Kabanata 2. Ang Mansyon Ng Mga Multo

DRUGS. GUNS. PROSTITUTION. SMUGGLING. Ito ang mga iligal na mga negosyong pinamumunuan ni Don Rafael Cortez. Sa murang edad na labing anim, sya na ang namamalakad ng mga iligal na negosyo mula nong namayapa ang kanyang ama. Si Rafael ang nagpatuloy sa tagumpay na sinimulan ng kanyang ama at ginawang Don na siyang kinikilala bilang boss sa tinatawag nilang underworld.

Ang hacienda Cortez ang sikat at ang pinagkukunan ng mga produkto sa pilipinas na syang iniexport rin sa ibang bansa. Hacienda Cortez known as the most successful and progressive farm sources in the Philippines especially in Luzon, but little did they know that the hacienda hides dark secrets. Dito nakatago ang mga iligal na produktong malakas na pinagkakakitaan ng Don. 

He managed it expertly, ngunit sa hindi nya inaasahan ay may ahas palang nakapasok sa kanyang terituryo na syang ikinabagsak nitong nakalipas na limang taon. At ngayon na bumalik na siya, sisiguraduhin nyang mananagot ang sinumang taong may atraso sa kanya at pagbabayaran nila ito kapalit ang kanilang buhay.

“Lahat ng kargamento ng mga baril at droga ay nakabalot napo ng maayos Boss,” Ani'ya ng kanyang tauhan. “Ngunit may problema ho tayo sa transaksyon Boss, kumakalat ang pwersa ng mga kapolisan ngayon dahil sa nawawalang anak ng namayapang heneral.”

“I can handle that Boss, pera lang ang katapat niyan.” Pahayag naman ng isa. “ This is not about the quantity of money we offer to them, marami paring polis ang tapat sa kanilang tungkulin.” suhest'yon naman ng isa.

Samantala si Don Rafael naman ay nakikinig lamang sa mga komento ng kanyang mga tauhan, may mga kwenta naman ito pero hindi siya masyadong nakumbinsi. 

“May masasabi ka ba Enzo?” Bumaling ang atensyon ng mga tauhan sa nagngangalang Enzo. “I already have a plan, may na locate akong isla na pwede nating imbakan ng mga kargamento, tiyak na walang makakakita.” Napapaisip naman si Don Rafael.

“And how will we transport the products if we are sorrounded by the police?” Komento naman ng isa. “I have a backup plan for this Taru. All I need is your cooperation.”

Don Rafael rise up from his seat. “ Enzo will lead the plan.” Biglang tumahimik ang lahat. “ And if one of you will try to oppose and betray me… You will be dead, understood?!” 

“Yes Boss!” Sabay-sabay nilang sabi.

“Dismissed” 

Umalis na ang lahat sa silid at ang naiwan nalang ay si Enzo at Don Rafael. “Ano ng plano mo sa bihag?” tanong ni Enzo kay Don Rafael. “ Papahirapan ko muna sya bago ko sya papatayin,” Ani'ya ni Don Rafael.

………….

Kirot, sakit, at hapdi lamang ang aking nararamdaman ngayon, hindi ko alam kung bakit ako nandidito, at ngayon hindi ko alam kung may pag-asa pa akong makatakas dahil nakakandado ang pinto at bintana sa kwarto. Ang sinag ng araw lamang ang aking nagsisilbing ilaw sa loob kaya’t medyo hindi ko gaano mahagilap ang mga gamit na pwedeng magamit para makatakas. Kahit nanghihina na ay patuloy ko parin sinusuyod ang bawat parte ng kwarto hanggang sa may naririnig akong yapak ng sapatos papunta sa kwartong kinaruruunan ko.

“ Diyos ko, wag nyo po akong pababayaan.” Kinakabahan ako sa mga posibleng mangyari sa akin, habang lumalakas ang kabog ng aking dibdib ay mas lalong lumilinaw ang yapak ng sapatos ng taong paparating, hanggang sa huminto ito sa pintuan at dahan-dahang kinalagan ang kandado ng pinto.

Nagtago ako sa ilalim ng higaan at pinikit ang mga mata, tumindig ang aking balahibo ng sinimulan nyang inspeksyunin ang bawat parte ng kwarto. Patuloy nya itong ginagawa hanggang sa nasa paanan na sya ng higaan.

“ Aahhhh!…..” Bigla nya akong hinila palabas sa aking tinataguan at sinakal paitaas.

“S-stop… p-please…” Nahihirapan kong sabi, hindi narin ako masyadong nakakahinga dahil sa higpit na kanyang pagkakasakal. 

“ You think you can hide from me?” Mas lalo nya pa itong hinigpitan hanggang sa hindi na ako makahinga. “ B-bi.. tawan mo ak…ahh” namimilipit na ang aking boses hanggang tuluyan nya na akong binitawan, bumagsak ako sa sahig at nanghihina.

“ Ang pinaka hindi ko gusto sa lahat ay yong iniiwasan ako, Selena.” Nanindig ang aking balahibo ng marining kong tinawag nya ako sa aking pangalan.

“ Pwes kung ayaw mong iniiwasan, pakawalan mo ako dito!” Lakas loob kong sabi sa kanya. Tumingin sya ng diritso sa aking mga mata, nakakaakit ang kulay abo nitong mata na tila isang lobong gusto ng kainin ang kanyang bihag. 

“Ako ang mag-dedesisyon kung ano ang hindi at dapat na gagawin sayo. At kapag nilabag mo ang aking utos, paparusahan kita ng higit pa sa inaakala mo.” Ani'ya ng lalaking kaharap ko ngayon. Kapag ibibigay ko ang gusto nya, papakawalan ba nya ako?

“Gagawin ko lahat ng gusto mo, but please wag mo akong patayin” pagmamakaawa ko sa kanya. Hindi pweding hanggang dito nalang ang buhay ko, kailangan kong mag-isip ng paraan para mapaniwala ko sya.

“Very well said then” nakangising sambit nya. “ Simula ngayon, gagawin kitang tagapag-alaga ng mga halaman. Get up! You've got a ton of stuff to do.” Ani’ya at naglakad paalis sa aking puwesto. Habang papalapit na siya sa bukana ng pintuan, bigla siyang lumingon sa aking pwesto.

“Have fun, sweetheart,” At tuluyan na siyang umalis, maya-maya pa ay may pumasok na kasambahay na may dalang damit. May katandaan na ito na parang nasa singkwenta ang edad.

“Jusmiyo, ayos ka lang iha?” Nakaawang sabi ng ginang. “Ayos lang ako manang… masakit lang po ang leeg ko” pagdadahilan ko, pero ang totoo, buong katawan ko ay namimilipit na sa sakit, puno ng pasa na dahilan ng pagkakasampal sa akin.

“Halikana iha, dadalhin kita sa kwarto mo ng saganon makaligo ka na.” Inalalayan ako ni manang palabas sa kwarto, pagkakita ko sa labas nakakakita ako ng mga bungo at dugong tila natuyo na. 

Pagpasok ko sa marangyang kwarto, agad akong binalot ng halimuyak ng mamahaling pabango at lamig ng hangin. Tahimik lang akong sinamahan ng mamang tauhan hanggang sa paliguan bago siya umalis. Pagkasara ng pinto, doon ko lang naramdaman ang bigat sa dibdib. Sa ilalim ng dutsa, kasabay ng agos ng tubig, unti-unting bumuhos ang mga luhang matagal kong pinigilan.

“Hindi ako mananatiling ganito,” mahina kong sambit. “Kung ito ang gusto niyang laro, pwes hindi ko sya uurungan.”

Bago ko pa binuksan ang dutsa, napansin ko ang liwanag na kumikislap mula sa kisame. Ngumiti ako ng bahagya. “Sige,” bulong ko, “tingnan natin kung sino ang unang mapapagod.”