Kabanata 3. Ang Utang Ng Mga Villafranca

Alas otso ng umaga akong nagising, malakas na ang sikat ng araw sa labas kaya naalimpungatan ako. Kaninang madaling araw pagkatapos kong maligo hindi ko alintana na makakatulog ako pagkatapos, basa pa ang aking buhok at kitang-kita pa ang mga pasa sa aking mukha at braso. Bumangon ako at sinimulan ng magligpit, ng may biglang kumatok. 

“ Iha gising ka na ba? Gusto mo bang dalhin ko muna ang pagkain mo dito sa kwarto ng saganon makakain ka na?” 

“Busog pa po ako manang,” Pagdadahilan ko pero ang totoo, nagugutom na talaga ako. “ Iha alam kong nagugutom ka na, mula nong pumunta ka rito hindi kapa nakakain.” Dagdag pa niya, sa huli nagparaya nalang ako at lumabas nalang sa kwarto. Habang ako ay papababa na ng hagdan, napapansin kong tila abala ang mga kasambahay sa kusina— naghuhugas ng plato, nagluluto at ang iba naman ay nag-aarange ng mga plato.

“Dina, handa na ba ang pagkain?” Biglang napahinto ang lahat sa kanilang ginagawa at napadako ang kanilang mga mata kay manang at agad namang bumaling sa akin.

“ Ahh o-opo tyang, kanina pa po ito handa ihahahin ko po muna.” Sagot naman sa babaeng nagngangalang Dina. “ Oh sya iha, kumain kana ng saganon makapaghanda kana sa iyong gagawin.”

Habang ako ay kumakain, napapansin kong tila pasulyap- sulyap ang mga kasambahay sa akin, naiilang narin ako kasi itong si manang nakabantay sa akin na para bang iniinspeksyon ang bawat parte ng mukha ko.

“ Ahemm… busog na po ako manang, maraming salamat po sa pagkain,” Nahihiya kong sabi. “ Nako iha pasensya na sa pagtutok yan tuloy nailang kana, di ko kasi mapigilang tignan ka habang kumakain, napakaganda mo kasi” Ani’ya ni manang. Samantala, ang ibang kasambahay naman ay nakikitawa narin sa amin, nababawasan narin ang bigat sa aking pakiramdam dahil may mga tao parin palang mababait dito sa mansyon. Tinatanong naman nila ako kung ano ang aking pangalan, anong relasyon ko sa kanilang amo, bakit mga pasa ako at lalong-lalo na sa lahat, kung bakit ako nandidito.

“Tama na yang tsismis, marami pa tayong gagawin.” Biglang pagputol ni manang sa aming pag-uusap. “Tyang naman kakasimula palang ng kwentuhan namin eh” Nagmamaktol na sabi ni Dina. “ Sa susunod nalang natin yarn pag-uusapan may importante pang gagawin si Selena.” Dagdag pa niya. “Iha pinapatawag ka ni Don Rafael, pupunta ka daw sa harden Doon sa likod ng mansyon naghihitay sya,” At tsaka nagmamadaling lumakad papunta sa di ko alam na direksyon.

“ Manang sandali!” Lumingon naman sya sa kinaruruunan ko. “ A-ano po kasi… ahmm… pwede bang magbanyo muna?” Mukhang nag-aanlinlangan pa sya nong una pero kalaunan pumayag naman ito. “ Sige iha bilisan mo nalang ayaw kasi ng Don na pinaghihintay sya. Pumanta ka sa deriksyon na yan, sa dulo may makikita kana dyang palikuran.” Ani'ya ng matanda, “Opo manang, salamat po” Saka nako tumakbo papunta sa sinasabi nya sa akin. 

Habang tinatahak ko ang daan papunta sa palikuran, may nakita akong isang makipot na daan na parang walang masyadong dumadaan doon, tinahak ko ito, tumatakbo ako ng mabilis baka sakaling may makakita sa akin, ito na ang pagkakataon para makatakas ako, hanggang sa di ko namalayang may batong nakaharang sa daan at tulyang nadapa.

“ Sh*t! Ang lampa mo talaga Selena!” Sobrang sakit ng tuhod ko, nahihirapan akong tumayo ng biglang may itim na sapatos na nakatayo sa harapan ko, “ Minamalas nga naman.” Ramdam na ramdam ko ang pagkakatitig nito sa akin kaya naglakas loob ko itong tinignan. 

Napamaang ang aking bibig ng dumako ang aking paningin sa lalaking kaharap ko ngayon, napakakisig itong tingnan at dagdag pa ang kagwapuhan nitong taglay, pero mas lamang nga lang si Rafael. “ Bakit ko naman kinukumpara ang lalaking yon?” Nandidiri kong sabi sa sarili.

“ Sino ka! Bakit ka nakapasok dito?” Naka arko ang mga kilay nito na para bang isa akong magnanakaw. Tumayo ako agad at pinagpag ang aking sarili. “ May hinatid lang akong gamit para kay manang Losing, paalis narin ako.” Pagdadahilan ko.

“ At bakit ka tumatakbo, wala namang humahabol sa’yo?” Panghahamon nya sa akin. “ Naiihi na kasi ako, lalabas na talaga” nakangising kong sabi, samantala napaisip naman ng malalim ang lalaki, maya-maya pa ay nagsalita na ito.

“ Sumama ka sa akin.” Hinawakan nya ako sa braso at hinila ng malakas. Dumaan kami sa makipot na daan hanggang sa bumangad sa akin ang napakagandang harden na punong-puno ng bulaklak. Di ko mapigilang mamangha sa taglay nitong ganda hanggang sa napadako ang aking paningin sa isang lalaking nakatayo sa di kalayuan na may tabacco sa bibig— si Don Rafael!

“ Sya ba yong hinahanap mo?” Ani’ya ng lalaking nagdala sa’kin dito.

“ What took you so long? Are you trying to escape?” Naglalakad sya papalapit sa akin hanggang sa napadako ang kanyang paningin sa pagkakawak ng lalaki sa aking kamay. Agad naman nitong binatawan ng mapansin nyang parang nagbago ang timpla ng mukha ng Don.

“Mukhang di nya alam ang daan patungo dito, buti nalang nakita ko sya.” pagsisinungaling ng lalaki sa kanya.

“ Good, now you can go, Enzo.” Hindi ako makapaniwalang pinagtakpan nya ako sa mga kasinungalingang pinasasabi ko sa kanya kanina. Bago sya umalis tumingin muna sya sa akin at kinindatan ako, kinabahan tuloy ako kung bakit ganito nya akong tratuhin. 

“Now, answer me women, balak mo bang tumakas dito ha?!” Pasigaw nyang sabi sa akin. “ Kahit gustuhin ko mang makatakas, alam ko namang hindi mo hahayaang makatakas ako hindi ba?” Taas noo kong sabi.

“ Started from now, you will take care of this garden alone. At kapag may isang halaman na mamatay, pwes papatayin rin kita.” Seryusong pagkakasabi nya. 

“Nakasalalay ang buhay mo sa sa buhay ng mga halaman rito, maliwanag?” Napapaisip tuloy ako kung bakit ito ang gusto nyang ipagawa sa’kin, at baka hindi nya alam na botanist ako. “ We'll see then” Panghahamon ko sa kanya.

“ Looks like someone is accepting the challenge huh? I like that.” Nakangising sabi ni Rafael.

……………

Pagkatapos ng alitan ng dalawa kanina, si Selena ay malaya ng nakakapag-pasyal sa ibat- ibang parte ng mansyon. Unti- unti ng nakakabisado ang lugar sa una at pangalawang palapag, ng dahil narin kay Dina, hindi sya nababagot dahil palagi itong may kwento sa bawat parte ng lugar na kanilang dinadaanan. Ngayong may kasunduan na sila ng Don, magiging maingat na sya ngayon at hindi maging pabaya Lalo na ngayong nakasalalay ang buhay nya sa harden na iyon.

“ Dina, namamanhid ng paa ko, mukhang hindi ko na kayang tumuloy pa,” Napapagod kong sabi sa kanya. “ Ah ganon ba? Sige bukas nalang natin itutuloy Selena. Oh sya, pupuntahang ko munsa si Tyang baka na miss na ako” Pabirong nyang sabi at umalis na.

Habang naglalakad si Selena sa pasilyo, may napansin syang nakaawang na pinto sa may dulo, pumusok sya doon at sinara ang pinto, binuksan ang ilaw at may nakita syang malaking picture frame, tinignan nya itong mabuti hanggang sa may isang pamilyar na tao sa litrato, si Don Rafael! 

“Pano ka nakapasok dito?” Nagulantang ako ng bigla syang sumulpot sa aking harapan. “ Fvck! lumabas ka dito! Alis!” Nakakakilabot ang kanyang boses sa t’wing sinisigawan nya ako, nakakatakot na para bang nanglalamon ng buhay kaya hindi na ako nagsali pa at agad na lumabas ng silid.

“ Once you enter in this fvcking room again…, I will fvck you till you can't walk anymore!”