3

Nang makita ni Serenity ang inosente at litong ekspresyon ng dalawang bata, lalo lamang siyang napangiti. Sa paningin niya, napaka-cute talaga ng dalawa niyang anak.

Hindi niya napigilan ang sarili. Yumuko siya sa kanilang harapan at marahang kinurot ang malalambot nilang pisngi.

"Pero bagay na bagay sa inyo ang mga suot ninyo," natatawa niyang sabi habang puno ng pagmamahal ang kanyang mga mata. "Kapag nakita kayo ng Godmother ninyo, siguradong hindi niya kayo bibitawan sa kakakiss at kakayakap."

Sa isip pa lamang niya ang magiging reaksyon ni Luciana ay halos marinig na niya ang masayang sigaw nito.

"Halika na," malumanay niyang dagdag. "Huwag na nating paghintayin nang matagal si Aunt Rosa."

Habang nagsasalita, natural niyang iniunat ang dalawang kamay upang hawakan ang maliliit nilang palad.

Ngunit sa mismong sandaling iyon, napansin niyang ang batang babae ay biglang kumapit sa likod ng batang lalaki.

Parang natatakot ito.

Samantala, ang batang lalaki ay tila saka lamang natauhan. May bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang mukha habang magalang itong nagsalita.

"Ma’am... baka po... nagkamali kayo ng tao?"

Napakurap si Serenity. Saglit siyang natigilan bago napatawa.

"Nagkamali?" natatawa niyang ulit. "Kayo ang ipinagbuntis ko nang siyam na buwan. Paano ako magkakamali?"

Tinapik niya nang marahan ang noo ng batang lalaki.

"Ikaw talagang makulit ka. Ma’am na ang tawag mo sa mommy mo? Nanood na naman ba kayo ng drama at gusto ninyo akong isali sa role-playing?"

Alam na alam niyang mahilig ang bunsong si Cielo sa kung anu-anong role-play games.

Kaya hindi na siya nagtaka.

"Okay lang sana kung nasa bahay tayo," malambing niyang sabi habang patuloy silang kinakausap. "Makikipaglaro si Mommy sa inyo buong araw. Pero kakauwi lang natin at marami pa tayong aasikasuhin. Let's stop playing for now, okay? Halika na."

Muli niyang inabot ang kanilang mga kamay. Subalit sa pagkakataong ito, lalo lamang naging alerto ang batang lalaki.

Bahagyang umatras ito at tila pinag-iisipang mabuti ang bawat kilos ni Serenity.

Napailing na lamang siya habang natatawa.

"Naku... talagang seryoso ang acting ninyo ngayon." May bigla siyang naisip. "Wait... huwag mong sabihing amnesia ang role-play ninyo ngayon?" Napangiti siya at agad na inilabas ang kanyang cellphone. "Kung ganoon, may ebidensya si Mommy."

Mabilis niyang binuksan ang photo album.

"Tingnan ninyo. Lahat ng pictures ninyo simula nang ipanganak kayo hanggang paglaki, nandito."

Iniabot niya ang cellphone sa batang lalaki. Napatitig ito sa screen. Unti-unting nanlaki ang kanyang mga mata.

Sigurado siyang ngayon lang niya nakita ang magandang babae na nasa harapan niya.

Pero sa cellphone nito ay naroon ang napakaraming litrato.

Mga litrato nilang dalawa. O mas tamang sabihin… Mga batang kamukhang-kamukha nila.

Halos wala silang ipinagkaiba. Parang sila mismo ang nasa mga larawan. Hindi na malaman ng batang lalaki kung ano ang iisipin.

Habang tulala pa siya sa mga larawan, ibinulsa na ni Serenity ang cellphone at nakangiting nagsabi,

"Okay, pwede na tayong umalis?"

Hindi na niya hinintay ang sagot ng dalawa. Sanay na siyang ganito ang mga anak niya kapag naglalaro ng role-play. Kaya agad niyang binuhat ang batang lalaki sa isang braso at ang batang babae naman sa kabila.

Kaswal siyang naglakad pabalik. Hindi man lang niya napansing may mali. Sa kabilang banda, nanatiling tahimik ang batang lalaki.

Sa una ay balak sana niyang pumalag at bumaba. Ngunit nang maalala niya ang mga litrato at ang kakaibang init na naramdaman niya mula sa babaeng ito… Nagdalawang-isip siya.

Pakiramdam niya, may malaking lihim na nakatago sa likod ng lahat ng ito. Kailangan niyang malaman ang totoo.

Habang nag-iisip siya, ibinaling niya ang tingin sa kanyang kapatid. Karaniwan, sobrang mahiyain ang kanyang nakababatang kapatid sa mga estranghero.

Bukod sa kanya, sa kanilang lolo, lola, at daddy, wala na itong hinahayaang bumuhat o humawak dito.

Ngunit ngayon, wala man lang bakas ng takot sa mukha nito.

Sa halip, puno ng pagtataka at pagkamausisa ang mga mata nitong nakatingin kay Serenity.

……

Samantala, sa kabilang bahagi ng airport… Naghihintay pa rin si Rosa kasama ang dalawang batang akala niya ay sina Cyler at Cielo.

Lumipas ang ilang minuto ngunit hindi pa rin bumabalik si Serenity.

Napakunot ang noo ni Cyler.

"Puntahan na kaya natin si Mommy?" tanong niya sa kanyang kapatid. "Baka naligaw na naman siya."

Kilalang-kilala nila ang kanilang ina. Napakahina ng sense of direction nito. Hindi lang minsan o dalawang beses itong naligaw sa airport.

Naisip din iyon ni Rosa. "Sasamahan ko kayo," agad niyang sabi.

Ngunit umiling si Cyler.

"No need, Aunt Rosa. Kayo na lang po ang magbantay ng mga maleta. Ang dami nating dala, mahihirapan lang kayo. Kami na ang hahanap kay Mommy. Don't worry, hindi kami maliligaw."

Nag-atubili si Rosa nang ilang sandali. Ngunit naalala niyang hindi pangkaraniwang matatalino ang magkapatid.

Sa huli ay tumango na lamang siya. "Okay. Pero tumawag agad kayo kung may mangyari."

Sabay na nag-OK sign ang dalawang bata. Magkahawak-kamay silang tumakbo papunta sa direksyong pinuntahan ni Serenity.

Hindi pa man sila gaanong katagal nawala...

Bigla namang bumalik si Serenity. Ngunit ang ikinagulat ni Rosa… May dala itong dalawang bata.

Isa sa bawat braso.

"Ha?" gulat na gulat niyang sabi. "Ang bilis mo namang nakabalik. Hindi ba kakalabas lang nila para hanapin ka?"

Mas lalo pa siyang nalito nang mapansing iba na ang suot ng dalawang bata. Kanina ay ibang-iba ang kanilang kasuotan.

Ngayon ay tila nagpalit na sila ng damit. Habang bubuksan na sana niya ang bibig upang magtanong...

Biglang tumunog ang cellphone ni Serenity.

Tumatawag si Luciana. Agad niyang ibinaba ang dalawang bata sa sahig bago mabilis na sinagot ang tawag.

Mula sa kabilang linya ay agad na narinig ang masigla at pamilyar na boses ni Luciana. 

"Serenity, nakarating na ba kayo? Nasa parking lot na ako. Paglabas ninyo, makikita n'yo agad ako." 

"Malapit na kami. We'll be there in a minute!" mabilis na sagot ni Serenity. 

Habang kausap ang kanyang matalik na kaibigan, buhat pa rin niya ang dalawang bata. Nang matapos ang tawag, agad niyang tinulungan si Rosa sa paghila ng mga maleta at sabay-sabay silang naglakad palabas ng airport. Dahil sa pagmamadali, wala ni isa sa kanila ang nakapansing may malaking pagkakamaling nangyari. 

Hindi kalayuan sa kanila, nakatayo ang totoong sina Cyler at Cielo. Pareho silang nakatitig sa papalayong likuran ni Serenity, halatang hindi pa rin makapaniwala sa kanilang nasaksihan. 

Nanlaki ang bilugang mga mata ni Cielo. "Kuya..." mahinang bulong niya habang kumukurap-kurap. "Nakita mo rin ba? Bakit parang... kamukhang-kamukha natin 'yung dalawang batang binuhat ni Mommy?" Unti-unting natauhan si Cyler mula sa pagkabigla. 

Tahimik siyang tumango. "Oo. Nakita ko rin."

Lalong nalito si Cielo. "Ano'ng nangyayari? Huwag mong sabihing... lumabas ang kaluluwa natin sa katawan?" 

Napabuntong-hininga si Cyler. Marahan niyang tinapik ang noo ng kapatid. "Stop watching those supernatural dramas. Hindi ganyan ang nangyayari." 

Napahawak siya sa kanyang baba habang malalim na nag-iisip. "Hindi ko pa alam ang buong kuwento... pero may posibilidad na..." Huminto siya sandali. "Baka sila ang dalawa pa nating kapatid." 

Napakurap si Cielo. "Ha?" 

"Kung ganoon lang kasi, maiintindihan kung bakit pati si Mommy ay nagkamali ng pagkilala." 

Napakamot ng ulo si Cielo. Punong-puno ng pagkalito ang kanyang bilugang mukha. "Pero hindi ba sinabi ni Mommy noon... na wala na sina second brother at second sister?" 

Iyon din ang palaisipang gumugulo kay Cyler. Noong ipinanganak sila, apat silang magkakapatid. Siya ang panganay. Si Cielo ang bunso. At ang pangalawa at pangatlong sanggol... Ayon sa mommy nila, hindi na nakaligtas.

Ngunit ngayon... Bigla na lamang lumitaw ang dalawang batang halos eksaktong kamukha nila. At narito pa mismo sa bansang ito. Hindi maaaring nagkataon lamang iyon. Mas mabilis mag-isip si Cyler kaysa sa karamihan ng matatanda. Isa-isang binuo ng kanyang isip ang mga piraso ng palaisipan.

 Posible kayang... Hindi talaga namatay ang dalawa nilang kapatid? Posible kayang may nagdala sa kanila pabalik sa bansa noon, nang hindi nalalaman ni Mommy? At kung sino man ang taong iyon.

Malaki ang posibilidad na iyon ay ang walang kwenta nilang ama. Ang lalaking iniwan at sinaktan ang mommy nila.

Habang umiikot pa ang mga hinalang iyon sa kanyang isipan, bigla na lamang silang napalibutan ng ilang lalaking nakasuot ng itim na suit. Tahimik ngunit mabilis ang kanilang pagkilos. Mula sa gitna ng grupo ay lumapit ang isang binata na halatang balisang-balisa. Halos hinihingal ito habang nagsasalita. 

"Young Master... Young Miss... salamat at nakita rin namin kayo! Alam n'yo ba kung gaano kami nag-alala?" 

Habang nagsasalita ay mabilis nitong sinuri ang magkapatid mula ulo hanggang paa. Nang matiyak nitong wala silang anumang sugat o pinsala, saka lamang ito nakahinga nang maluwag. 

"Kaya pala hindi namin kayo mahanap. Nagpalit pala kayo ng damit." Napailing ito. "Halika na, kailangan na nating bumalik. Galit na galit na si Sir." 

Hindi na nito hinintay ang magiging tugon ng magkapatid. Yumuko ito at agad silang binuhat. Nagulat si Cielo, ngunit hindi siya pumalag. 

Nakilala niya ang lalaking bumuhat sa kanila. Ito ang personal assistant ni Nathan. Si Marvin. Nakita na niya ang litrato nito noon nang minsang magsaliksik ang kanyang kuya tungkol sa mga Tomas. 

Samantala, lalong luminaw ang hinala ni Cyler. Bahagya siyang pumikit. Mukhang tama nga ang kanyang kutob. Ang dalawang batang nakita nila kanina... May koneksiyon talaga sa ama nilang si Nathan. 

Bago pa man sila bumalik ng bansa, plano na niyang humanap ng paraan upang makalapit sa lalaking iyon at singilin ito sa lahat ng sakit na dinanas ng kanilang ina. Pero ngayon, parang kusa nang inilalapit ng pagkakataon ang lahat sa kanya. 

Biglang sumagi sa isip niya ang isang plano. Palihim siyang tumingin kay Cielo. Isang simpleng tingin lang ang ipinadala niya rito. Agad namang naintindihan ni Cielo ang ibig sabihin ng kanyang kuya. Tahimik siyang tumango at nagpasyang huwag munang ibunyag ang tunay nilang pagkakakilanlan. 

Hindi nagtagal, dinala sila ni Marvin kasama ang mga bodyguard papunta sa VIP lounge ng airport. Pagkapasok pa lamang nila sa loob, agad nilang naramdaman ang mabigat at nakapanggigilang atmospera sa buong silid. Parang biglang bumaba ang temperatura. At ang pinagmumulan ng nakakatakot na presyur na iyon ay ang matangkad na lalaking nakatayo sa pinakadulong bahagi ng VIP lounge. Si Nathan.