تسجيل الدخولBiglang hindi na nakayanan ni Paolo ang sakit na nararamdaman. Tuluyan siyang nawalan ng kontrol at humabol sa sasakyan nina Mara at Andrea. Iisa lamang ang laman ng isip niya: habulin si Andrea at bawiin ang babaeng pinakamamahal niya. Ayaw na niyang isipin ang galit. Ayaw na niyang alalahanin ang sakit at paghihiganting matagal nang gumugulo sa buhay niya. Sa sandaling iyon, wala na siyang pakialam kung sino ang may kasalanan o kung anong nangyari sa nakaraan. Gusto lamang niyang makasama muli si Andrea. Samantala, napansin ni Mara sa rearview mirror ang lalaking tumatakbo sa likuran ng kanilang sasakyan. Hindi ito alintana ang itsura niyang kawawa habang desperadong humahabol. Agad niyang naisip na huminto. Hindi naman siya bulag. Kitang-kita niyang mahal pa rin ng dalawa ang isa't isa. Kahit pilit nilang itinatago, hindi maikakaila ang sakit sa kanilang mga mata. Ngunit bago pa tuluyang makapagpreno si Mara, biglang nagsalita si Andrea mula sa passenger seat. “Huwag kang hi
Dahan-dahang humarap si Paolo matapos marinig ang sinabi ni Andrea. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Namumula ang mga mata niya, at bahagyang namamasa ang mga sulok nito. Halatang pilit lamang niyang pinipigilan ang sariling emosyon.“Andrea, kapag nagkita tayong muli… sana maintindihan mong magkaaway na tayo.”Sandaling natigilan si Andrea. Para bang may kung anong dumurog sa puso niya sa narinig. Ngunit sa halip na magtanong o magmakaawa, pinilit niyang lunukin ang namumuong luha at marahang tumango.“Oh… okay.”Wala na siyang karapatang pigilan si Paolo. Ang ama niya ang pumatay sa ama nito. Wala man siyang kaalam-alam sa nangyari noon, hindi rin niya kayang itanggi na anak siya ni Arturo. Kahit sabihin niyang wala siyang kasalanan, hindi nito mababago ang katotohanang ang pamilyang kinalakihan niya ang naging dahilan ng pagdurusa ni Paolo.“Thank you sa pag-aalaga mo kay Mama nitong mga nakaraang araw,” muling wika ni Paolo. Mabigat ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. “Mata
Kailangan pang tulungan ni Mara si Andrea sa paglilipat ng mga gamit nito. Ngunit magiging abala siya kung wala siyang sariling sasakyan, kaya wala siyang ibang nagawa kundi bumalik sa itaas.Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niyang naghuhugas ng mga pinggan si Rafael sa kusina. Nang marinig nito ang mga yabag niya, bahagya itong lumingon.“May nakalimutan ka ba?”“Nasaan ang kotse ko?” diretso niyang tanong.“Sa harap ng bar nakaparada.” Pinunasan ni Rafael ang basang kamay. “Puwede bang gamitin mo muna ang sasakyan sa ibaba?”Bihirang gumamit ng ganoong tono si Rafael. Sanay siyang magbigay ng utos at hindi humingi ng pahintulot. Ngunit sa pagkakataong ito, tila isinasaalang-alang niya ang opinyon ni Mara.Hindi sumagot ang babae. Gayunman, itinuring ni Rafael ang kaniyang pananahimik bilang pagsang-ayon.Pinatuyo niya ang kaniyang mga kamay gamit ang tuwalya, lumabas ng kusina, at kinuha ang susi sa ibabaw ng coffee table. Iniabot niya iyon kay Mara.Mahigpit na hinawakan ng babae a
Diretsong tinitigan ni Mara ang malalim at maiitim na mga mata ni Rafael. Bahagyang umangat ang sulok ng kaniyang labi, ngunit walang bahid ng saya ang ngiting iyon. Isa iyong mapait at mapanuyang ngiti. “Rafael, dapat ako ang nagtatanong niyan sa'yo.” Bahagya siyang yumuko, saka muling tumingin sa lalaki. “Hanggang kailan mo ba ako pahihirapan? Ano ba ang kailangan kong gawin para tuluyan mo na akong pakawalan?” Hindi agad sumagot si Rafael. Ilang sandali niyang pinagmasdan ang mukha ng babae bago mariing nagsalita. “Hindi kita kayang pakawalan.” Matatag ang kaniyang tinig. Walang pag-aalinlangan, walang pag-aatubili. Para bang matagal na niyang tinanggap na iyon ang tanging sagot na maibibigay niya. “Mula nang isilang si Theo, marami tayong paraan para tuluyang putulin ang anumang ugnayan natin sa isa't isa.” Huminga siya nang malalim. “Noong una, iniisip kong sapat nang magkasama tayo dahil iyon naman ang ginagawa ng karamihan. Akala ko, kaya kong panatilihing maayos ang lahat
Maingat na binuhat ni Rafael si Mara at walang pag-aalinlangang isinakay sa kotse ni Adrian.“Ang susi.” Tumayo siya sa tabi ng driver's seat at iniunat ang kamay kay Adrian.Napatingin sa kaniya si Adrian na halatang hindi natuwa. “Bakit hindi mo na lang gamitin ang sarili mong kotse? Alam mo bang espesyal ko pang ipinadala sa ibang bansa ang sasakyan na 'to para ipa-modify? Hindi basta-basta ang halaga nito!”Para kay Adrian, hindi simpleng sasakyan ang kotse niya. Itinuturing niya itong isa sa pinakamahalagang pag-aari niya. Kaya naman hindi niya maintindihan kung bakit kailangan pa itong hiramin ni Rafael.“Malayo ang pinaparadahan ko,” walang emosyong sagot ni Rafael.“Eh, ano naman ngayon? Hindi ba puwedeng—”Hindi na siya pinatapos ni Rafael. Nanatili lamang itong nakatayo, naghihintay sa susi.Napailing na lamang si Adrian. Halatang wala siyang ibang magagawa kundi sumunod.“Fine! Heto na. Ingatan mo. Huwag mong gasgasan!”Atubili niyang inihagis ang susi.Salubong ang mga kil
Ilang hakbang ang layo ni Adrian kay Mara. Halata sa mukha nito ang pag-aalala. Nang makita niya si Rafael, para bang nakakita siya ng tagapagligtas. Ngunit nang mapansin niya ang mukha ng binata, natigilan siya. Sandali siyang hindi nakapagsalita. Muntik na niyang maibulalas ang tanong kung ano ang nangyari rito. Mabuti na lamang at napigilan niya ang sarili. Kitang-kita sa pisngi ni Rafael ang malinaw na marka ng limang daliri. Halatang nasampal siya. At bukod kay Mara, wala nang ibang babaeng maiisip si Adrian na magkakaroon ng lakas ng loob na gawin iyon kay Rafael Villanueva. "Ano'ng ginagawa mo rito?" tanong ni Rafael. "Nag-alala akong baka hindi mapagkakatiwalaan ang mga taong nakatalaga sa pagsunod sa kaniya, kaya ako na mismo ang nagbantay." Napabuntong-hininga si Adrian bago nagpatuloy. "Uminom nang sobra si Mara sa isang bar. Pagkatapos, nakipag-away siya sa dalawang lalaking nagtangkang lumapit sa kaniya. Halos hindi na makabangon ang dalawa. At nang matapos iyon, n







