Chapter 6

I got goosebumps after she said those words to me. My hands tremble dahil sa takot at kaba. Hindi ko na nagawa pang makapagsalita, dahil sa kanyang itinuran.

'No. This can't be!. Lilly would never die!!'. 

My mind keeps on repeating those lines, hanggang sa maramdaman ko ang isang kamay na humawak sa braso ko. 

"Are you alright?". 

Nilingon ko si Aldus. Seryuso siyang nakatingin sa akin, ngunit nagtataka ang kanyang mga mata. Bago sumagot sa kanyang katanungan, nilingon ko ang matanda. Ngunit laking gulat ko na lamang na wala na siya sa kanyang pwesto kanina, at nakasarado narin ang pintuan ng kanyang kubo. 

"Y-Yes. Ayos lamang ako". Turan ko na lamang na siyang ikinatango niya. 

Ilang beses akong nagbuntong hininga, bago sumunod sa kanya patungo sa kanyang kotse. Hindi parin mawala-wala sa aking isipan ang sinabi ng matanda kanina. 

Tama siya, malapit na ang ikatlong kabilugan ng buwan ngunit hanggang ngayon ay wala parin akong marka mula sa aking kapareha. Nag-aalala ako para kay Lilly. Simula nang ako ay tumungtong sa tamang edad ay kasama ko na siya. Hindi pwedeng mawala siya...hindi ko iyon kakayanin. 

Lilly, I'm sorry. Kung may lakas lamang ako ng loob para ako na ang gumawa ng paraan para i-reject si Aldrake ay gagawin ko. Ngunit, sobra ko siyang mahal kaya hindi ko kayang gawin iyon. Patawad. 

"May masakit pa ba saiyo?. You've been crying silently magmula ng umalis tayo sa bahay ng matandang iyon". 

I was startled because of the sudden question came from Aldus. We are now heading to my pack house. Thanks to Aldus, hindi ako mahihirapang umuwi. 

"Wala. May mga iniisip lamang ako". Turan ko na lamang sa kanya at itinuon ang attention sa labas ng bintana ng kotse. 

I need to do something. Hindi pwedeng, mamamatay si Lilly ng dahil lamang sa duwag at takot akong iwanan si Aldrake. 

***

Nakarating na kami sa malapit sa pack house. Hindi ko na pinalapit pa ang kotse sa tapat mismo ng gate dahil baka maging alerto ang mga pack guard na nagbabantay. Besides, ayaw ko rin na makita ni Aldrake na may ibang Alpha ang naghatid sa akin. 

"Dito na lamang ako. Maraming salamat sa paghatid sa akin, Alpha Aldus". Magalang kong turan kasabay ang bahagyang pagyuko sa kanya, bago buksan ang pintuan at lumabas. 

I was about to close it back, ngunit nagsalita siya kaya napatigil ako at napatulala sa kanyang inabot. 

"Here. Take this card. You can contact me anytime, kapag kailangan mo ng tulong". Sa kanyang itinuran, ilang segundo akong napatitig sa kanyang mukha. 

Kailangan ng tulong?. I can contact him?. Really?. 

"O-okay. Maraming salamat muli. I will ring your number, kung kailangan ko talaga ng tulong. Bye". Matapos sabihin iyon sa kanya, tumalikod na ako.

Hindi ko gusto ang tibok ng puso ko kapag malapit siya sa akin. Naguguluhan ako. Bakit tila iba ang dating sa akin ng Alpha na iyon. Tila may string ang pilit na nagdudugtong sa aming dalawa. 

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo, at pilit na kinakalimutan ang nararamdaman ko. Itinatago ko narin sa aking bag ang binigay niyang card. Sana lamang ay hindi dumating yung araw na hihingi ako ng tulong sa kanya. 

Aaminin ko, iba talaga ang nararamdaman ko sa Alpha na iyon. Hindi ko mawari kung ano ito, ngunit alam ko na hindi ito maganda lalo sa aking katayuan sa ngayon.

Nang makarating na sa tapat ng gate ng pack house, naging alerto ang mga guards na naroon at agad na binuksan ang gate. Agad sumalubong sa akin ang Beta ni Aldrake na hindi ko na mawari ang kanyang itsura ngayon. Hindi ko alam kung natutuwa ba siyang makita ako, o hindi. 

"Kanina pa naghihintay sa loob ang Alpha". Turan nito sa akin. 

Ang paglapit niya sa akin ay walang pagbibigay galang, kahit ang kanyang pananalita sa akin ay wala naring natitirang galang. They've been like this simula ng maging marumi ang image ko sa kanilang lahat, magmula ng dumating si Amber. 

Hindi na ako umimik pa at pumasok na lamang sa loob ng bahay. 

Ngunit sa sandaling iapak ko ang paa sa loob, isang malutong na sampal mula sa aking ina ang aking natanggap. Napaurong ako sa lakas ng impact. Namanhid rin ang aking pisngi sa hindi inaasahang sampal mula sa iginagalang kong ina. 

"Walanghiya ka talaga, Livia!!. Bakit palagi mo na lamang sinasaktan ang kapatid mo, huh?!. Hindi ka ba nahihiya sa kanya?. She's been protecting you!. Lagi ka niyang pinag-tatanggol mula sa iba kapag may nagagawa kang kasalanan. Tapos ito lamang ang ibabalik mo sa kanya? Ang saktan siya sa harap ng maraming tao!!". 

Napayuko ako. Hindi ko kinaya ang mga sumbat at sigaw mula sa kanya. So, gumawa na naman pala ng kwento ang babaeng iyon?. Hindi ko talaga alam kung kanino siya nagmana, at ang galing niyang umarte sa harap nilang lahat. She's the best actress, sa mga gawa-gawa niyang kwento ay kaya niyang paikutin ang lahat. 

"Mom, wala akong ginawa sa kanya. Kung nasaktan man siya, aksidente iyon hindi ko iyon sinadya". Pag-tatanggol ko sa aking sarili. 

Ngunit syempre, kahit na anong gawin kong pagpapaliwanag sa kanya o sa lahat ng mga narito, ako parin ang may kasalanan. Wala na akong nagawang tama sa paningin nilang lahat, magmula ng ampunin nila ang babaeng iyon!. Siguro nga ay may lahi siyang mangkukulam at nagawa niyang lasunin ang mga isip ng mga narito sa pack house. 

"Walang ginawa?. Hindi siya masasaktan, at uuwi ng pilay kung wala kang ginawa sa kanya!. Hindi kita pinalaking ganito, Livia. Saan ba kami nagkulang ng iyong ama, para maging ganito ka huh?!". 

Napatingin ako kay mama ng sabihin niya iyon. She's really mad right now ay kitang-kita ko iyon. Yung galit niya ay para bang ready na siyang itapon ako sa labas, at kalimutan bilang anak niya. 

"Saan?. Mom, tinatanong nyo ako kung saan kayo nagkulang ni dad?". Balik na tanong ko at hindi ko na napigilan pa ang lumuha sa kanyang harap. 

"Ang dami ninyong pagkukulang sa akin, mom!. Simula ng ampunin nyo ang babaeng iyon, nagbago kayo ni daddy!. Nagbago kayong lahat!!. Kung dati ay napupuno nyo ng pagmamahal yung puso ko, ngayon halos wala na akong maramdaman na pagmamahal sa Inyo!. Nagkulang kayo sa attention, sa pag-unawa at pagmamahal sa akin na noon ay hindi naman!!. Mom, tanggap ko naman si Amber bilang kapatid ko eh. Ngunit ang hindi ko matanggap ay kinuha na niya ang lahat sa akin!!. Kinuha niya yung attention at pagmamahal nyo, pati narin ang tiwala nyo sa akin ay tuluyan niyang kinuha!!". 

"Shup up!!. Wala siyang kinukuha sa iyo, Livia!. Kung hindi mo na makuha ang attention, tiwala at pagmamahal namin saiyo ay iyon ay dahil sa kagagawan mo mismo!!. Nagbago kana, Livia!. Naging matigas ang puso mo pagdating sa kapatid mo!. Naging makasarili ka, at noong nakukuha niya yung dating mayroon ka ay siya ang parati mong sinasaktan!. Bakit hindi mo na lamang tanggapin na mas karapat-dapat si Amber para sa attention, tiwala at pagmamahal ng mga narito, huh?!". 

Mas lalong bumuhos ang mga luha ko ng marinig ko ang mga salitang iyan.Tila piniga ang aking puso. Naninikip ang dibdib ko sa kanyang binitawang salita.

"Aldrake...". 

Nakakadurog ng puso na kaya niyang sabihin sa akin ang mga salitang iyan, kahit na ako iyong kapareha niya. Nakakadurog ng puso, dahil mas pinapaboran nila si Amber sa halip na ako. Ang sakit isipin na kahit minsan ay hindi siya pumunta sa tabi ko para ipagtanggol ako. Ang sakit sa mata na makitang ibang babae ang hawak niya, sa halip na ako. 

"Maramot ka, Livia. Si Amber ay ulila na. Nahanap niya ang tunay na pamilya sa pack house na ito, at naramdaman niya ang pagmamahal ng mga magulang mula sa iyong mga magulang. Hindi ikaw ang nasa posisyon ni Amber, kaya wala kang karapatan para sumbatan ang mga magulang mo sa kanilang pagkukulang. Bakit kaya hindi mo nalang tanggapin na si Amber ay parte na ng pamilyang ito--". 

"—at parte narin ng pagsasama natin, ganoon ba, Aldrake?". Lumuluhang tanong ko sa kanya. 

Natahimik siya. Naging malikot ang kanyang mga mata, at nagtagis ang kanyang bagang sa aking naging tanong. 

"Kaya kong tanggapin na naagaw na niya ang attention at pagmamahal ng lahat, ng mga magulang ko... ngunit ikaw? Hindi ko kaya, Aldrake. Ako ang iyong kapareha, ngunit bakit tila ipinaparamdam mo sa akin ang isang 'rejection' na hindi kayang banggitin ng bibig mo?". 

"Manahimik ka!".

"Bakit, Aldrake?. Bakit kailangan kong tumahimik, gayong pinoprovoke nyo akong lahat, huh?!". Turan ko at isa-isang nilingon ang mga narito bago bumalik ang tingin ko sa kanya. 

"Ang tagal ko ng nanahimik. Sinubukan kong itikom ang bibig ko sa mahabang panahon, Aldrake dahil gusto kong patibayin yung pagsasama nating dalawa. Ngunit anong nangyari, huh?. Anong nangyari sa mahabang panahon na pananahimik ko?. Naging matugumpay ba ako, huh?. Nakuha ko ba yung mga bagay na gusto kong makuha?. I tried everything, tiniis ko yung sakit Aldrake kahit tila ano mang oras ay ikamamatay ko na. Sinubukan ko naman eh, sinubukan kong maging matibay at huwag bumitaw, ngunit bakit tila ikaw mismo ang gumagawa ng paraan para bitawan kita?. Aldrake, you can reject me dahil ang sakit-sakit na eh. Sobra na akong nasasaktan, Aldrake". Marahas kong pinunasan ang mga luha ko. Nanghihina narin ang mga tuhod ko, at tila ano mang oras ay mawawalan na ako ng balanse.

"Livia, ano ba ang sinasabi mo?. Mahal ka ni Aldrake—". 

"Manahimik ka!!". Sigaw ko kay Amber ng subukan niyang makisali sa aming dalawa ni Aldrake. Ngunit sa ginawa kong iyon, muli akong nakatanggap ng masasakit na salita sa mga nakapalibot sa akin ngayon.

"Ikaw ang manahimik, Livia!!". Sigaw rin ni Aldrake sa akin. 

"Bakit ako nalang palagi—". 

"Enough!. Umakyat kana sa iyong silid at huwag kang lalabas hangga't walang pahintulot mula sa akin. Iyan ang kaparusahan mo sa ginawa mo kay Amber sa party kanina, at sa pambabastos mo sa kanya sa harap ng pack members ngayon!". Sa mga binitawan niyang salita, agad na lumapit sa akin ang dalawang pack warriors at mahigpit akong hinawakan sa aking tiglabilang braso. 

Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kanya. Ako na naman ang ikukulong niya? Para ano? Para pagnilayan ang mga sinabi ko, gayong lahat naman iyong ay katutuhanan. 

"Take a shower, at siguraduhin mong maaalis ang amoy ng isang Alpha na bumabalot saiyo. Nakakahiya ka!. Isa ka ng Luna, at mayroon ka ng mate ngunit nagagawa mo paring sumama sa ibang Alpha!". Dahil sa kanyang tinuran, hindi ko napigilan ang aking sarili na tumawa. 

"Nahihiya ka dahil sa kumapit na amoy ng ibang Alpha sa aking balat?. Eh ikaw, Aldrake nahihiya ka ba sa mga pinaggagawa mo, huh?!. You've been hurting me, you've been cheating on me pero may narinig ka ba sa akin, huh?!!. Napaka unfair mo naman. Sobrang napakaunfair mo, Aldrake alam mo ba yun huh?!!". 

"Sinabing tumahimik ka na!!. Isa ka pa man ding Luna, ngunit hindi mo na binigyan ng kahihiyan ang ating angkan!!". Galit niyang turan.

"Dalahin nyo na iyan sa kanyang silid, at huwag hahayaan na makalabas!. Huwag nyo rin dalahan ng pagkain hanggang bukas, nang saganon ay magtanda siya!!". Bilin niya sa mga pack warriors na agad akong kinaladkad. Ngunit dahil punong-puno na ng galit ang puso at buo kong pagkatao, nagawa kong pumiglas sa mga nakahawak sa akin at muling hinarap si Aldrake. 

"Huwag kanang lumaban pa, aking kapatid mas lalo lamang magagalit ang Alpha. Hayaan mo at ako na lamang ang kakausap sa kanya—".

"Pwede ba, manahimik ka!!. Wala kang karapatan na makisawsaw sa problema naming dalawa dahil sampid ka lang naman!!". Galit kong turan at itinulak siya dahilan iyon para matumba siya. 

At dahil sa aking ginawa, muli akong nakatanggap ng isang malakas at malutong na sampal, ngunit hindi na galing sa aking ina...kundi galing mismo sa lalaking ipinaglalaban ko kahit tinatalikuran na ako.

At dahil isa siyang Alpha, mas malakas ang kanyang pwersa kumapara sa aking ina. Sa lakas noon, tuluyan akong natumba habang umiiyak. 

"B*tch!!. How dare you to hurt her again, huh?!!". 

I didn't say any words. Umiiyak lamang ako hanggang sa matagpuan ko ang aking sarili na tumatayo habang tumatawa at umiiyak. Nag-angat ako ng tingin sa kanilang lahat, at lahat sila ay galit sa akin ngunit may pagtataka sa kanilang mga mukha dahil sa aking pagtawa ng pagak. 

Ilang minuto akong tumatawa, ngunit patuloy sa pag-agos ang mga luha ko. 

"Just reject me, Aldrake para matapos na ito. Iyon lang naman ang hinihintay ko mula sa iyo eh. Ang ireject ako mismo, para hindi na ako umasa pa na maaayos natin ito. Just reject me, and after that hindi mo na ako makikita pa". Turan ko na siyang ikinakunot ng kanyang noo. 

"What the h*ll are you talking about?!. You know what, just go to your room and I will deal you later!. Go, drag her to her room!". Muli niyang utos sa mga guard, ngunit agad akong lumayo sa kanila habang nakapako ang tingin sa kanya. 

"Nag-eenjoy ka bang saktan ako ng ganito, Aldrake?. Nag-eenjoy ba kayong lahat sa tuwing nakikita akong ganito huh?!". Sigaw ko. 

"Rejection lang ang hinihingi ko saiyo, Aldrake mahirap bang gawin iyon huh?!. Alam mo ba dati, iniisip ko na kaya hindi mo ako magawang ireject kasi may kaunting pagmamahal ka dyan sa puso mo para sa akin. Ngunit napagtanto ko sa mga naglipas na panahon, pinagmumukha ko lang tanga at pinapaasa ko lamang yung sarili ko sa isang bagay na impossibleng mangyari. Only the rejection will end this all, Aldrake total mas pinipili mo naman yang kapatid ko, hindi ba?. Then, bakit hindi mo nalang ako ireject para naman magkaroon ka ng dahilan para isapubliko yung namamagitan sa inyong dalawa. Ngunit kung sabagay, hindi nyo nga naman pala iyon itinatago". Muli akong tumawa. Ngunit sa bawat tawang iyon, kasama doon yung pighati at sakit na nararamdaman ko ngayon. Wala ring buhay ang tawang ginagawa ko. 

"I'm giving you a chance, reject me Aldrake".