Chapter 5 - Confrontations

Don’t fall for me, Alexis.”

Tahimik ang sinabi ni Ralph, ngunit ang epekto ay parang bigla siyang nilubog sa malamig na tubig. Hindi niya alam kung bakit iyon ang babala. Hindi niya rin alam kung bakit… mas nasaktan siya kaysa dapat.

Napatingin siya kay Ralph, na tahimik lang, nakatingin sa kanya na para bang may alam ito sa kung anong mas malalim na hindi niya pa kayang tuklasin.

Bago pa siya makapagtanong, biglang tumigil ang kanyang paghinga.

“Alexis?”

Isang pamilyar na tinig. Peke ang galak, pilit ang lambing.

Pagharap niya, naroon na sina Julio at Mica.

Nakasuot ng pulidong tux si Julio. Si Mica naman ay naka-eleganteng silk dress, may kasamang ngiting hindi mawari kung insulto o pagbati.

“Nabalitaan namin. Congratulations,” ani Julio, habang nakatitig kay Alexis, diretso sa mga mata. “Engaged ka na pala.” tila may pag uyam sa tinuran nito.

Napangiti si Alexis, ‘yung tipong ginagawang sandata ang ngiti para itago ang bawat kirot.

“Surprise, no?”ganting sagot ni Alexis.

“Very,” sagot ni Mica. Tila sinusukat siya mula ulo hanggang paa. “But I guess love works in strange ways.”

Tahimik lang si Ralph. Hindi umiimik. Pero bahagya siyang humakbang palapit kay Alexis, at marahan siyang hinawakan sa bewang—hindi para ipagyabang, kundi para alalayan. Para ipaalala sa kanya na hindi siya mag-isa sa harap ng mga multo ng kahapon.

“Ralph,” sabat ni Julio, sabay abot ng kamay. “Congratulations, man.”

Dahan-dahang tinanggap ni Ralph ang pakikipagkamay. Mahigpit ang hawak ni Julio. Matatag din ang sagot ni Ralph—pero malamig, maiksi.

“Thanks.”

Muli, katahimikan.

“So when’s the wedding?” tanong ni Mica, habang pinipigil ang isang mapait na ngiti.

“Two weeks,” sabay na sagot nila  Alexis at Ralph.

Nagkatinginan sila sandali. Walang rehearsed cue, pero magkapareho ang sagot. Tuloy ang palabas. Tuloy ang kasinungalingan na parang mas totoo na kaysa sa katotohanan.

“That’s fast,” ani Julio, pilit ang tawa. “But hey, some things are meant to happen that way. Right, Alexis?”

Hindi sumagot si Alexis. Sa halip, ngumiti siya—mahina, malamig, at marahas sa ilalim ng kontrol.

“Some endings are blessings in disguise, Julio.”

May saglit na katahimikan. Si Ralph, kahit hindi nagsasalita, hindi inaalis ang mata kay Julio. Tahimik pero dama ang tensyon.

Pagkaalis nina Julio at Mica, saka lamang nakahinga si Alexis.

“That was… intense,” bulong niya.

Ngunit si Ralph, tahimik pa rin. Inabot nito ang kanyang kamay, at dahan-dahang hinaplos ang likod ng palad ni Alexis gamit ang hinlalaki.

“Okay ka lang?”

Napatingin siya. Naramdaman niya ang sincerity sa tanong. Walang drama, pero may lalim.

“Hindi ko alam,” sagot niya. “Pero salamat sa pagkakapit. I thought I’d lose balance or faint.”

“I said I’d protect you,” bulong ni Ralph, habang pinapanood ang paglayo nina Julio.

“Even if this is just pretense?”

Hindi siya sinagot ni Ralph. Tumalikod ito, uminom ng natitirang champagne.

Nasa sasakyan pa lang sila pauwi, ramdam pa rin ni Alexis ang init ng ballroom lights at ang nanunuot na tensyon ng gabing iyon.

Tahimik si Ralph sa buong biyahe. Nakatitig sa labas ng bintana. Hindi niya alam kung pagod ito o sadyang ganoon lang talaga—laging mahirap basahin.

Pero bago sila makarating sa gusali, bumulong ito, halos walang emosyon:

“You were good tonight.”

Napalingon si Alexis. “Good?”

“Convincing.” Saglit na tumingin ito sa kanya. “The way you looked at me when Mica started talking? If I didn’t know better, I’d think you meant it.”

Nag-init ang pisngi ni Alexis. “Wow. Compliment ba ’yan o babala?”

Hindi na nagtaka si Alexis nang sabihin ni Ralph na sa condo na niya siya ihahatid. Pagod na rin siya—sa heels, sa ngiti, sa paninindigan ng kwento nilang hindi totoo.

“Kailangan mong maging familiar dito,” sabi ni Ralph habang binubuksan ang pinto ng kanyang unit. “Mas madali kung dito tayo magmi-meeting minsan. Mas private. Mas ligtas.”

Hindi niya alam kung ‘ligtas’ ang tamang salita—dahil habang naglalakad siya sa loob ng condo, pakiramdam ni Alexis ay mas exposed siya ngayon kaysa sa buong ballroom kanina.

“How did it feel? Seeing him again with another girl.”

Why are you asking me that?” balik tanong ni Alexis.

Hindi sumagot si Ralph agad. Pinagmasdan lang siya, walang ekspresyon. Tahimik, pero para bang may hinahanap.

“You’re a good actress, Alexis. Pero hindi ko nakuha ‘yon sa eksena. Nakuha ko sa reaksyon mo pagkatapos. No one fakes that kind of look.”

Pinilit niyang ngumiti. Pero alam niyang hindi aabot ang biro sa ganitong klaseng usapan.

“It surprised me,” sagot ni Alexis, mahinang-mahina.

“Na nandun siya?”

“Na hindi na ako nasaktan nang makita siya. Or… na mas interesado akong makita kung ano ang gagawin mo kaysa sa kung ano ang ginagawa nila.”

Nagkatitigan sila. Wala nang script. Wala nang rehearsal. Wala nang kahit anong acting.

“Alexis…” mahinang sabi ni Ralph, halos pabulong. “Don’t confuse this with something it’s not.”

“And what is this, exactly?”

“A lie.That is what it is.”

Malinaw naman yun kay Alexis pero matigas ang ulo niya. 

“Didn’t I just warn you?” malamig, ngunit mababa ang tono. Para bang nilalagyan ng pader ang nararamdaman pero hindi rin matagal mapanatili.

“Hypothetical nga lang eh,” biro ni Alexis, pinilit na matawa, pero may bahid ng kaba ang kanyang tinig.