MasukSOLENN POV
Ang unang naramdaman ko ay matinding pag-ikot ng mundo, kasunod ng matalim na sakit sa tagiliran at balikat nang bumagsak ako sa basang kalsada. Para akong hinampas ng bakal, at sa bawat paghinga, parang may humihiwa sa loob ng dibdib ko. Sumisigaw ang bawat kalamnan ko, pero walang boses na lumalabas sa lalamunan ko.
Hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga braso ko. Malabo ang paningin ko—puro puting ilaw, pulang kislap, at itim na ulan. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko, partikular ang tiyan ko, kahit nanginginig na ang buong katawan ko at basa na ng ulan at malamig na tubig ang damit ko.
*Baby...* bulong ko sa isip ko, halos hindi na mabuo ang salita. *Huwag kang bibitaw... kapit lang...*
Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng p***o at ang tunog ng sapatos na tumatapak sa tubig. Mabagal ang lakad. Walang pagmamadali. Walang bahid ng takot o pag-aalala, kahit halatang kakabangga pa lang ng sasakyan.
Pinilit kong imulat ang mga mata ko kahit nanlalabo at mabigat ang talukap. Isang babae ang nakatayo sa harap ko, may hawak na payong at nakasuot ng madilim na jacket. Nang bahagyang tumama ang liwanag mula sa poste sa mukha niya, nakilala ko agad ang pamilyar na hubog ng mga mata at labi niya.
"Clarisse...?" mahina kong sambit, pero walang boses na lumabas. Tanging mahinang hingal lang ang naisagot ng lalamunan ko.
Hindi man lang siya yumuko para tulungan ako. Hindi man lang siya tumingin sa paligid para tingnan kung may nakakita. Tiningnan niya lang ako nang malamig, parang nanonood lang ng isang eksena sa pelikula. Ginamit niya ang dulo ng sapatos niya para kalabitin ang kamay ko—marahan, halos mapang-uyam.
"Masyado kang maaga umuwi, Ate," malumanay niyang sinabi, hindi man lang natitinag sa ulan. "May mga bagay na hindi mo na dapat marinig pa."
Gusto kong magtanong kung bakit. Gusto kong isigaw kung anong karapatan niya, kung bakit siya naroon sa bahay namin, at kung bakit niya ginagawa ito. Pero tila nakatali ang dila ko sa pagod at pamamanhid.
Unti-unting dumilim ang paningin ko. Hinila ako ng pagod at sakit sa ilalim ng kamalayan ko, pero bago ako tuluyang mawalan ng malay, narinig ko pa ang mahinang paghila niya sa katawan ko.
Ramdam ko ang pagdausdos ko sa magaspang na lupa at mga bato pababa sa gilid ng ilog. Malamig. Napakalamig. Pagbagsak ko sa tubig, agad akong tinangay ng malakas na agos.
Malalim at mabilis ang ilog ng San Mateo tuwing ganitong panahon ng ulan. Hindi ako marunong lumangoy nang maayos, at sa lagay kong sugatan at pagod, wala na akong laban. Ilang beses akong pinaikot ng tubig bago tuluyang dinala sa mas madilim na bahagi sa ilalim ng lumang tulay. Pumasok ang malamig na tubig sa ilong at bibig ko, nagpupumilit akong umahon pero mas mabigat ang katawan ko kaysa sa lakas na natitira sa akin.
Sa itaas, pinagmasdan ni Clarisse ang pag-agos ng tubig hanggang sa mawala ako sa paningin niya. Pagkatapos ay bumalik siya sa kotse, kinuha ang maliit na bag niya, at mabilis na pinaandar ang sasakyan palayo sa madilim na pampang.
*Tapos na,* naisip niya habang binubuhay ang makina. *Ngayon, akin na ang lahat.*
SOLENN POVWalang nagsalita sa loob ng conference room nang ilang segundo. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng central aircon at ang mabigat na paghinga ng matandang board member sa tabi ng bintana.Pagpasok ko, sumunod agad si Damian. Hindi siya nagmadali, pero bawat hakbang niya ay may bigat na parang naglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo. Sa likod namin, tumayo nang diretso sina Marco at ang isa pang bodyguard malapit sa pinto—hindi nakaharang, pero malinaw na walang makakalabas o makakapasok nang hindi namin alam."Sino ka?" basag ng matandang board member, nakakunot ang noo habang pinagmamasdan kami mula sa dulo ng glass table. "At sino ang nagsabi sa'yo na basta ka na lang papasok dito?"Hindi ko siya sinagot agad. Diretso lang ang lakad ko hanggang sa huminto ako sa tapat ng bakanteng upuan sa kabilang dulo—diretso sa harap nina Mateo at Clarisse. Inilapag ko ang makapal na manila folder sa ibabaw ng lamesa. *Tok.* Mahina lang ang tunog, pero parang pumutok iy
SOLENN POV"...pinto ng silid na ito," dugtong ko, mariin ang bawat salita habang nakatanaw sa baba mula sa likod ng madilim na bintana ng SUV. Sa ibaba, magulo ang kalsada—may mga tricycle na nag-uunahan, mga tindero, at isang malaking warehouse na may kupas nang karatula: Villarosa & Sons Freight. "Kapag nakikipag-deal ka sa mga taong sanay mang-agaw, hindi sapat na may hawak kang kontrata. Kailangang maramdaman nila na sa isang maling galaw lang, mawawalan na sila ng malalabasan."Bahagyang gumuhit ang tipid na ngiti sa labi ni Damian. Hindi ngiting masaya—mas parang pagkilala sa isang patalim na bagong hasa. "Mabuti’t nagkakaintindihan tayo. Kasi pagbaba natin dito, hindi lang basta negosyo ang pag-uusapan. Alam mo kung gaano kabilis sumabog ang gulo kapag binuksan natin ang mga lumang sugat.""Hinayaan kong matulog ang sugat nang anim na taon, Damian," sagot ko, sabay lingon sa kanya. Malamig ang tingin ko, sing-lamig ng buga ng aircon sa loob ng kotse. "Pero ang sugat na hindi n
SOLENN POVTumigil ang itim na armored SUV sa tapat ng terminal ng San Mateo bago mag-alas-dos ng hapon. Mainit ang singaw ng aspalto at maingay ang paligid sa mga tricycle at tindero, pero sa loob ng sasakyan, malamig at tahimik ang hangin dahil sa aircon at sa presensya ng lalaking nakaupo sa tabi ko.Anim na taon. Anim na taong pagbangon mula sa ilalim ng tubig, mula sa sakit, at mula sa pag-aakalang tapos na ang lahat para sa akin. Hindi naging madali ang bawat araw noong nagsisimula pa lang ako. May mga gabi na binabangungot pa rin ako sa lamig ng ilog, nagigising na hinahabol ang hininga at kinakapa ang tiyan ko kahit matagal nang ligtas ang batang isinilang ko. May mga pagkakataon ding halos maubusan na ako ng pondo at lakas ng loob, lalo na noong unang dalawang taon na pareho kong binubuhay ang sarili at ang kambal nang walang ibang sandalan kundi ang sariling pawis.Pero nagbago ang lahat nang makilala ko si Damian Castellano sa gitna ng isang malaking tender sa Maynila. Hind
MATEO POVSa gitna ng lamig at lungkot ng pagkawala ni Solenn, laging naroon si Clarisse.Siya ang nag-aasikaso ng mga papeles sa munisipyo at sa pulisya, siya ang nagdadala ng pagkain kapag nakalimutan ko nang kumain nang buong araw, at siya ang nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang bigat sa dibdib ko. Minsan, kapag naabutan niya akong nakatitig lang sa kawalan sa loob ng bahay, tahimik siyang uupo sa tabi ko at hindi magpipilit na pag-usapan ang nangyari. Hinahayaan niya lang akong manahimik hanggang sa handa na akong magsalita."Huwag mong sisihin ang sarili mo, Kuya Mateo," malumanay niyang sinabi isang hapon habang nakaupo kami sa balkonahe. Banayad ang simoy ng hangin, at ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng kulay kahel sa mga puno sa ibaba. "Wala namang may gusto ng nangyari."Tiningnan ko siya nang may pagod sa mga mata. Malalim ang eye bags ko at magaspang ang boses ko dahil sa kulang sa tulog at pag-iisip. "Kung umuwi lang sana ako nang mas maaga... ba
MATEO POVAlas-nuwebe na ng gabi nang makabalik ako sa bahay matapos ihatid ang kaibigan kong nasiraan sa kabilang barangay. Basang-basa ang manggas ng t-shirt ko at mabigat ang sapatos ko sa putik habang pinaaandar ang lumang motor paakyat sa maliit naming daanan sa gilid ng burol. Pagpasok ko pa lang sa bakuran, alam ko nang may mali. Ang tahimik ng paligid, maliban sa lagaslas ng ulan sa mga dahon at bubong, at hindi man lang nakabukas ang ilaw sa balkonahe na madalas sinisindihan ni Solenn kapag ginagabi ako.Bukas ang pinto sa ibaba at nakakalat ang baon kong bag ni Solenn sa sahig. Hindi siya nag-iiwan ng gamit nang ganoon lang. Laging maingat siya sa mga kagamitan niya, lalo na ang bag na may mantsa ng grasa pero puno ng maliliit na bagay na mahalaga sa kanya."Solenn?" tawag ko habang mabilis na inaakyat ang hagdan. Lumalangitngit ang kahoy sa bawat hakbang ko, at bawat pag-angat ng paa ko ay mas bumibigat ang kutob sa dibdib ko. "Nandiyan ka na ba?"Walang sumagot. Pagbukas k
SOLENN POVAng unang naramdaman ko ay matinding pag-ikot ng mundo, kasunod ng matalim na sakit sa tagiliran at balikat nang bumagsak ako sa basang kalsada. Para akong hinampas ng bakal, at sa bawat paghinga, parang may humihiwa sa loob ng dibdib ko. Sumisigaw ang bawat kalamnan ko, pero walang boses na lumalabas sa lalamunan ko.Hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga braso ko. Malabo ang paningin ko—puro puting ilaw, pulang kislap, at itim na ulan. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko, partikular ang tiyan ko, kahit nanginginig na ang buong katawan ko at basa na ng ulan at malamig na tubig ang damit ko.*Baby...* bulong ko sa isip ko, halos hindi na mabuo ang salita. *Huwag kang bibitaw... kapit lang...*Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang tunog ng sapatos na tumatapak sa tubig. Mabagal ang lakad. Walang pagmamadali. Walang bahid ng takot o pag-aalala, kahit halatang kakabangga pa lang ng sasakyan.Pinilit kong imulat ang mga mata ko







