Chapter 4 - Terms and Conditions

“Yes, I’m marrying you.”

Hindi niya makalimutan how he begged her to help him. She recalled how she look as pathetic as him nung mga panahon na nalaman niyang ipinagpalit siya ni Julio. Alexis wanted to help Ralph get over with his feelings and move on from the past. Pero hindi doon patungo ang plano.

Tahimik ang paligid nang bigkasin  ni Alexis ang pagpayag at may ilan siyang kondisyon. Walang tao sa café maliban sa kanila, pero para sa kanya, para siyang sumigaw sa gitna ng entablado. Tahimik si Ralph saglit, bago tumango, ang mga mata’y seryoso pero may bahid ng ginhawa.

“I’m glad you accepted my offer.”

Hindi “I’m happy.” Hindi rin “I’m excited.”

Glad.

Katumbas ng isang taong may planong kailangan nang isakatuparan. Ilang saglit pa ay inilahad ni Ralph ang kamay to seal the deal na tinanggap naman niya.

Hindi nagtagal, inilatag na ni Ralph ang sunod-sunod na dapat gawin. Parang may timeline na siya sa isip, parang abogadong may hawak na kaso—at ito ang pinakakontrobersyal sa lahat. Samantalang si Alexis, go with the flow lang. Hindi niya sigurado kung tama ba ang ginagawa niya.

Nasa harap siya ng isang eleganteng jewelry shop sa BGC. Hindi siya makapaniwala. Nakasuot siya ng neutral blouse, denim jeans, at light makeup. Pero habang hinihintay si Ralph, parang gusto niyang mag-disguise. Baka may makakita. Baka may mag-picture. Baka may makarinig.

Pero dumating si Ralph, kaswal lang: puting polo, dark slacks, shades. Cool. Kalma. Parang hindi niya balak bumili ng singsing para sa isang kasal na peke.

“Ready?” tanong nito.

Napilitan siyang ngumiti. “As ready as a fake bride can be.”

Sa loob ng shop, sinalubong sila agad ng staff—parang VIP couple. “Good morning po, Sir Ralph, Ma’am Alexis. Congratulations po! Ang ganda n’yong tingnan together.”

Napalingon si Alexis kay Ralph, pilit na hindi nahahalata ang pamumula ng pisngi. Nagkatinginan sila. Walang nagsalita.

Sa tray ng mga engagement rings, isa-isang inilalabas ang mga mamahaling singsing na parang hiyas sa isang pelikula. Platinum bands, rose gold, may diamonds na kasinlaki ng luha ng sampung pusong iniwan.

“Pili ka,” sabi ni Ralph. “’Yung gusto mo.”

Napakaconsiderate ni Ralph. Gusto niyang isipin na maswerte ang taong mamahalin nito. Sa kasamaang palad fake bride lamang siya.

Habang sinusukat niya ang isa, hindi niya maiwasang mapahinto. Reminding herself na peke lamang ang lahat ng ito.

Nang makapili na siya ng isang simple ngunit elegante tignan agad naman sumang ayon si Ralph “Good choice.” sabay tingin sa kanya, diretso sa mata.

Agad umiwas ng tingin ni Alexis. Hindi niya kayang matagal na tignan si Ralph. Takot siyang mabasa nito ang iniisip at nararamdaman niya.

Sumunod nilang pinuntahan ang  isang eleganteng bridal atelier sa San Juan. Ang ilaw sa kisame ay malambot, warm, parang sinadya talagang gumawa ng moment. Tahimik ang lugar maliban sa ilang stylist na abalang sumusukat, nagtutupi, at nag-aabot ng tela.

Tatlong damit ang isinuot ni Alexis. Una’y off-shoulder ballgown. Pangalawa’y bohemian lace na medyo relaxed. Pero ang pangatlo—isang modern fit, sleek satin gown, may low back at sweetheart neckline—doon siya natahimik.

At pati si Ralph.

Paglabas niya ng fitting room, tila natigil ang oras. Napatingin si Ralph sa kanya, mula ulo hanggang paa—hindi bastos, kundi para bang hindi niya inaasahang ganoon kaganda si Alexis sa harap niya.

“Wow…” di napigilang sambit nito.

“Masyadong revealing ba?” tanong ni Alexis, kunwaring casual, pero nararamdaman niyang namumula siya dahil sa nakikitang paghanga sa mga tingin ni Ralph.

“Revealing? No. Dangerous, maybe.”

“Dangerous?”

“Because if we were really getting married, I’d probably want the ceremony done in five minutes just to kiss you already.”

Napatingin si Alexis sa salamin. Napangiti. Pero ang puso niya—nagsimulang tumibok nang hindi sa script. Nagmamadaling aalis na sana si Alexis.

“Let’s pick another one then.”

Maagap na pinigilan ni Ralph ang braso niya at lumapit sa kanya.

“This one will do. Wag mo ng palitan. It looks good on you. Stay there. Now’s my turn.” 

Nang matapos ang fitting, nilapitan siya ni Ralph.

“Ano, pasado ba?”

Tiningnan ni Alexis ang buo nitong ayos: neatly styled hair, fitting coat, crisp white shirt.

“Kung ‘di ko lang alam na peke ‘tong lahat, baka ako pa ang unang ma-in love sa’yo.”

Napangiti si Ralph. Bahagyang humakbang palapit.

“Baka naman pwedeng i-edit ang script?”

Bumilis ang pintig ng puso ni Alexis. Hindi siya makasagot agad.

At makalipas lamang ng dalawang araw, sila ay nasa harap ng isang grand hotel sa Makati para sa isang fundraising gala. Ito ang unang pagkakataon na haharap sila sa publiko bilang “engaged couple.” Sa likod ng glamour at camera flash, ramdam ni Alexis ang paninikip ng dibdib.

Sa tabi niya, tahimik si Ralph. Suot ang classic black suit, matikas at kalmado, para bang walang ibang mahalaga sa gabing ito maliban sa pagganap ng kanilang papel.

Walang ngiti. Walang salita. Pero sapat na ang presensya niya para maramdaman ni Alexis na… hindi siya nag-iisa.

Hindi pa man siya bumababa ng sasakyan, ramdam na ni Alexis ang kaba.At ngayon sa harap ng grand hotel na venue ng fundraising gala, sunod-sunod na ang flash ng camera, at maririnig ang murmur ng mga tao—ang pabulong na mga tsismis na parang apoy: mabilis at mapanira.

Tila ramdam ni Ralph ang kaba niya.

“Too late to back out. We’re trending already.”

Sabay abot sa kamay niya. Walang sapantaha. Walang drama. ilang sandali ang nakalipas, hawak pa rin ni Ralph ang kamay ni Alexis, hindi masyadong mahigpit, pero sapat para hindi siya mawalan ng balanse.

“Atty. Santillan! What a surprise!”

“Who is she?”

“Is this true?”

Hindi sumagot si Ralph. Diretsong lakad, diretsong tingin. Kahit wala siyang sinasabi, tila mas malakas pa ang dating niya kaysa sa mga umuukilkil ng tanong.

Hanggang sa isang sandali—nakita niya si Julio. Kasama si Mica.

Humigpit ang hawak ni Ralph sa baywang niya. Hindi niya tiningnan ang dating kasintahan. Ang tanging piniling titigan ni Alexis ay si Ralph—tahimik, steady, tila alam ang lahat kahit walang sinasabi.

“They’re here,” bulong ni Alexis.

Tumango si Ralph. “Let them see you.”

“Us, you mean?”

Bahagyang nag-angat ng kilay si Ralph, bago sumagot, mahinang-mahina.

“Let them wonder.”

At bago pa siya makapagsalita, hinalikan siya nito sa sentido. Wala sa script. Wala sa rehearsal.