Chapter 3 - Front Page

Masakit ang ulo ni Alexis. Parang may nakapasak na martilyo sa sentido niya, at ang ilaw mula sa bintana ay tila ba nanunuyang spotlight sa isang eksenang ayaw niyang maalala.

Pero mas masakit pa rito ang bumungad sa kanya nang buksan niya ang cellphone.

“BREAKING: ELIGIBLE BACHELOR Atty. Ralph Santillan, may wedding proposal na agad sa mysterious girl na hinalikan sa fashion event kagabi!”

At ang litrato? Walang kahihiyang full-page close-up ng kanila mismong halikan.

Kasunod noon, isa pang headline:

“Pakakasalan ko siya.” — Atty. Santillan confirms romantic intentions after viral kiss”

Napabalikwas siya ng bangon. “Anong… anong ginawa ko kagabi?”

Hindi pa siya lubusang nakakabawi mula sa pagkabigla nang sunod-sunod nang dumating ang mga mensahe.

“Alexis, pakasalan mo na! Jackpot ka girl HAHAHA!” ani ng katrabaho niya.

“Uy Alexis, baka naman libre na ang legal services dahil future wife ka na ni Atty!” sabi ng kliyente nya.

“Papasok ka pa ba o honeymoon leave ka na agad?”ang mensahe naman ng boss niya.

Nag-init ang pisngi niya, hindi lang sa hiya kundi sa kalituhan.

Pumasok siya sa opisina na parang artista sa premiere night—lahat nakatingin, lahat may tanong. Ang ilang katrabaho, tuwang-tuwa. Ang iba, halatang naninibugho. Pero ang mas nakakayanig: may ilang kliyente na nagpa-resched lang para lang siya makita.

“Ikaw ba talaga ‘yung nasa video girl?”

“How did it happen? Totoo bang engaged ka na? Akala ko ba heartbroken ka?”

“Is this a PR stunt o totoong love story?”

Totoong hindi niya maalala ang buong pangyayari. Pira-piraso lang: halik, init, ang malamig na boses ni Ralph habang sinasabi ang… pakasal na tayo.

Pero bakit nga ba sinabi ‘yon ni Ralph?

At mas mahalaga—bakit sa lahat ng tao, kailangang malaman ng buong Pilipinas bago pa man siya makasagot?

Habang naglalakad siya sa hallway, bigla siyang natigilan sa harap ng isang pamilyar na boses.

“Akala ko mahirap kang hanapin. Buti na lang front page ka na ngayon.”

Si Ralph. Nakatayo sa dulo ng corridor, suot ang simpleng puting polo, ngunit parang kasing-tikas ng headline ng dyaryo.

Ngumiti ito. Kalma. Walang bahid ng panghihinayang.

“Handa ka na bang sagutin ang tanong ko, Alexis?” umpisa ni Ralph, “Let’s find a more private place.”

Nagpaunlak naman si Alexis na maghanap ng pribadong lugar para makapag usap sila ng masinsinan.

Alam at dama ni Alexis na parang may hindi tama at nakumpirma niya ang hinala nang may inilabas si Ralph mula sa kanyang messenger bag—isang folder na kulay navy blue.

“Ito na ang draft ng kasunduan natin.”

Tahimik, diretso, parang isa lang itong normal na business proposal.

Ibinaba niya ito sa lamesa. Kumalabog iyon nang bahagya, para bang sinelyuhan na ang tanong sa pagitan nila.

Napalunok si Alexis.

“May kontrata?”

“May legalities, Alexis. Dalawa tayong parehong public figures ngayon—ikaw, dahil viral ka na, at ako, dahil abogado’t involved sa corporate cases. Hindi ito basta-basta.”

Binuklat niya ang folder. Nakita ni Alexis ang mga pahinang puno ng pormal na salita: confidentiality, non-disclosure, terms of dissolution after three months, mutual consent, no romantic obligation.

At sa dulo—isang tentative date ng kasal:

Two weeks from now.

“Dalawang linggo?”

Tumaas ang boses niya, hindi dahil sa galit—kundi sa pagkabigla.

“Iyon lang ang time frame na puwedeng galawin bago umalis si Mica patungong London. Kung makikita niya tayong kasal bago siya lumipad, it will be enough. She’ll know she lost me.”

Napakuyom si Alexis sa palad. Mahal pa rin ni Ralph si Mica sa kabila ng lantarang pagtanggi nito sa alok na kasal para sa pangarap. 

Totoo, galit pa rin siya kay Julio. At oo, parte sa kanya ang gustong makita itong masaktan. Gusto niyang malaman ni Julio kung anong klaseng babae ang binitawan niya. Pero pekeng kasal? Talaga bang gusto niyang magpatali dahil lamang sa kagustuhang makaganti?

May mga kondisyon sa papel na ito—pero paano niya kokontrolin ang sarili niyang damdamin? Ang mundo? Ang media? Ang mga taong paulit-ulit magtatanong: “Totoo ba?” “Paano kayo nagkakilala?” “Mahal mo ba siya?”

At ang tanong na siya mismo ay hindi kayang sagutin: Handa ba si Alexis na pumasok sa isang pekeng kasal na baka tuluyang maging totoo sa puso nya?

“Walang pipilit sa ‘yo,” sabi ni Ralph, mas mahina ang boses ngayon. “Pero kung papayag ka, simula bukas, rehearsal na tayo sa pagiging mag-asawa.”

Rehearsal.

Parang pelikula.

Pero sa pagkakataong ito, hindi lang puso niya ang maaaring masira—kundi pagkatao, dignidad, at ang kakaunti na lang na tiwala niya sa sarili.

Tumitig siya sa kontrata, sa tinta, sa pirma ni Ralph na nandoon na. Tila hinihintay lang ang kanya.

At bago siya muling makapagsalita, isang linya ang pabulong niyang nasabi sa sarili:“Ito na ba ang simula ng isang peke… o ang dulo ng natitirang totoo sa akin?”

Nabigla siya ng biglang gagapin ni Ralph ang kamay niya.“Please help me.” pagsusumamo ni Ralph.