MasukMATEO POV
Sa gitna ng lamig at lungkot ng pagkawala ni Solenn, laging naroon si Clarisse.
Siya ang nag-aasikaso ng mga papeles sa munisipyo at sa pulisya, siya ang nagdadala ng pagkain kapag nakalimutan ko nang kumain nang buong araw, at siya ang nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang bigat sa dibdib ko. Minsan, kapag naabutan niya akong nakatitig lang sa kawalan sa loob ng bahay, tahimik siyang uupo sa tabi ko at hindi magpipilit na pag-usapan ang nangyari. Hinahayaan niya lang akong manahimik hanggang sa handa na akong magsalita.
"Huwag mong sisihin ang sarili mo, Kuya Mateo," malumanay niyang sinabi isang hapon habang nakaupo kami sa balkonahe. Banayad ang simoy ng hangin, at ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng kulay kahel sa mga puno sa ibaba. "Wala namang may gusto ng nangyari."
Tiningnan ko siya nang may pagod sa mga mata. Malalim ang eye bags ko at magaspang ang boses ko dahil sa kulang sa tulog at pag-iisip. "Kung umuwi lang sana ako nang mas maaga... baka hindi siya umalis. Baka hindi siya inabot ng ulan."
"Hindi mo na maibabalik ang nakaraan," sagot niya sabay hawak sa kamay ko. Mainit ang palad niya, magaan ang hawak, at puno ng pang-unawa ang tono. "Pero nandito pa ako. Hindi kita iiwan."
Unti-unti, nasanay ako na siya ang kasama. Sa mga gabing hindi ako makatulog dahil sa bigat ng konsensya at pangungulila, siya ang kausap ko. Nagtitimpla siya ng mainit na tsaa o gatas at umuupo sa silya sa tapat ng kama ko hanggang sa antukin ako. Sa mga araw na pakiramdam ko ay nag-iisa na ako sa mundo at walang direksyon ang mga hakbang ko, siya ang nagpaparamdam na may nagmamalasakit pa rin sa akin.
Hindi ko alam na ang lahat ng iyon ay may nakatagong motibo sa likod ng bawat ngiti niya. Bawat tanong niya kung kumusta na ako, bawat pag-abot niya ng kape sa umaga, may sukatan. Wala akong kaalam-alam na habang nagluluksa ako para kay Solenn, tahimik niyang binubuo ang sarili niyang bersyon ng buhay ko—isang buhay na siya ang may hawak ng manibela, at ako ang unti-unting sumasakay nang hindi namamalayan.
Minsan, nahuhuli ko siyang nakatitig sa akin nang malalim, hindi para mag-alala, kundi parang kinikilatis kung hanggang saan ako bibigay. Kapag nagtatama ang tingin namin, agad niyang pinapalitan iyon ng malambing na ngiti o mabilis na pag-iwas ng mata, kaya inaakala ko na nagkakamali lang ako ng basa sa ekspresyon niya. Pero dahil pagod na ang isip ko at basag na ang loob ko, pinili kong maniwala na tapat ang malasakit niya. Ayaw kong isipin na may natitira pang panlilinlang sa mundong halos wala nang natira sa akin.
Makalipas ang ilang buwan, nag-iba na ang takbo ng buhay ko. Unti-unti kong tinanggal ang mga bagay na nagpapaalala sa akin ng sobrang sakit, at ang mga lumang gawain ay napalitan ng bagong rutina. Hindi ko namalayan kung kailan nagsimulang magbago ang tingin ko sa kanya, o kung dahil lang ba sa pagod at pangungulila kaya ako kumapit. Kapag gabi at tahimik ang bahay, ang boses niya ang unang pumapasok sa isip ko bago ako makatulog—hindi na laging tungkol sa pagdadalamhati, kundi tungkol sa mga simpleng plano para sa susunod na araw.
Isang simpleng kasalan ang ginanap sa harap ng iilang kakilala. Walang engrandeng handaan, walang maraming bisita—tanging mga taong malapit at iilang saksi sa tahimik na seremonya. Isinuot ko ang singsing sa daliri ni Clarisse, pilit na pinapaniwala ang sarili na ito na ang bagong simula at na karapat-dapat din akong huminga muli. Nakangiti siya nang malawak, kampante, hawak ang kamay ko habang pinaplano na ang susunod na hakbang sa buhay na itinayo niya sa kasinungalingan.
SOLENN POVWalang nagsalita sa loob ng conference room nang ilang segundo. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng central aircon at ang mabigat na paghinga ng matandang board member sa tabi ng bintana.Pagpasok ko, sumunod agad si Damian. Hindi siya nagmadali, pero bawat hakbang niya ay may bigat na parang naglalakad sa ibabaw ng manipis na yelo. Sa likod namin, tumayo nang diretso sina Marco at ang isa pang bodyguard malapit sa pinto—hindi nakaharang, pero malinaw na walang makakalabas o makakapasok nang hindi namin alam."Sino ka?" basag ng matandang board member, nakakunot ang noo habang pinagmamasdan kami mula sa dulo ng glass table. "At sino ang nagsabi sa'yo na basta ka na lang papasok dito?"Hindi ko siya sinagot agad. Diretso lang ang lakad ko hanggang sa huminto ako sa tapat ng bakanteng upuan sa kabilang dulo—diretso sa harap nina Mateo at Clarisse. Inilapag ko ang makapal na manila folder sa ibabaw ng lamesa. *Tok.* Mahina lang ang tunog, pero parang pumutok iy
SOLENN POV"...pinto ng silid na ito," dugtong ko, mariin ang bawat salita habang nakatanaw sa baba mula sa likod ng madilim na bintana ng SUV. Sa ibaba, magulo ang kalsada—may mga tricycle na nag-uunahan, mga tindero, at isang malaking warehouse na may kupas nang karatula: Villarosa & Sons Freight. "Kapag nakikipag-deal ka sa mga taong sanay mang-agaw, hindi sapat na may hawak kang kontrata. Kailangang maramdaman nila na sa isang maling galaw lang, mawawalan na sila ng malalabasan."Bahagyang gumuhit ang tipid na ngiti sa labi ni Damian. Hindi ngiting masaya—mas parang pagkilala sa isang patalim na bagong hasa. "Mabuti’t nagkakaintindihan tayo. Kasi pagbaba natin dito, hindi lang basta negosyo ang pag-uusapan. Alam mo kung gaano kabilis sumabog ang gulo kapag binuksan natin ang mga lumang sugat.""Hinayaan kong matulog ang sugat nang anim na taon, Damian," sagot ko, sabay lingon sa kanya. Malamig ang tingin ko, sing-lamig ng buga ng aircon sa loob ng kotse. "Pero ang sugat na hindi n
SOLENN POVTumigil ang itim na armored SUV sa tapat ng terminal ng San Mateo bago mag-alas-dos ng hapon. Mainit ang singaw ng aspalto at maingay ang paligid sa mga tricycle at tindero, pero sa loob ng sasakyan, malamig at tahimik ang hangin dahil sa aircon at sa presensya ng lalaking nakaupo sa tabi ko.Anim na taon. Anim na taong pagbangon mula sa ilalim ng tubig, mula sa sakit, at mula sa pag-aakalang tapos na ang lahat para sa akin. Hindi naging madali ang bawat araw noong nagsisimula pa lang ako. May mga gabi na binabangungot pa rin ako sa lamig ng ilog, nagigising na hinahabol ang hininga at kinakapa ang tiyan ko kahit matagal nang ligtas ang batang isinilang ko. May mga pagkakataon ding halos maubusan na ako ng pondo at lakas ng loob, lalo na noong unang dalawang taon na pareho kong binubuhay ang sarili at ang kambal nang walang ibang sandalan kundi ang sariling pawis.Pero nagbago ang lahat nang makilala ko si Damian Castellano sa gitna ng isang malaking tender sa Maynila. Hind
MATEO POVSa gitna ng lamig at lungkot ng pagkawala ni Solenn, laging naroon si Clarisse.Siya ang nag-aasikaso ng mga papeles sa munisipyo at sa pulisya, siya ang nagdadala ng pagkain kapag nakalimutan ko nang kumain nang buong araw, at siya ang nakikinig kapag hindi ko na kayang kimkimin ang bigat sa dibdib ko. Minsan, kapag naabutan niya akong nakatitig lang sa kawalan sa loob ng bahay, tahimik siyang uupo sa tabi ko at hindi magpipilit na pag-usapan ang nangyari. Hinahayaan niya lang akong manahimik hanggang sa handa na akong magsalita."Huwag mong sisihin ang sarili mo, Kuya Mateo," malumanay niyang sinabi isang hapon habang nakaupo kami sa balkonahe. Banayad ang simoy ng hangin, at ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng kulay kahel sa mga puno sa ibaba. "Wala namang may gusto ng nangyari."Tiningnan ko siya nang may pagod sa mga mata. Malalim ang eye bags ko at magaspang ang boses ko dahil sa kulang sa tulog at pag-iisip. "Kung umuwi lang sana ako nang mas maaga... ba
MATEO POVAlas-nuwebe na ng gabi nang makabalik ako sa bahay matapos ihatid ang kaibigan kong nasiraan sa kabilang barangay. Basang-basa ang manggas ng t-shirt ko at mabigat ang sapatos ko sa putik habang pinaaandar ang lumang motor paakyat sa maliit naming daanan sa gilid ng burol. Pagpasok ko pa lang sa bakuran, alam ko nang may mali. Ang tahimik ng paligid, maliban sa lagaslas ng ulan sa mga dahon at bubong, at hindi man lang nakabukas ang ilaw sa balkonahe na madalas sinisindihan ni Solenn kapag ginagabi ako.Bukas ang pinto sa ibaba at nakakalat ang baon kong bag ni Solenn sa sahig. Hindi siya nag-iiwan ng gamit nang ganoon lang. Laging maingat siya sa mga kagamitan niya, lalo na ang bag na may mantsa ng grasa pero puno ng maliliit na bagay na mahalaga sa kanya."Solenn?" tawag ko habang mabilis na inaakyat ang hagdan. Lumalangitngit ang kahoy sa bawat hakbang ko, at bawat pag-angat ng paa ko ay mas bumibigat ang kutob sa dibdib ko. "Nandiyan ka na ba?"Walang sumagot. Pagbukas k
SOLENN POVAng unang naramdaman ko ay matinding pag-ikot ng mundo, kasunod ng matalim na sakit sa tagiliran at balikat nang bumagsak ako sa basang kalsada. Para akong hinampas ng bakal, at sa bawat paghinga, parang may humihiwa sa loob ng dibdib ko. Sumisigaw ang bawat kalamnan ko, pero walang boses na lumalabas sa lalamunan ko.Hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga braso ko. Malabo ang paningin ko—puro puting ilaw, pulang kislap, at itim na ulan. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko, partikular ang tiyan ko, kahit nanginginig na ang buong katawan ko at basa na ng ulan at malamig na tubig ang damit ko.*Baby...* bulong ko sa isip ko, halos hindi na mabuo ang salita. *Huwag kang bibitaw... kapit lang...*Huminto ang sasakyan ilang metro mula sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang tunog ng sapatos na tumatapak sa tubig. Mabagal ang lakad. Walang pagmamadali. Walang bahid ng takot o pag-aalala, kahit halatang kakabangga pa lang ng sasakyan.Pinilit kong imulat ang mga mata ko







