Chapter 4

Desperate Choices

Amara's POV

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang foreclosure notice na nasa harapan ko.

Parang bawat salitang nakasulat doon ay unti-unting dumudurog sa puso ko.

Ito ang bahay na kinalakihan ko.

Ito ang tahanang puno ng masasayang alaala.

Ang bahay kung saan unang tinuruan akong maglakad ni Nanay.

Ang bahay kung saan ako pinatulog ni Tatay kapag nilalagnat ako.

At ngayon...

Mawawala na lang iyon?

Hindi ko matanggap.

Napahawak ako sa noo ko habang nakaupo sa sala.

Tahimik ang buong bahay.

Ngunit naririnig ko ang mahihinang hikbi mula sa kwarto nina Nanay at Tatay.

Mas lalo iyong masakit.

Dahil alam kong pilit nilang itinatago sa akin ang lahat.

At ngayon ko lang nalaman kung gaano kalala ang sitwasyon.

Maya-maya ay bumukas ang pinto ng kwarto.

Lumabas si Nanay Rosa.

Namumugto ang kanyang mga mata.

Ngunit pilit pa rin siyang ngumiti.

Katulad ng palagi niyang ginagawa.

"Anak..."

Agad akong tumayo.

"Nay."

Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.

"Wag ka nang mag-alala."

Napakagat ako sa labi.

Paano ako hindi mag-aalala?

Mawawala na ang lahat sa amin.

"Nay, gaano na ba kalaki ang utang natin?"

Agad siyang umiwas ng tingin.

At doon ko nalaman ang sagot.

Napakalaki.

Sobrang laki.

Maya-maya ay lumabas din si Tatay Ben.

Mukhang mas matanda siya ngayon kumpara kahapon.

Parang isang gabi lang ay sampung taon agad ang nadagdag sa edad niya.

Napakasakit tingnan.

"Tay..."

Mahina akong nagsalita.

"Bakit hindi niyo sinabi sa akin?"

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay umupo sa lumang sofa.

"Ayaw naming mag-alala ka."

Parang may pumisil sa puso ko.

Ganito sila palagi.

Kahit sila ang nahihirapan...

Ako pa rin ang iniisip nila.

"Magkano?"

Muli kong tanong.

Nagkatinginan sina Nanay at Tatay.

At nang sabihin nila ang halaga...

Parang nawalan ako ng hangin.

Napakalaki.

Halos imposibleng mabayaran sa loob ng ilang buwan.

Kahit pagsamahin pa ang lahat ng sahod ko sa loob ng maraming taon.

Hindi iyon sasapat.

Unti-unting bumalik sa isip ko ang alok ni Damien.

At agad ko iyong itinaboy.

Hindi.

Hindi ko kailangang umabot sa ganoon.

May ibang paraan.

Kailangan may ibang paraan.

---

Kinabukasan ay maaga akong bumiyahe pabalik ng Maynila.

Buong araw akong naghanap ng paraan.

Nag-apply ako sa iba't ibang kumpanya.

Naghanap ng sideline.

Naghanap ng pwedeng utangan.

Kahit ano.

Kahit anong paraan para mailigtas ang pamilya ko.

Ngunit habang lumilipas ang oras...

Mas lalo lang akong nadidismaya.

"Sorry, Miss Villanueva."

"Position filled na po."

"Wala po kaming available opening."

"Pasensya na."

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Parang bawat pagtanggi ay dagdag na bigat sa dibdib ko.

Bandang hapon ay nakaupo ako sa isang maliit na coffee shop.

Pagod.

Gutóm.

At halos mawalan na ng pag-asa.

Tinitigan ko ang listahan ng mga dapat bayaran.

At doon ko muling naalala ang sinabi ni Damien.

"Your family's debts. I can pay all of them."

Napapikit ako.

Hindi.

Hindi ko kailangang tanggapin iyon.

Hindi ko ibibenta ang sarili ko.

Hindi ako isang bagay na maaaring bilhin.

Ngunit habang iniisip ko iyon...

Bigla kong naalala ang namumugto na mata ni Nanay.

Ang pagod na mukha ni Tatay.

At ang foreclosure notice.

Parang may humihigpit sa dibdib ko.

Masyadong mabilis.

Masyadong magulo.

At higit sa lahat...

Masyadong nakakatakot.

---

Pagsapit ng gabi ay muli akong umuwi.

Ngunit pagdating ko pa lamang sa bahay...

May nakita agad akong kakaiba.

May isang lalaki na nakatayo sa harapan ng aming gate.

Nakasuot siya ng itim na polo.

At may hawak na folder.

Napakunot-noo ako.

"Sino po sila?"

Napatingin siya sa akin.

"Miss Villanueva?"

Tumango ako.

May iniabot siyang dokumento.

At nang mabasa ko ang laman noon...

Nanlamig muli ang katawan ko.

Final Collection Notice.

Mas lumala pa.

Mas bumilis pa ang proseso.

At mas kaunti na ang oras namin.

Parang gusto kong umiyak.

Ngunit pinigilan ko ang sarili ko.

Hindi ngayon.

Hindi habang nakatingin sina Nanay at Tatay.

Hindi habang kailangan nila akong maging matatag.

Pagkaalis ng lalaki ay tahimik akong umupo sa labas ng bahay.

Nakatingin sa madilim na kalangitan.

At sa unang pagkakataon...

Pakiramdam ko ay wala na talaga akong magawa.

"Anak."

Napalingon ako.

Si Tatay.

Umupo siya sa tabi ko.

Tahimik kaming dalawa.

At maya-maya ay nagsalita siya.

"Pasensya ka na."

Agad akong napailing.

"Huwag po."

"Kung naging mas maingat lang sana ako sa negosyo..."

"Tay."

Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.

"Hindi niyo kasalanan."

Ngunit kahit sinasabi ko iyon...

Pareho naming alam na hindi na mahalaga kung sino ang may kasalanan.

Dahil ang mahalaga ngayon...

Ay kung paano kami makakaligtas.

At sa puntong iyon...

Wala akong maisip na sagot.

---

Bandang alas-diyes ng gabi.

Nasa kwarto ako.

Gising pa rin.

Nakatingin sa kisame.

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang inisip ang proposal ni Damien.

At sa bawat pagkakataon...

Mas lalo akong natatakot.

Dahil unti-unti kong nakikitang iyon na lang ang natitirang paraan.

Biglang umilaw ang cellphone ko.

Napakunot-noo ako.

Unknown Number.

Nag-alangan akong sagutin.

Ngunit pagkatapos ng ilang segundo...

Pinindot ko rin ang answer button.

"Hello?"

Tahimik.

Ilang segundo.

At pagkatapos...

Isang pamilyar na boses ang narinig ko.

Mababa.

Malamig.

At imposibleng hindi makilala.

"Good evening, Miss Villanueva."

Nanigas ako.

Agad kong nakilala kung sino iyon.

Damien Montenegro.

Parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung dahil sa inis.

Takot.

O dahil alam kong may dahilan kung bakit siya tumawag.

At nang muli siyang magsalita...

Mas lalo akong kinabahan.

"Have you changed your mind?"