EP 5

Nagulat ang lahat sa sinabi niya "Bumaba ka na muna, Kent" hindi na nagtanong pa ang binata at bumaba na ng kotse.

Ng makalabas si Kent sa kotse ay liningon ni Charity ang mga bata "Hindi niyo dapat sinasabi yan" sabi niya kaya napayuko si Kath

"Pero totoo naman. When we attend family's day he's the only one missing at lagi si Tita Abby ang kasama namin" sabi nito habang tumutulo ang luha kaya lumingon si Charity kay Carter para manigurado.

Ng makitang umiwas ito ng tingin ay napabuntong hininga siya.

"You really are your father's children.."

Napatingin ang dalawa sa kanya sa sinabi niya kaya ngumiti siya "Alam niyo bang ganyan na ganyan ang daddy niyo? Aakalain mong ayos lang sa kanya ang lahat ng nangyayari kahit ang totoo ay hindi naman" sabi niya at tumawa

"Matagal ko ng kilala ang daddy niyo kaya kahit wala siyang sabihin ay alam kong mahal niya kayo" sabi niya at hindi sila nakaimik agad.

"How was daddy like when he was young?" biglang tanong nito kaya napaisip si Charity "Hm. Mabait siyang kuya. Hindi man siya masyadong pinapakita pero mahal niya ang Tita Abby niyo. Minsan nga ay nung mine-make up-an ko yang Tita niyo ay kompleto ang mga tito niya sa pageants niya" sabi niya

"Gaano po kayo katagal na friends?" tanong nito "Simula elementary palang kami ng Tita ko ay magkakilala na kami" sabi niya at kita ko ang pagaalinlangan sa mukha niya

"May problema ba, Kath?" tanong niya kaya tumingala ito sa kanya "Then do you know mommy?" hindi nakaimik si Charity sa tanong nito.

"Kath, wag kang magtanong ng ganyan.."

"Why, Kuya? You also want to meet her!"

Tumingin ulit ito sa kanya na may pagkinang ng mata kaya mahina siyang ngumiti "Pasensya na pero hindi ko kilala mommy niyo. Umalis kasi ako two years before college graduation" sabi niya at umiwas ng tingin.

Mukhang napansin na nailang si Charity sa tanong kaya nagkatinginan ang kambal "Its okay po, Tita" sabi ni Carter at napayuko na lang si Kath.

Ngumiti si Charity bago buksan ang bintana "Pwede ka ng pumasok, Kent" sabi niya kaya tumango si Kent at pumasok ng kotse.

Habang sa kabilang banda ay napaharap si Keith sa likod ng marinig na bumukas ang pinto.

"Pinapadala po ni Miss King" sabi ni Veronica at sinenyasan ang mga tauhan na tinulak ang lalaking sugatan.

"Sinaktan lang siya ni Miss King ng konti pero pwede mo pa siya saktan" sabi niya kaya tumango si Keith

"You can go now" sabi nito habang nakatitig parin sa lalaking nakaluhod at halatang nanghihina.

Kahit hindi siya linilingon ni Keith ay yumuko parin s Veronica at tahimik na lumabas ng silid.

"Phantom.." pagtawag niya sa lalaki sa likod niya "Siguraduhin mong sabihin niya ang lahat ng nalalaman pagkatapos ay alam mo na ang gagawin" sabi niya kaya tumango na lamang si Marlon at linapitan ang lalaking nakaluhod bago ito hinila sa paggawa ng paghila ng buhok nito.

Tahimik ang lahat sa sala habang nakatuon ang atensyon ni Charity sa laptop.

May nakadikit na chocolate stick sa gitna ng mga labi niya at kumakagay doon habang lumilipas.

Naputol lang yun ng tumunog ang doorbell pero bumalik muli ng puntahan iyon ni Kent para buksan.

"May cheese overload pizza dun kay Kent kaya kumain na muna kayo dun. Tatawagin ko lang ang daddy niyo" sabi niya at ngumiti kaya tumango ang dalawa bago maglakad palayo.

Binasa niya muna ang email sa laptop niya bago kinuha ang cellphone at nag-dial ng number.

"Nasa bahay ko ang kambal. Kailan mo sila susunduin?"

"Mamaya. Baka matagalan ako kaya ipa-dinner mo muna sila"

"Walang hiya ka talaga. Linigtas ko na sila't lahat-lahat pero ako pa tong magpapakain? Shame on you"

"Stop the drama. Baka nakakalimutan mong ako nag-attend ng meeting ng organisi at sinabi ko pa sayo lahat"

"Whatever. Wag ka na lang dumating kung ako naman pala ang magpapakain"

"Abat.. Walang hiya-"

Binaba na niya ang tawag bago pa siya namura nito bago napalingon sa harap ng pumasok ang tatlo.

Hawak-hawak ni Kent ang tatlong box ng pizza habang nakabuntot naman ang dalawa sa likod nito. Hindi niya mapigilang mapangiti at naalala ang mga pinagsasabi niya kanina.

Ano nga bang klaseng tao ka dati, Kai?

THIRTEEN YEARS EARLIER

"Anong ginagawa mo diyan?" kunot noong tanong niya sa kaibigan "What? Inaayos ko yung project" sabi nito kaya napatingin siya sa project na inaayos nito

"Abby, we both know that can't be fixed" pagiling niya kaya nakangiting umiling naman si Abigail

"Ano ka ba naman, Charity! Tiwala lang!" sabi nito sabay ng pagbagsak naman ng popsicle sticks na ikinasimangot ni Abigail

"Hindi ko alam kung tanga ka ba o sadyang pinanganak kang tanga" sabi ni Charity kaya napatingin sa kanya si Abigail

"Anong pinagkaiba nun?" magkasalubong ang kilay na sabi niya bago nagbubuntong hiningang tumayo

"Paano natin toh aayusin? Deadline na natin mamayang hapon" sabi niya kaya naglagay si Charity ng chocolate na Pocky sa bibig

"Wala tayong choice, ayusin yan simula sa simula o bumagsak sa TLE" sabi niya kaya mas lalo lang napasimangot si Abigail

"Bawal akong bumagsak, Charity" pagiling niya so Charity scoffed "Mas lalo naman ako" sabi niya kaya namromroblemang tinanaw nila ang sirang project.

Goodbye, grades..

"What's up, babes?" napalingon sila sa malakas na boses na yun at nakita ang grupo ng kalalakihang pumasok

"Nasira yung project namin, Kuya. Mamayang hapon na ang deadline nito" pagbuntong hininga ni Abigail

"Ano naman kasi ang ginawa niyo?" kunot noong tanong ni Craig "Mukhang dinaanan ng bagyo yang project mo kesa model ng farm lands" pagiling ni Satan

"Nasiko kasi ni Abby kanina habang nagmamadali. Nakita lang namin ng makabalik kami para idala sa school yung project"pagpapaliwanag naman niya

"Importante ba talaga yang project niyo?" tanong ni Craig kaya tumango sila "Midterms na, Kuya. Kailangan mataas ang score namin ngayong graduating na kami ng high school" sabi nito

"Paano na yan?" sabi ni Apollo at siniko si Satan at Craig "Tulungan na natin sila" sabi nito

"Talaga, Kuya?" awtomatikong nagningning ang mata ni Abigail sa narinig.

"Wala naman tayong magagawa na, diba? Mas mapapadali ang lahat kapag tumulong na kami"

"Yeah. Whatever."

Napailing na lang si Charity sa ka-weirdo-han ng magkakapatid na toh kahit ang gwa-gwapo naman ng mga pagmumukha.