2

Sa kabilang linya, marahang suminghot ang bata na tila hindi pa rin nawawala ang tampo.

"Buti naman at naaalala mo pang may bahay ka," malamig nitong sabi. "Akala ko balak mo nang tumira habambuhay sa research institute at kalimutan na may dalawa kang sobrang cute na anak."

Hindi napigilan ni Serenity ang mapangiti.

Kilala niya ang ugali ng panganay niyang anak. Kahit nagtatampo ito, hindi rin naman nito kayang magalit nang matagal.

"Paano mangyayari 'yon?" malambing niyang sagot. "Kayong dalawa ang pinakamamahal ni Mommy. I love you both the most. Mwah! Mwah!"

Halatang napalambot ang bata sa pambobola ng kanyang ina.

Napasinghal ito na parang nahihiyang kiligin bago tuluyang itinigil ang pagta-type sa keyboard.

"Hmph... that's better. May thirty minutes ka para makauwi. Kapag nahuli ka kahit isang minuto, ipagpapatuloy ko ang pag-atake sa network ng research institute."

Pagkatapos sabihin iyon, agad nitong ibinaba ang tawag, na para bang ayaw nitong ipahalatang natuwa ito.

Napabuntong-hininga si Serenity. Parang nabunutan siya ng napakalaking tinik sa dibdib.

Pagharap niya sa mga empleyadong kanina pa halos hindi makahinga sa kaba, ngumiti siya at nag-OK sign.

Sabay-sabay na napahinga nang maluwag ang lahat.

May ilan pang napapunas ng malamig na pawis sa noo bago mabilis na nagsibalikan sa kani-kanilang trabaho.

Ilang sandali pa, pumasok sa laboratoryo ang assistant niyang si Rosa habang may hawak na ilang dokumento.

Hindi na nito napigilan ang matawa.

"Kung iisipin mo," natatawa nitong sabi, "nakakatawa talaga. Isang research institute na puno ng world-class experts... pero araw-araw ay nanginginig sa takot dahil sa dalawang bata."

Napailing na lamang si Serenity. Alam ng lahat sa institute na ang dalawang anak niya ay parehong henyo. At parehong pasaway.

Kapag may tinopak ang dalawang iyon, kahit ang pinakamahuhusay na computer engineers ay walang magawa.

Minsan, hindi niya maiwasang maisip...

Talagang mana sila sa ama nila. Parehong matigas ang ulo, parehong dominante. At pareho ring nakakainis.

Matapos ang gabing iyon anim na taon na ang nakalipas, bumalik siya sa Castro. Ngunit sa halip na tanggapin siya, muli siyang pinalayas ng sarili niyang mga magulang.

Noon, inakala niyang wala na siyang magiging kaugnayan kay Nathan habambuhay.

Ngunit hindi nagtagal… Nalaman niyang buntis siya. At hindi lang isa ang dinadala niya.

Kambal? Hindi.

Tatlo? Hindi rin.

Apat na sanggol ang nasa kanyang sinapupunan.

Dahil sa kondisyon ng kanyang katawan, sinabi ng doktor na napakalaki ng posibilidad na hindi na siya muling magkaanak kung ipipilit niyang ipalaglag ang mga ito.

Hindi rin inirekomenda ng doktor ang abortion.

Mag-isa siya noon sa ibang bansa.

Walang pamilya, walang masasandalan. Ilang araw niyang pinag-isipan ang lahat bago siya tuluyang nagdesisyon.

Anuman ang mangyari… Ipapanganak niya ang mga bata. Ngunit hindi naging madali ang panganganak. Nagkaroon ng komplikasyon.

Dalawa sa apat na sanggol, isang lalaki at isang babae, ang hindi nakaligtas. Sa huli, ang natira sa kanya ay ang dalawang anak na ngayon ang pinakamahalagang kayamanan ng kanyang buhay.

Ang panganay na si Cyler ay tahimik, kalmado, at higit sa kanyang edad ang pag-iisip. Mahilig ito sa computer programming at cybersecurity. Marunong itong magsalita ng apat na wika, mahusay din sa calligraphy at pagpipinta.

Halos wala nang hindi nito kayang gawin.

Samantala, ang bunsong si Cielo ay kabaligtaran ng kanyang kuya. Masigla, madaldal, at puno ng enerhiya. Namana nito ang talento ni Serenity sa paggawa ng pabango at medisina. Madalas itong makaisip ng kakaibang formula at kahit bata pa ay marunong nang gumawa ng simpleng gamot para sa lagnat o sakit ng ulo.

Saan man sila magpunta, agad silang nagiging sentro ng atensyon.

Hindi lamang dahil sa pambihira nilang talino, kundi dahil likas din silang kaakit-akit.

Sa tuwing naiisip ni Serenity ang dalawang bata, kusang lumalambot ang kanyang puso.

"Sige na," sabi ni Rosa habang inaabot sa kanya ang bag. "Umuwi ka na. Kung hindi ka makarating sa loob ng kalahating oras, baka wasakin na naman nila ang buong network."

Napatawa si Serenity habang hinuhubad ang kanyang puting laboratory coat.

"Mukhang ganoon na nga ang mangyayari."

Bago siya tuluyang umalis, muli siyang pinaalalahanan ni Rosa.

"By the way, huwag mong kalimutang mag-empake. Tomorrow babalik na tayo sa bansa."

Bahagyang kumunot ang noo ni Serenity.

Sa nakalipas na anim na taon, bukod sa pagiging isang kilalang doktor, nakipagtulungan din siya sa matalik niyang kaibigang si Luciana upang itatag ang perfume company na Cylo.

Lahat ng pangunahing perfume formulas ay mula sa research team ni Serenity.

Dahil sa pambihirang kalidad ng kanilang mga produkto, mabilis na sumikat ang CYLO sa international market. Maraming malalaking kumpanya ang gustong makipag-collaborate sa kanila.

Sa pagkakataong ito, palalawakin nila ang negosyo sa kanilang sariling bansa.

Orihinal na si Luciana ang hahawak sa proyekto. Ngunit biglang nagkasakit nang malubha ang ina nito, kaya wala itong ibang nagawa kundi ipakiusap kay Serenity na siya muna ang bumalik at mamahala.

"Okay," mahinang tugon ni Serenity. "See you tomorrow morning sa airport."

Nagpaalam siya kay Rosa bago nagmamadaling umuwi.

At gaya ng inaasahan, bagpasok pa lamang niya sa bahay ay sinalubong na siya ng mahabang sermon mula sa dalawa niyang anak.

Kinabukasan, sa airport, halatang kulang na kulang sa tulog si Serenity. Samantalang ang dalawa niyang anak ay tila mga batang celebrity.

Pareho silang nakasuot ng fashionable na damit at maliliit na sunglasses.

Parehong eleganteng kumilos. At parehong nagmana ng halos perpektong mukha na parang maingat na inukit ng Diyos.

Habang naglalakad sila sa airport, hindi maiwasang mapatingin ang mga tao. May ilan pang palihim na naglalabas ng cellphone upang kuhanan sila ng litrato.

Habang hinihila ang maleta, natatawang bumulong si Rosa kay Serenity.

"Pakiramdam ko hindi ka nagsilang ng mga anak... nagsilang ka ng dalawang makapangyarihang ninuno."

Napatingin si Serenity sa dalawang batang nag-uunahan sa paglalakad sa unahan nila at napailing na lamang.

"Hindi ka nagkakamali."

Napakatalas ng pandinig ng magkapatid kaya sabay silang lumingon.

"You deserve it, Mom," seryosong sabi ni Cyler. "Palagi kang nagtatrabaho nang walang pahinga. Hindi ka kumakain sa tamang oras at hindi ka rin natutulog nang maayos. Kung hindi ka namin babantayan, ikaw mismo ang sisira sa katawan mo."

Agad namang tumango si Cielo bilang pagsang-ayon sa kanyang kuya. "That's right! Kung wala kami, baka tuluyan mo nang kalimutan alagaan ang sarili mo."

Nang makita ni Serenity na mukhang magsisimula na naman ang isa na namang mahabang lecture mula sa dalawa, mabilis siyang sumuko.

"Okay, okay! Tama na. Tama kayong dalawa. Mommy was wrong, okay?"

Saka lamang tumigil ang magkapatid.

Hindi nagtagal, sabay-sabay silang sumakay ng eroplano.

Matapos ang mahigit sampung oras na biyahe, sa wakas ay nakahinga nang maluwag si Serenity.

Sa unang pagkakataon sa buong araw, tahimik na rin sa wakas ang kanyang mga tenga.

Pagkababa nila ng eroplano, halos nakapikit pa sa antok si Serenity. Dahil mahigit sampung oras din ang biyahe, ramdam niya ang bigat ng katawan at tila hindi pa rin tuluyang nagigising ang isip niya. 

"Rosa," mahina niyang tawag habang pinipisil ang sentido, "pakitingnan muna sina Cyler at Cielo, pati na rin ang mga bagahe. Maghihilamos lang ako sandali sa restroom." 

"Sure. Go ahead," agad na sagot ni Rosa. 

Naglakad si Serenity patungo sa restroom. Pagdating doon, yumuko siya sa harap ng lababo at nagsalok ng malamig na tubig. Ilang beses niyang hinilamusan ang mukha hanggang sa unti-unting mawala ang antok. 

Nang maramdaman niyang luminaw na ang kanyang isip, pinunasan niya ang mukha gamit ang tissue bago tuluyang lumabas ng restroom. Ngunit pag-angat pa lamang niya ng tingin... Bigla siyang natigilan. Hindi kalayuan sa kanyang kinatatayuan ay nakita niya ang isang batang lalaki. Halos awtomatikong napangiti si Serenity. 

"Cyler?"

Kanina lang, nang bumaba sila ng eroplano, suot pa ng kanyang anak ang simpleng maliit na suit at ang paborito nitong sunglasses. 

Pero ngayon, ibang-iba na ang itsura nito. Nakasuot na ito ng mas pormal at mas eleganteng suit na akmang-akma sa maliit nitong pangangatawan. Maayos pa ang pagkakaayos ng buhok nito, na para bang may pupuntahan itong napakahalagang okasyon.

Hindi lamang iyon. Sa tabi nito ay naroon din ang isang maliit na batang babae. Kanina ay nakasuot lamang ito ng simpleng floral dress na bagay na bagay sa kanyang inosenteng mukha. Ngayon naman ay nakasuot na ito ng isang napakagarbong kulay rosas na princess dress, kumpleto pa sa maliliit na accessories. Mukhang handang-handa silang dumalo sa isang engrandeng party. 

Hindi napigilan ni Serenity ang matawa. Lumapit siya sa dalawang bata habang nakangiti. 

"Mga sweetheart," natatawa niyang sabi, "pupunta lang naman tayo mamaya sa Godmother ninyo. Hindi naman tayo dadalo sa isang royal ball. Kailangan ba talagang magbihis nang sobrang formal?" 

Habang nagsasalita siya ay puno ng lambing ang kanyang boses, para bang natural na natural na ang dalawang batang iyon ang kanyang mga anak.

Ngunit, sa halip na sumagot, sabay na napatingin sa kanya ang dalawang bata. Magkatinginan pa sila bago muling ibinalik ang tingin sa kanya. Kitang-kita sa kanilang malalaking mata ang pagkalito. Tahimik silang nag-isip.

‘Sino ba ang napakagandang auntie na ito? At... Bakit parang kinakausap niya kami na para bang kami ang mga anak niya?’