LOGINFear Damien's POV Takot. Hindi ko maalala kung kailan ko huling naramdaman ang emosyon na iyon. Siguro noong bata pa ako. Siguro noong mawala ang isang taong mahalaga sa akin. O siguro... Hindi ko na talaga maalala. Dahil matagal ko nang tinuruan ang sarili kong huwag matakot. Ang takot ay kahinaan. At ang kahinaan ay isang bagay na hindi ko kailanman pinayagang makita ng ibang tao. Ngunit ngayon... Habang nakatayo ako sa pintuan ng hospital room ni Amara... Wala akong maramdamang iba kundi takot. Totoong takot. Nakatitig lang ako sa kanya. Sa maliit na benda sa noo niya. Sa maputla niyang mukha. At sa katotohanang muntik ko na siyang hindi makita ulit. Muntik. At iyon ang bagay na hindi ko matanggap. "Damien?" Mahina niyang tawag. Doon lang ako natauhan. Napansin ko ang pagtataka sa mga mata niya. At agad kong inayos ang ekspresyon ko. Muli kong isinuot ang malamig kong maskara. Ang maskarang matagal nang naging bahagi ng pagkatao ko. "You're careless."
The AccidentAmara's POV"Mine."Iyon lang ang isang salita.Isang simpleng salita.Pero mula kahapon...Paulit-ulit na itong umiikot sa isip ko."She's my wife."Hindi ko alam kung bakit.Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon para kay Damien.Pero malinaw na may kung anong nagbago matapos ang nangyari sa business lunch.At mas lalo akong nalito nang mahuli ko siyang nakatingin sa akin nang ilang beses ngayong umaga.Hindi iyong malamig niyang tingin.Hindi iyong tipong gusto niya akong sermunan.Iba.Parang may gusto siyang sabihin.Parang may gusto siyang aminin.Ngunit katulad ng dati...Wala siyang ginawa.At katulad ng dati...Mas lalo akong nainis.---Bandang alas-dos ng hapon.Nagpasya akong lumabas ng Montenegro Holdings.May kailangan akong bilhin para kay Nanay Rosa.Malapit na ang kaarawan niya.At gusto kong ako mismo ang pumili ng regalo.Hindi bilang Mrs. Montenegro.Hindi bilang posibleng heiress.Kundi bilang anak.Paglabas ko ng building ay agad akong sinalubo
MineAmara's POVMay mali.At alam kong may mali.Simula nang umalis si Ethan kahapon...Parang mas lalo pang naging imposible si Damien.Mas tahimik.Mas malamig.At mas nakakairita.Kung dati ay isang beses lang niya akong tinitingnan sa isang oras...Ngayon ay parang bawat galaw ko ay napapansin niya.At hindi ko alam kung bakit.Nasa dining room kami nang umagang iyon.Tahimik akong kumakain ng almusal.Tahimik din siya.At sa unang pagkakataon sa buhay ko...Mas gugustuhin ko pang makipagtalo kaysa sa ganitong katahimikan.Dahil parang may bagyong naghihintay sumabog."Ano?"Bigla kong tanong.Napatingin siya sa akin.Malamig.Diretso.At nakakainis."What?"Parang wala siyang ginagawa.Parang wala siyang kasalanan.Parang hindi niya ako titigang parang iniimbestigahan."Kanina ka pa nakatingin."Napairap ako."Kung may problema ka, sabihin mo."Bahagyang tumigas ang panga niya.At doon ko agad nalaman.Aha.May problema nga.Ngunit gaya ng dati...Hindi siya nagsalita.Nakakaini
Jealous DevilDamien's POVContract marriage lang ito.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko niyakap si Amara kagabi.Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko sinabi sa kanya na magiging maayos din ang lahat.At iyon ang dahilan kung bakit buong umaga akong nakaupo sa opisina at pilit na ibinabaon ang sarili sa trabaho.Ngunit kahit anong gawin ko...Bumabalik pa rin sa isip ko ang mukha niya.Ang mga luha niya.At ang takot sa mga mata niya.Nakakainis.Sobrang nakakainis.Dahil hindi ko dapat iniisip ang mga iyon.Hindi ko trabaho na alalahanin siya.Ngunit bago pa ako makapag-isip nang mas malalim...May kumatok sa pinto."Sir."Pumasok ang assistant ko."May bisita po si Ma'am Amara."Naningkit ang mga mata ko."Who?"Bahagyang ngumiti ang assistant."Someone named Ethan Cruz."Hindi ko alam kung bakit.Pero agad akong nainis.---Amara's POV"Hindi nga?!"Napatawa ako nang malakas."Ikaw talaga!"Sa unang pagkakataon matapos ang ilang l
Hidden PainDamien's POVPag-aalala.Isang emosyon na matagal ko nang hindi nararamdaman.At ayaw ko itong maramdaman ngayon.Tahimik akong nakatayo sa harap ng pinto ng kwarto ni Amara.Naririnig ko ang mahihinang hikbi niya mula sa loob.Pigil.Mahina.Parang ayaw niyang may makarinig.Parang ayaw niyang may makakita sa kanyang mahina.At sa hindi ko maintindihan na dahilan...Mas lalo akong naapektuhan doon.Dahil kilala ko si Amara.Matigas ang ulo.Palaban.Laging may sagot.At kahit ilang beses siyang madapa...Palagi siyang bumabangon.Kaya ang marinig siyang umiiyak nang ganito...Parang may kung anong hindi tama.Mahigpit kong pinisil ang doorknob.At bago pa ako makapag-isip...Kumatok ako.Tatlong beses.Tok.Tok.Tok.Biglang tumahimik ang loob.At pagkatapos ng ilang segundo...Narinig ko ang boses niya.Mahina.Pilit na normal."Sino?""It's me."Tahimik.Muling bumalot ang katahimikan.Parang pinag-iisipan niya kung pagbubuksan ba niya ako o hindi.At sa wakas...Unti-u
The First CrackDamien's POVNanigas ang buong katawan ko.Hindi dahil may baril na nakatutok sa akin.Hindi dahil may business deal na bumagsak.At lalong hindi dahil sa anumang problema sa kumpanya.Kundi dahil sa babaeng mahimbing na natutulog sa tabi ko.At mahigpit na nakayakap sa braso ko.Si Amara.Parang iyon ang pinaka-normal na bagay sa mundo.Parang hindi kami dalawang taong halos araw-araw nagtatalo.Parang hindi contract marriage lang ang lahat ng ito.Tahimik kong pinagmasdan ang kanyang mukha.Mahimbing ang tulog niya.Wala ang pagiging mataray.Wala ang pagiging matigas ang ulo.Wala ang walang katapusang pagsagot sa akin.Sa unang pagkakataon...Mukha lang siyang payapa.At hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko agad inalis ang braso ko.Dapat ginawa ko iyon.Dapat agad.Pero hindi ko ginawa.Sa halip...Nanatili lang akong nakatitig sa kanya.At doon ko napansin ang maliliit na detalye.Ang bahagyang kulot ng kanyang buhok.Ang mahabang pilikmata.At ang bahagyang
One Year WifeAmara's POV"Have you changed your mind?"Buong gabi akong hindi nakatulog matapos ang tawag na iyon.Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang malamig na boses ni Damien Montenegro.Hindi niya ako pinilit.Hindi siya nagmakaawa.Hindi rin siya nagbanta.Pero may kakaiba sa paraan n
Desperate Choices Amara's POV Hindi ako nakatulog buong gabi. Paulit-ulit kong tinitingnan ang foreclosure notice na nasa harapan ko. Parang bawat salitang nakasulat doon ay unti-unting dumudurog sa puso ko. Ito ang bahay na kinalakihan ko. Ito ang tahanang puno ng masasayang alaala. Ang ba
The Crazy ProposalAmara's POV"Marry me."Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang dalawang salitang iyon.Pakiramdam ko ay may sumabog sa loob ng opisina.Nanigas ako sa kinauupuan ko habang nakatitig kay Damien Montenegro.Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya.O tuluyan na siyang nabaliw."An
The Devil of Business WorldAmara's POV"Amara, gising na anak! Mahuhuli ka na naman!"Napabalikwas ako ng bangon nang marinig ang boses ni Nanay Rosa mula sa kusina.Agad kong sinilip ang lumang alarm clock sa tabi ng higaan.Alas-sais na."Naku po!"Mabilis akong tumayo at nagmadaling mag-ayos.M







