Chapter 5

After getting back to my human form, agad kong naramdaman ang panghihina ng aking katawan dahil sa mga sugat na natamo ni Lilly sa pakikipaglaban. 

I even coughed blood while lying on the dirty ground. I have no strength left para alamin pa kung sino ang ang tumulong sa amin ni Lilly, all I know is ligtas na kaming dalawa at makakauwi ng buo sa pack house. 

I was waiting for a half minute para magkaroon ng kaunting lakas at ibangon ang aking sarili mula sa pagkakahiga sa lupa. Sumandal ako sa katawan ng malaking puno, and tried to mind linking my wolf, Lilly but she didn't answer so I got worried. 

"Lilly, are you alright". 

A faint growl only the sound I heard from my mind. 

She's wounded. She's not in good condition, and now? Nadagdagan pa ito ng mga panibagong sugat. Hindi ko mapigilan ang hindi maiyak dahil sa kalagayan ni Lilly. Nag-aalala ako sa nag-iisang kaibigan na nakakaintindi sa nararamdaman ko. 

"Lilly". 

Nakahinga naman ako ng maluwag ng marinig ang nanghihina niyang boses. > "Don't worry... I'm a-alright". 

"Sinabi ko naman kasi sayo, na huwag ka ng lumaban at tumakbo na lang tayo. Ngunit hindi ka sa akin nakinig. Tingnan mo ngayon ang kalagayan mo, mas nanghihina ka na". Inis na sabi ko, ngunit may bahid ng pag-aalala para sa aking kaibigan. 

> "Hindi sa atin itinuro ni Kleo ang tumakbo sa laban, Livia". 

Natahimik ako sa kanyang sinabi. Tama siya. Hindi kami tinuruan ni Kleo na tumakbo o umatras kapag nakikipag-laban. 

"Pero napahamak ka". Mahinang turan ko sa aking isip. 

> "Parte ng buhay natin ang masaktan ng ganito sa laban, Livia. Huwag ka ng malungkot kaya ko ang aking sarili. Ngunit, sa palagay ko ay ilang araw akong mamamahinga". 

"Ayos lang. Magpagaling ka, Lilly". 

After talking to her, inayos ko ang aking pagkakaupo at mariing napapikit ng maramdaman ang pananakit ng aking tagiliran at likod. Ngunit makalipas ang ilang segundo, napamulat ako ng mata ng makarinig ng mga kaluskos. 

"Mabuti at buhay ka pa". Agad na kumunot ang aking noo sa tinuran ng isang lalaking ngayon ay nasa harap ko. 

"Sino ka?". Nagtatakang tanong ko rito. 

"Isa akong Beta". Sa kanyang tinuran, agad na pinakatitigan ko ang kanyang itsura. 

Doon ko lang din napansin na wala siyang suot na damit ngayon, at puro galos ang kanyang katawan pati narin ang kanyang mukha. Agad namang pumasok sa aking isip ang malaking wolf na tumulong sa amin ni Lilly.

"Ikaw ang tumulong sa amin?". Tanong ko sa kanya. Base sa kanyang itsura, mukhang siya nga ang tumulong sa amin ni Livia. 

"Maraming salamat. Kung hindi ka dumating ay siguradong katapusan na namin--". Naputol ang aking pagsasalita ng bigla itong umimik. 

"Ginawa ko lamang ang inutos sa akin". Sa naging turan nito, kumunot ang aking noo. 

Hindi kusang loob ang kanyang tulong, kundi inutusan lamang siya. Ngunit sino naman ang mag-uutos na tulungan ako?. Hindi kaya...ang aking asawa?. 

Ngunit malabong mangyari ang bagay na iyon. Wala ata sa vocabulary ni Aldrake ang tulungan ako kahit na nasa bingit na ako ng kamatayan. Siguro kong si Amber, ay siguradong walang pagdadalawang isip niya ito sasagipin. 

"Sino ang nag-utos saiyo na tulungan ako?". Tanong ko na lamang sa kanya. 

"Malalaman mo rin. Tumayo ka na, sasamahan kita sa paglabas ng gubat na ito". He just said bago lumapit sa akin at ibigay ang isang t-shirt. 

Kumunot pa ang noo ko sa kanyang ginagawa, ngunit doon ko lang din napagtanto na wala akong damit. Kaya pala hindi siya nakatingin habang nakikipag-usap sa akin kanina. 

Nakakahiya!!. How comfortable I am while talking to him at nakalimutan ko na wala nga pala akong saplot. 

"Kaya mo bang lumakad?. Malayo-layo pa ang lalakarin bago tayo makalabas ng gubat". Turan niya.

"Oo. Kaya ko pa naman".

*****

Natapos ang mahabang lakarin ay nakarating na kami sa tinutukoy na pader, ng lalaking nagturo sa akin ng palabas sa gubat na ito. 

Hinawi ng kasama kong lalaki ang mga bagin na naroon, at sa pagbukas noon nakita ko na ang sinasabing butas na kasya ang isang tao. 

Nauna ng lumabas ang lalaki, kaya naman sumunod ako. Muntik pa akong matumba dahil sa pananakit ng binti ko, ngunit agad naman akong nahawakan nito. 

"T-Thank you". Mahinang turan ko bago niya ako bitawan.

Naglakad lamang kami ng kaunti, natanaw na namin ang kubo na tinutukoy. Isa itong maliit at lumang kubo. At mula sa gilid, isang itim na sasakyan ang nakaparada malapit sa kubo. 

Kumunot pa ang aking noo sa isipin na pagmamay-ari ng taong nakatira sa Kubo ang sasakyan, hanggang sa matanaw ko ang pamilyar na mukha. 

Siya yung lalaking tumulong sa akin sa party. Siya rin yung nagturo sa akin papalabas sa gubat na ito. Ngunit anong ginagawa niya dito?. Pero...siya kaya ang tinutukoy ng lalaking ito na nag-utos sa kanya?. 

Lumapit ang lalaki sa kanya at agad na yumuko bilang pagbigay galang sa nakakataas sa kanya. At mukhang hindi ako nagkakamali sa katungkulan ng lalaking ito. Base pa lamang sa kanyang itsura, tindig at presensya ay masasabi na talagang isa siyang pinuno. 

"You survived". Hindi iyon tanong kundi fact. 

Marahan akong lumapit sa kanyang kinaruruonan. Nakasandal kasi siya sa kanyang kotse na nasa mismong tapat pa ng pintuan ng kubo. Sino kaya ang may-ari ng kubo na ito at hindi lumalabas kahit na may mga tao sa harap ng kanyang tahanan. 

"Muntik na kaming mamatay, kung hindi kami tinulungan ng Beta mo. By the way, maraming salamat uli. Makakauwi pa ako ng buhay sa pack house. Mauuna na ako". Mahabang turan ko at balak na sanang tumalikod ng magsalita siya. 

“You need medical attention first. Your wolf is severely injured, and your body isn’t far behind,” he interrupted, striding toward the cabin.

Natulala pa ako ng ilang segundo, bago nagpasya na sumunod na lamang sa kanya. Pagpasok ko sa loob, isa lang ang masasabi ko. Bahay ito ng mang-gagamot. Base sa mga gamit na narito, hindi ako maaaring magkamali. 

Naupo ako sa isang bakanteng upuan sa mismong tapat ng lalaki na nag-ngangalang Aldus. He's busy with his phone kaya naman malaya kong natitigan ang kanyang mukha. Hindi talaga maikakailang may taglay siyang kagwapuhan at kakisigan ng katawan. 

“Stop staring,” 

Nagulantang naman ako sa kanyang itinuran, dahilan ng mabilis na pag-iwas ko ng tingin sa kanya. Ibinaba niya ang hawak niyang cellphone bago ako tingnan na siyang ikinailang ko. 

"Hmm...sino pala ang may-ari ng kubo na ito?". Pag-iiba ko ng usapan upang mawala ang pagkailang na nararamdaman ko sa kanya.

“An old witch. She’ll treat you and your wolf,” he replied, lighting a cigarette. The smoke curled lazily toward the ceiling.

Tumango ako at muling nagtanong, "Matanong ko lang, bakit mo ako tinutulungan? I mean, hindi mo naman ako kilala--". Hindi natapos ang aking sasabihin ng magsalita siya matapos ibuga ang usok ng kanyang sigarilyo. 

“And who doesn’t know the Luna of the Moonlight Pack?” His words froze me. 

Kilala niya ako?. Alam niya kung saan ako nanggaling?. Ngunit paano?. 

"Paano mo nalaman na ako ang Luna ng Moonlight Pack?". Nagtatakang tanong ko sa kanya. 

He didn't answer, bahagya lamang niyang ikinibit ang kanyang balikat at muling humithit sa kanyang sigarilyo. Matapos ang ilang minutong pag-upo, dumating na ang tinutukoy niyang matanda.

"Isang Luna?. Ito ang unang beses na may tumungtong sa aking bahay na isang Luna?". Napalunok ako sa tinuran ng matandang babae. 

Bahagya akong napaiktad sa kinauupuan ko ng sa isang kisap mata lamang ay nasa harap ko na siya habang hawak ang aking pulsuhan, at tila pinapakirandaman ito. 

"Isang hindi tanggap na Luna". After saying those words, nakaramdam ako ng kirot sa puso ko.

Alam niya. Just by holding my wrist alam niya na isa akong hindi tanggap na Luna. Binitawan na ng matanda ang aking pulsuhan bago ito tumingin kay Aldus na nakatingin pala sa akin. 

"Bakit mo siya dinala dito, Your Highness?". Magalang na tanong ng matanda kay Aldus.

"Kailangan nilang magamot". 

"Ganoon ba?".

Umalis sa harap namin ang matanda, bago ito tumungo sa kabilang side ng kubo at may kinuha na kung ano. Pagbalik niya, may hawak siyang bote at isang makapal at lumang libro. 

"Luna, kaya mo bang mag-anyong lobo kahit na kaunting segundo lamang?". Tanong nito sa akin.

“I… I can’t,” I said. “Lilly is too weak. She can’t take over.”

“That’s alright,” the witch said, beginning her work. 

Minutes later, after tending to my wounds, she smiled kindly, and I thanked her.

Maya-maya, nawala ang ngiti sa kanyang labi at nag-salita. "Isa kang Luna, ngunit wala kang marka na nag patunay na ikaw ay hindi tanggap ng iyong mate. Malapit na ang ikatlong kabilugan ng buwan, at hanggang ngayon ay hindi nyo pa nakokompleto ang seremonya bilang pag-iisa ng iyong kapareha. Magiging dahilan ito ng labis na panghihina ng iyong wolf at ganoon rin ng iyong katawan. Ang mas malala pa, magiging dahilan ito ng pagkamatay ng iyong wolf. Habang maaga pa, hanapin mo na ang tunay na iyong kapareha". 

Her words settled heavily on me, echoing through my mind long after the cabin fell silent.