Chapter 8 - Miss Denial

Tatlong araw.

Tatlong araw na walang kahit anong text o tawag mula kay Ralph.

Si Alexis di maiwasan mag expect na kahit kamusta lang ay matatanggap niyang mensahe kay Ralph. Subalit zero talaga. Hindi siya pinapaasa ni Ralph. Siya talaga ang delulu.

Ang sabi ng lalaki ay kailangan niya ng rest. Tama ito. Palagay niya physically and emotionally drained na nga siya sa pagpapanggap na ito. Bakit ba kasi siya pumayag sa ganitong set up?

Nakatakda ang wedding-themed photoshoot nila ni Ralph ngayong araw. Isang parte lang ng media exposure sa “kasal” nila — kunwari’y masaya, kunwari’y sweet.

Pagpasok niya sa studio, lahat ay maayos na: gowns, camera, lights, stylists, music. Pero may kakaibang bumungad sa kanya: nakita niya ang schedule board sa opisina ng photographer.

Sa gilid nito, may listahan ng pangalan at oras ng pagdating.

“MICA – 10:15 AM – drop by for pickups”

Tinapik siya ng assistant. “Miss Alexis, ang ganda ng gown mo! Alam mo ba, si Ralph mismo ang pumili ng studio na ‘to. Sabi niya kasi, dito raw madalas nagshoo-shoot si Miss Mica, at baka raw biglang dumaan…”

Parang huminto ang mundo ni Alexis.

Ngunit ngumiti siya. “Ah, ganun ba? Well, at least… convenient.”

Nang pagdating ni Ralph ay malawak ang ngiti nito at ganap na ganap. May dala pang flowers para sa kanya plus humalik sa pisngi niya. Kilig na kilig naman ang lahat ng nasa set.

"You ready?"

She just nodded and responded with a small smile.

At nagsimula ang shoot — titigan, yakap, holding hands. Paulit-ulit. Ganda ng kuha, ganda ng eksena. Pero si Alexis, hindi na makapokus. Hindi dahil sa kilig. Kundi dahil sa ramdam niyang lahat ng ginagawa ni Ralph ay may audience.

Naroon si Mica sa isang sulok, kunwaring nag-aayos ng paper bag, pero pasimpleng sumusulyap sa photoshoot.

At si Ralph? Todo lambing. Todo effort. Pero hindi para kay Alexis — kundi para mapansin ng dating mahal.

Natural na natural kayong dalawa,” puri ng photographer. “Kahit ako kinikilig!”

Hays, kung alam lang ng lahat na props lang siya sa matinding acting career ni Ralph. He should have been an actor not a lawyer.

Mainit ang mga ilaw sa studio, pero mas mainit ang presensya ni Ralph sa tabi ni Alexis.

Mas maganda kung may candid shots,” sabi ng stylist. “Yung parang private moment niyong dalawa.”

Kaya nagsimula si Ralph sa maliliit na gesture — hawak sa baywang, pagbulong ng kung anu-ano sa tenga ni Alexis na parang totoo.

Sa gilid ng mata niya, nakita niyang napapatingin si Mica. Napakunot ang noo nito. May tensyon sa tingin.

“Effective tayo,” bulong ni Ralph.

Tumawa si Alexis, pa-cute. “Sino ba talaga ang gusto mong ma-impress, ako o siya?”

“Wala. Ikaw lang, syempre,” mabilis na sagot ng lalaki. Pero may halong biro. Hindi seryoso.

Ngumiti si Alexis. Pero sa loob niya — hindi siya natawa.

Wedding-themed photoshoot para sa campaign ng isang luxury magazine — kunwari’y para sa promo ng kasal. Pero para kay Ralph, ito ang eksenang inaabangan niya. Dahil alam niyang nandoon si Mica. Nakaupo sa gilid, nagkukunwang abala sa phone, pero hindi maitago ang madalas na sulyap sa kanilang dalawa.

Si Alexis, nakasuot ng eleganteng lace wedding dress. Si Ralph, nasa black tux, bagay na bagay.

“Closer pa,” utos ng photographer.

“Halikan mo siya sa noo,” dagdag pa.

Sunod si Ralph. Banayad ang halik sa noo ni Alexis. Napapikit si Alexis — hindi dahil sa kilig, kundi para itago ang pagkirot sa dibdib.

Pagkatapos ng shoot, habang kinakausap ni Ralph ang photographer at creative team, lumapit si Mica, kunwari may concern sa props.

“Long time no see,” bati ni Mica kay Ralph.

“Yeah. Nice to see you,” tugon niya, kalmado.

Tahimik lang si Alexis sa tabi.

Parang multo. Hindi kita, pero nandoon.

“Maganda ang shoot,” dagdag ni Mica.

“Thanks. Daming effort ng team, at si Alexis… galing umarte,” sambit ni Ralph habang nakangiting nilingon si Alexis.

Tahimik si Alexis sa biyahe. Si Ralph, abala sa phone, panay message.

“Pagod ka?” tanong niya.

“Hindi naman. Enjoy nga eh. Tingin mo, nakakuha natin attention ng lahat?” tanong ni Ralph, nakangiti.

“Tingin ko,” sagot ni Alexis. “Mission accomplished.”

“Okay ka lang?” tanong ni Ralph, pansin ang katahimikan.

Ngumiti si Alexis. “Oo naman. Go with the flow lang, ‘di ba? Chill lang. Wala tayong dapat seryosohin.”

Tumango si Ralph, nakampante.

Hindi niya alam, may luha na palang pilit pinipigilan ni Alexis sa gilid ng mata niya.

Pagkababa ng sasakyan, inhale exhale si Alexis habang pinapakalma ang sarili:

“Hindi ako nasasaktan,” bulong niya.

“Hindi ako nasasaktan.”

“Hindi ako—”

At doon na tuluyang tumulo ang luha niya.

Agad pinahid ni Alexis ang luha dahil biglang bumaba ng sasakyan si Ralph.

"Akala ko... uuwi ka na?"

Nagulat si Alexis nang bigla syang yakapin ni Ralph.

"Thanks for everything, Alexis. I owe you this. I promise. When all of this over. Babawi ako sayo."