MasukHabang patuloy ako sa aking pag-iyak, dalawang pack warrior ang pumasok sa aking silid at walang sabi-sabing kinaladkad ako papalabas na parang isang kreminal. Hindi na ako nagsalita pa o ang umangal man lang. Wala narin akong nararamdaman pang sakit sa uri ng pagkaladkad nila sa akin pababa ng hagdan, dahil wala ng mas sasakit pa sa mga sinabi sinabi ni Aldrake sa akin. Sa pagbaba namin ng hagdanan, naroon ang buong pack members na tila ay inaabangan ang palabas na mangyayari."Dalahin siya sa field!". Utos ng Beta ni Aldrake na agad namang sinunod ng dalawang warrior na kumakaladkad sa akin. They brought me to the field, kung saan naroon narin ang mga pack members, ang mga elders pati narin ang council, including Aldrake na taas noong nakaupo. Kinaladkad nila ako, hanggang sa makarating kami sa harap ni Aldrake at ng may mga katungkulan sa pack house. I didn't dare to look up, dahil pakiramdam ko na kapag ginawa ko iyon ay mas lalo lamang akong masasaktan at lalo ko lang maaala
Hindi ako nag-angat ng tingin sa mga narito ngayon sa aking silid. Nanatiling nakapako ang tingin ko kay Amber na halos mawalan na ng ulirat dahil sa aking ginawa. A satisfied smile appeared on my lips, until someone rushed over and pushed me really hard na naging dahilan para tumilapon ako at tumama ang aking katawan sa side table. Napadaing ako sa sakit dahil pakiramdam ko ay nabalian ako ng buto, at nabasag ang bungo ko. Ngunit kahit na nasaktan na, nakangiti parin ako at nagawa ko pang tumawa bago umangat ang aking tingin kay Aldrake na ngayon ay nag-aalalang kinuha ang wala ng malay na katawan ni Amber. "Amber! Amber idilat mo ang iyong mga mata!!". Utos nito sa natutulog ng babae na ngayon ay namumula ang buong braso dahil sa dugong nagmumula sa kanyang sugat. Napapunas ako ng bibig, at napatingin sa dugong ngayon ay nasa kamay ko na. Kay sarap lasahan ng dugo na nagmumula sa taong matagal mo ng gustong saktan at kitilin ang buhay. I feel so satisfied at parang gusto ko pan
Lumipas ang magdamag at tanging pag-iyak lamang sa aking silid ang aking ginawa. Pagod na akong umiyak, ngunit tila ay walang planong tumigil sa pagtulo ang mga luha ko. Kaya kinaumagahan, sobrang namumula at namamaga rin ang aking mga mata. At ngayon, kasalukuyan lamang akong nakatingin mula sa malayo sa labas ng bintana na mayroon ang silid na ito. Nais ko mang lumabas upang makalanghap ng sariwang hangin ay hindi ko magawa, dahil walang balkonahe ang silid kung saan ako pinapatulog ni Aldrake magmula ng tumira ako dito sa pack house. At tulad din ng kanyang utos sa kanyang mga pack members, walang pagkain ang dumating sa silid ko o kahit man lamang tubig. Ilang oras narin magmula ng maupo ako rito sa harap ng bintana. Iniisip ko ang mga nangyari kagabi, ang mga salitang binitawan ko sa kanilang harap. Kahit ang aking sarili ay hindi makapaniwala na sinabi ko ang lahat ng iyon kay Aldrake. Tila binigyan ako ng Moon Goddess ng lakas at tapang para hingin sa kanya na ireject na l
I got goosebumps after she said those words to me. My hands tremble dahil sa takot at kaba. Hindi ko na nagawa pang makapagsalita, dahil sa kanyang itinuran.'No. This can't be!. Lilly would never die!!'. My mind keeps on repeating those lines, hanggang sa maramdaman ko ang isang kamay na humawak sa braso ko. "Are you alright?". Nilingon ko si Aldus. Seryuso siyang nakatingin sa akin, ngunit nagtataka ang kanyang mga mata. Bago sumagot sa kanyang katanungan, nilingon ko ang matanda. Ngunit laking gulat ko na lamang na wala na siya sa kanyang pwesto kanina, at nakasarado narin ang pintuan ng kanyang kubo. "Y-Yes. Ayos lamang ako". Turan ko na lamang na siyang ikinatango niya. Ilang beses akong nagbuntong hininga, bago sumunod sa kanya patungo sa kanyang kotse. Hindi parin mawala-wala sa aking isipan ang sinabi ng matanda kanina. Tama siya, malapit na ang ikatlong kabilugan ng buwan ngunit hanggang ngayon ay wala parin akong marka mula sa aking kapareha. Nag-aalala ako para kay Li
After getting back to my human form, agad kong naramdaman ang panghihina ng aking katawan dahil sa mga sugat na natamo ni Lilly sa pakikipaglaban. I even coughed blood while lying on the dirty ground. I have no strength left para alamin pa kung sino ang ang tumulong sa amin ni Lilly, all I know is ligtas na kaming dalawa at makakauwi ng buo sa pack house. I was waiting for a half minute para magkaroon ng kaunting lakas at ibangon ang aking sarili mula sa pagkakahiga sa lupa. Sumandal ako sa katawan ng malaking puno, and tried to mind linking my wolf, Lilly but she didn't answer so I got worried. "Lilly, are you alright". A faint growl only the sound I heard from my mind. She's wounded. She's not in good condition, and now? Nadagdagan pa ito ng mga panibagong sugat. Hindi ko mapigilan ang hindi maiyak dahil sa kalagayan ni Lilly. Nag-aalala ako sa nag-iisang kaibigan na nakakaintindi sa nararamdaman ko. "Lilly". Nakahinga naman ako ng maluwag ng marinig ang nanghihina niyang bos
Masyadong malawak ang gubat na ito, kaya hindi na ako magtataka kung madaling araw na ako makakauwi sa pack house. At habang naglalakad sa madilim na gubat na tanging kaunting sinag lamang ng buwan ang nagbibigay ng kaunting liwanag, hindi ko mapigilan ang hindi mapaiyak habang inaalala ang mga nangyari kanina lamang. Sirang-sira na ang image ko sa maraming tao, dahil sa kagagawan ng kapatid ko. Hindi ko na alam kung ano pang mukha ang maihaharap ko dahil sa mga nangyayari. Lahat sila, ang tingin sa akin ay masama dahil nagagawa silang paikutin ni Amber. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Bukod doon, mas lalong nagalit sa akin si Aldrake. I'm trying my best na huwag ng patulan pa si Amber dahil gusto ko ngang pagandahin yung image ko para lamang mapansin at bigyan ako ng attention ni Aldrake, ngunit tila talagang sinisira iyon ni Amber para lalong lumayo ang loob sa akin ng asawa ko. Ang sakit lang isipin, na kahit kaunting paliwanag ko ay hindi ako pinapakinggan ni Aldrake, na para







