ko at namumula ang mga mata ko sa kawalan ng tulog. Araw-araw akong naglalakad sa tabi ng ilog at sa mga kalsada, nagtatanong sa kahit sinong makasalubong ko. Minsan, humihinto ako sa gilid ng kalsada at sumisigaw ng pangalan niya, umaasang kahit anino lang niya ang babalik sa akin. Hindi ako makakain nang maayos. Kapag sinusubukan kong sumubo ng kanin, parang may bara sa lalamunan ko. Hindi ako makatulog. Sa tuwing pipikit ako, ang nakikita ko ay ang ngiti niya noong huli kaming nag-usap sa umaga bago siya pumasok sa trabaho.

Parang may kulang sa bawat hinga ko. Bawat kanto na dinadaanan ko, may alaala ni Solenn na bumabalik—ang pagtawa niya kapag may biro ako, ang amoy ng langis sa damit niya, ang paraan ng paghawak niya sa kamay ko kapag pagod na siya. Kahit ang simpleng pag-ayos niya ng buhok gamit ang likod ng palad na may grasa ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Hindi ko matanggap na sa loob lang ng isang gabi, ang buong mundo ko ay mababago nang ganito.

Pagkalipas ng apat na araw, may nakakita ng punit na jacket at lumang scarf na nakasabit sa sanga malapit sa ibabang bahagi ng ilog. Nang ipakita sa akin ng pulis ang mga iyon sa presinto, nanlambot ang tuhod ko. Kinailangan kong kumapit sa gilid ng mesa para hindi matumba. Alam kong kay Solenn 'yon. Palagi niyang suot ang scarf na 'yon tuwing tag-ulan, lalo na kapag nagmamaneho ng lumang owner-type jeep galing sa talyer. May kaunting punit pa sa gilid kung saan nasabit iyon minsan sa bakal ng sasakyan.

"Malakas ang agos noong gabing 'yon," sabi ng pulis, seryoso ang mukha at bahagyang marahan ang tono. "Mahirap nang mabuhay kung nahulog siya sa ganoong kalalim at kabilis na tubig."

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napayuko ako at napatakip ng mukha gamit ang dalawang palad. Ang init ng luha ko ay hindi tumutugma sa lamig ng silid, pero ang bigat sa dibdib ko ay parang dinadaganan ng bato. Parang gumuho ang buong mundo ko sa isang iglap. Sa isip ko, patay na ang asawa ko. At ang mas masakit, hindi ko man lang nasabi sa kanya kung gaano ko siya kamahal bago siya nawala, at hindi ko man lang nalaman kung ano 'yung magandang balita na gusto niyang sabihin sa akin.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 7: GHOST AT THE TABLE

    SOLENN POVWalang nagsalita sa loob ng conference room nang ilang segundo. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng central aircon at ang mabigat na paghinga ng matandang board member sa tabi ng bintana.Pagpasok ko, sumunod agad si Damian. Hindi siya nagmadali, pero bawat hakbang niya ay may bigat na parang naglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo. Sa likod namin, tumayo nang diretso sina Marco at ang isa pang bodyguard malapit sa pinto—hindi nakaharang, pero malinaw na walang makakalabas o makakapasok nang hindi namin alam."Sino ka?" basag ng matandang board member, nakakunot ang noo habang pinagmamasdan kami mula sa dulo ng glass table. "At sino ang nagsabi sa'yo na basta ka na lang papasok dito?"Hindi ko siya sinagot agad. Diretso lang ang lakad ko hanggang sa huminto ako sa tapat ng bakanteng upuan sa kabilang dulo—diretso sa harap nina Mateo at Clarisse. Inilapag ko ang makapal na manila folder sa ibabaw ng lamesa. *Tok.* Mahina lang ang tunog, pero parang pumutok iy

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 6: BLOOD ON THE LEDGER

    SOLENN POV"...pinto ng silid na ito," dugtong ko, mariin ang bawat salita habang nakatanaw sa baba mula sa likod ng madilim na bintana ng SUV. Sa ibaba, magulo ang kalsada—may mga tricycle na nag-uunahan, mga tindero, at isang malaking warehouse na may kupas nang karatula: Villarosa & Sons Freight. "Kapag nakikipag-deal ka sa mga taong sanay mang-agaw, hindi sapat na may hawak kang kontrata. Kailangang maramdaman nila na sa isang maling galaw lang, mawawalan na sila ng malalabasan."Bahagyang gumuhit ang tipid na ngiti sa labi ni Damian. Hindi ngiting masaya—mas parang pagkilala sa isang patalim na bagong hasa. "Mabuti’t nagkakaintindihan tayo. Kasi pagbaba natin dito, hindi lang basta negosyo ang pag-uusapan. Alam mo kung gaano kabilis sumabog ang gulo kapag binuksan natin ang mga lumang sugat.""Hinayaan kong matulog ang sugat nang anim na taon, Damian," sagot ko, sabay lingon sa kanya. Malamig ang tingin ko, sing-lamig ng buga ng aircon sa loob ng kotse. "Pero ang sugat na hindi n

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 5: SIX YEARS LATER

    SOLENN POVTumigil ang itim na armored SUV sa tapat ng terminal ng San Mateo bago mag-alas-dos ng hapon. Mainit ang singaw ng aspalto at maingay ang paligid sa mga tricycle at tindero, pero sa loob ng sasakyan, malamig at tahimik ang hangin dahil sa aircon at sa presensya ng lalaking nakaupo sa tabi ko.Anim na taon. Anim na taong pagbangon mula sa ilalim ng tubig, mula sa sakit, at mula sa pag-aakalang tapos na ang lahat para sa akin. Hindi naging madali ang bawat araw noong nagsisimula pa lang ako. May mga gabi na binabangungot pa rin ako sa lamig ng ilog, nagigising na hinahabol ang hininga at kinakapa ang tiyan ko kahit matagal nang ligtas ang batang isinilang ko. May mga pagkakataon ding halos maubusan na ako ng pondo at lakas ng loob, lalo na noong unang dalawang taon na pareho kong binubuhay ang sarili at ang kambal nang walang ibang sandalan kundi ang sariling pawis.Pero nagbago ang lahat nang makilala ko si Damian Castellano sa gitna ng isang malaking tender sa Maynila. Hind

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 4: CLARISSE's DECEPTION

    MATEO POVSa gitna ng lamig at lungkot ng pagkawala ni Solenn, laging naroon si Clarisse.Siya ang nag-aasikaso ng mga papeles sa munisipyo at sa pulisya, siya ang nagdadala ng pagkain kapag nakalimutan ko nang kumain nang buong araw, at siya ang nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang bigat sa dibdib ko. Minsan, kapag naabutan niya akong nakatitig lang sa kawalan sa loob ng bahay, tahimik siyang uupo sa tabi ko at hindi magpipilit na pag-usapan ang nangyari. Hinahayaan niya lang akong manahimik hanggang sa handa na akong magsalita."Huwag mong sisihin ang sarili mo, Kuya Mateo," malumanay niyang sinabi isang hapon habang nakaupo kami sa balkonahe. Banayad ang simoy ng hangin, at ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng kulay kahel sa mga puno sa ibaba. "Wala namang may gusto ng nangyari."Tiningnan ko siya nang may pagod sa mga mata. Malalim ang eye bags ko at magaspang ang boses ko dahil sa kulang sa tulog at pag-iisip. "Kung umuwi lang sana ako nang mas maaga... ba

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 3: NO TRACE LEFT BEHIND

    MATEO POVAlas-nuwebe na ng gabi nang makabalik ako sa bahay matapos ihatid ang kaibigan kong nasiraan sa kabilang barangay. Basang-basa ang manggas ng t-shirt ko at mabigat ang sapatos ko sa putik habang pinaaandar ang lumang motor paakyat sa maliit naming daanan sa gilid ng burol. Pagpasok ko pa lang sa bakuran, alam ko nang may mali. Ang tahimik ng paligid, maliban sa lagaslas ng ulan sa mga dahon at bubong, at hindi man lang nakabukas ang ilaw sa balkonahe na madalas sinisindihan ni Solenn kapag ginagabi ako.Bukas ang pinto sa ibaba at nakakalat ang baon kong bag ni Solenn sa sahig. Hindi siya nag-iiwan ng gamit nang ganoon lang. Laging maingat siya sa mga kagamitan niya, lalo na ang bag na may mantsa ng grasa pero puno ng maliliit na bagay na mahalaga sa kanya."Solenn?" tawag ko habang mabilis na inaakyat ang hagdan. Lumalangitngit ang kahoy sa bawat hakbang ko, at bawat pag-angat ng paa ko ay mas bumibigat ang kutob sa dibdib ko. "Nandiyan ka na ba?"Walang sumagot. Pagbukas k

  • The Comeback Queen in Billionaire Armor    ##CHAPTER 2: BENEATH THE MURKY CURRENT

    SOLENN POVAng unang naramdaman ko ay matinding pag-ikot ng mundo, kasunod ng matalim na sakit sa tagiliran at balikat nang bumagsak ako sa basang kalsada. Para akong hinampas ng bakal, at sa bawat paghinga, parang may humihiwa sa loob ng dibdib ko. Sumisigaw ang bawat kalamnan ko, pero walang boses na lumalabas sa lalamunan ko.Hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga braso ko. Malabo ang paningin ko—puro puting ilaw, pulang kislap, at itim na ulan. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko, partikular ang tiyan ko, kahit nanginginig na ang buong katawan ko at basa na ng ulan at malamig na tubig ang damit ko.*Baby...* bulong ko sa isip ko, halos hindi na mabuo ang salita. *Huwag kang bibitaw... kapit lang...*Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang tunog ng sapatos na tumatapak sa tubig. Mabagal ang lakad. Walang pagmamadali. Walang bahid ng takot o pag-aalala, kahit halatang kakabangga pa lang ng sasakyan.Pinilit kong imulat ang mga mata ko

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status