4

Ito ang unang pagkakataon na nakita nang personal ng magkapatid ang lalaking kinikilala nilang ama. Ang lalaking matagal na nilang tinatawag sa isip bilang... ang walang pusong ama.

Tahimik na pinagmasdan nina Cyler at Cielo si Nathan. Hindi naman nalalayo ang tunay nitong hitsura sa mga impormasyong nakalap ni Cyler noon.

Matangos ang ilong, matalas ang panga, at perpekto ang bawat linya ng kanyang mukha na para bang inukit ng isang bihasang iskultor.

Nakasuot siya ng isang custom-made na dark gray suit na sinamahan ng puting polo. Maayos na nakasara hanggang sa pinakataas ang kuwelyo nito, na lalo pang nagbigay sa kanya ng malamig at disiplinadong aura.

Mahahaba ang kanyang mga binti na nababalutan ng mamahaling slacks, habang ang kumikislap na cufflinks sa kanyang manggas ay nagdaragdag ng marangal ngunit hindi madaling lapitang presensya.

Sa isang tingin pa lamang, halatang isa siyang lalaking sanay utusan ang iba.

Malamig, makapangyarihan, at imposibleng suwayin.

Lumapit si Marvin at magalang na yumuko.

"Sir, nakita na po namin ang Young Master at Young Miss."

Pagkasabi niyon, marahan niyang ibinaba ang dalawang bata sa sahig. Dahan-dahang ibinaba ni Nathan ang kanyang tingin.

Tahimik niyang minasdan ang dalawang batang nasa harapan niya.

Walang bakas ng lambing ang kanyang mukha, ngunit sa ilalim ng malamig niyang ekspresyon ay tila may emosyon na pilit niyang kinokontrol.

Dahil dito, lalo pang bumigat ang atmospera sa buong VIP lounge.

Ngunit taliwas sa inaasahan ng lahat, hindi man lang natinag ang magkapatid.

Matapang nilang sinalubong ang malamig na tingin ng lalaki. Lumapit nang kaunti si Cielo sa kanyang kuya at marahang bumulong,

"Kuya... siya ba talaga ang Daddy natin?" Bahagya siyang napangiti. "Ang gwapo pala niya..."

Agad siyang sinamaan ng tingin ni Cyler. "Huwag mo siyang purihin," pabulong niyang saway. "Siya ang lalaking nang-iwan kay Mommy. Siya ang dahilan kung bakit tayo lumaki nang walang ama." Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita. "Ang pakay lang natin dito ay alamin ang totoo tungkol sa dalawa pa nating kapatid. Gets?"

Hindi pa ganoon kalalim ang iniisip ni Mumu. Ngunit dahil sinabi iyon ng kanyang kuya, agad siyang tumango.

"Okay."

Sa sandaling iyon, sa wakas ay nagsalita si Nathan. Mababa at malamig ang kanyang tinig. "Wala ba kayong gustong sabihin?" Bahagyang kumunot ang kanyang noo. "Tumakas kayo sa bahay. Akala ba ninyo walang masasamang tao sa labas?"

Napatingin ang magkapatid sa isa't isa. Pareho silang natigilan.

‘Tumakas sa bahay?’ pareho nilang isip.

Sa isang iglap, tila nagliwanag ang lahat sa isip ni Cyler.

‘Mukhang nagkamali rin ng pagkilala ang lalaking ito.’

At batay sa sinabi nito, mukhang hindi rin maganda ang relasyon nito sa dalawa nilang nakababatang kapatid. Kung hindi, bakit aabot sa puntong tatakas ang dalawang bata?

Biglang nakaramdam si Cyler ng kaunting awa. Naalala niya ang sarili nilang paglaki.

Kahit mag-isa lang ang mama nila, hindi nito hinayaang maranasan nilang magkapatid ang kahit katiting na pang-aapi. Hindi sila kailanman pinabayaan.

Nang mapansin ni Marvin na lalo pang lumalamig ang ekspresyon ng kanyang amo, agad siyang kinabahan.

Mabilis siyang yumuko sa magkapatid.

"Young Master... Young Miss... mag-sorry na lang kayo kay Sir."

Simula nang mawala ang dalawang bata, halos hindi na siya mapalagay. Habang pasulyap-sulyap kay Nathan, maingat niyang ipinaliwanag, "Nagkaroon lang ng misunderstanding. Hindi naman po balak ni Sir na pakasalan si Miss Leslie. Ang Castro at mga Tomas ay may business project lang na pag-uusapan sa kabilang siyudad. Hindi po kayo iniiwasan ni Sir." Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. "Mabait naman si Sir. Huwag na kayong magtampo. At saka... pinaalis na rin si Leslie."

Mas lalo lamang luminaw ang lahat kay Cyler.

Akala ng dalawa nilang kapatid ay pakakasalan ng ama nila ang pekeng heiress na si Leslie. Kaya sila tumakas. Napakuyom ang kanyang kamao.

Sa isip niya, lalo lamang naging kasuklam-suklam si Nathan.

Malamig ang kanyang mukha habang diretso nitong tiningnan ang lalaki.

"Misunderstanding?" malamig niyang ulit. "Paano naging misunderstanding iyon? Noon nga, iniwan mo si Mommy dahil kay Leslie. Hindi ba totoo iyon?"

Bagama't bata pa siya, matatag at matalim ang bawat salitang binitiwan niya.

Hindi man siya kasinlaki ng lalaking nasa harapan niya, hindi rin nagpadaig ang kanyang presensya.

"Kung nagawa mong talikuran si Mommy noon para sa babaeng iyon..." mariin niyang sabi, "ano'ng dahilan para paniwalaan naming hindi mo rin kami kayang talikuran ng kapatid ko?" Tumaas ang kanyang baba. "Ang pagtakas namin sa bahay... hindi ba iyon mismo ang gusto mo?"

Biglang dumilim ang mukha ni Nathan. Matalim ang tinging ipinako niya sa bata.

"Saan mo narinig ang mga salitang iyan?"

Sa loob ng anim na taon… Halos walang sinuman sa mga Tomas ang nangahas banggitin ang tungkol kay Serenity. Lalong imposible na may alam ang dalawang bata tungkol sa nangyari noon.

Nanlamig ang buong katawan ni Marvin. Halos mawalan siya ng kulay.

"Naku..." bulong niya sa sarili. "Pareho talaga ang tigas ng ulo ng mag-ama."

Takot na tuluyang lumala ang komprontasyon, mabilis siyang lumapit sa gitna. "Sir, baka po may mga katulong na nagkukuwentuhan at aksidenteng narinig ng Young Master. Please calm down." Pagkatapos ay yumuko siya kay Cyler at malumanay na nagsalita. "Young Master, hindi po ganoon ang nangyari noon. Marami pa pong hindi ninyo alam tungkol sa paghihiwalay noon. At lalong hindi po kayo balak iwan ni Sir Nathan..."

Hindi pa man niya natatapos ang sasabihin...

Mariing suminghot si Cyler. "Stop treating us like we're three years old." Matalim niyang itinuro si Nathan. "Kung wala talagang namamagitan sa kanila... bakit hanggang ngayon, ilang taon na ang lumipas, palagi pa rin siyang kasama ng babaeng iyon?"

“Si Mommy…” Biglang nabitawan ni Cyler ang mga salitang iyon, ngunit agad din siyang nakabawi. 

Pinakalma niya ang sarili at mabilis na nag-isip ng palusot. “Napanood lang namin sa TV,’ mahinahon niyang sabi. “Sabi roon, kapag may taong hindi mo gusto, mas mabuti nang diretsahan kaysa magkunwari.” Bahagya siyang huminto bago muling nagsalita, puno ng kumpiyansa. “And don't think na dahil bata kami, madali mo kaming maloloko!”

Habang sinasabi iyon, matatag ang kanyang tindig at seryoso ang kanyang mukha, na para bang wala siyang sinabing mali. Sa isip niya, kahit may mali man, wala na siyang pakialam. 

Ngayon lang nila nakita ang kanilang walang-kwentang ama. Siyempre, kailangan niyang ipagtanggol ang kanilang Mommy at ilabas ang lahat ng hinanakit na matagal na niyang kinikimkim. 

Sa tabi niya, marahang tumango si Cielo bilang pagsang-ayon. “Tama si Kuya…” mahina niyang sabi. 

Kanina pa galit si Nathan, ngunit nang marinig niya ang inosente ngunit puno ng damdaming tinig ng bata, bigla siyang natigilan. 

Maging si Marvin at ang mga bodyguard ay napatitig din sa gulat. 

‘Nagsalita ang young miss…?’ isip niya.

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang dukutin ang bunsong anak ni Nathan, si Nathalie. Mula noon, tuluyan siyang tumahimik. Dahil sa matinding trauma, hindi na siya muling nagsalita kahit isang salita.

 Lahat ng gusto niyang sabihin ay isinusulat na lamang niya, at tanging ang kanyang kambal na kapatid lang ang tunay na nakakaintindi sa kanya. Pero ngayon… Nagsalita siya. 

Matagal na napatulala si Nathan bago tuluyang nabalot ng matinding tuwa ang kanyang mukha. Agad siyang lumapit, maingat na yumuko sa harapan ng anak, at halos nanginginig ang boses dahil sa pananabik.

“Nathalie…” mahinahon niyang tawag. “What did you just say? Pwede mo bang ulitin?”

Bihira siyang magpakita ng ganoong emosyon. Halatang sabik na sabik siyang marinig muli ang tinig ng kanyang anak. 

Nagulat si Cielo sa bigla nitong paglapit at napakurap. ‘Bakit parang sobrang excited ng scumbag dad?’ isip niya.

“May nasabi ba akong kakaiba? Wala naman… di ba?”

Nabawi ni Marvin ang sarili at agad na napangiti. “Young Miss… sa wakas, nagsalita na kayo!” Halos hindi siya makapaniwala. 

Muli namang yumuko si Nathan, puno ng pag-asang nakatingin kay Cielo. “Nathalie… pwede bang magsabi ka pa ng kahit isang salita kay Daddy?” maingat niyang pakiusap. 

Sa isang iglap, naglaho ang lahat ng galit na nararamdaman niya kanina, napalitan iyon ng saya at pag-asang matagal na niyang hinihintay. Samantala, natigilan ang magkapatid. Hindi lang kakaiba ang hinihiling ng kanilang walang-kwentang ama.

Nanlaki ang mga mata ni Cielo. ‘Saklap… Nadulas ako!’ naisip niya. 

Kaya agad siyang nagkunwaring pipi at mariing isinara ang bibig. Hindi na siya nagsalita kahit isang salita. ‘Kapag nagsalita pa ako, siguradong mabubuking tayo!’

Kahit anong pakiusap ni Nathan, nanatili siyang tahimik. 

Sa harapan nila, tila muling bumalik ang dating mahiyain at tahimik na maliit na prinsesa. Kitang-kita ang matinding pagkadismaya sa mukha ni Nathan. Napabuntong-hininga si Marvin bago siya marahang nagsalita upang pagaanin ang loob nito. 

“Master, baka nadala lang sa emosyon si Young Miss kaya siya nakapagsalita. Huwag po kayong mag-alala… dahan-dahan lang. Sigurado akong unti-unti rin siyang gagaling.”

Tahimik na tumango si Nathan. Ilang sandali siyang hindi nagsalita bago marahang bumuntong-hininga. 

“Forget it…” mahina niyang sabi. 

Dahil sa saya at pagkabiglang dulot ng sandaling narinig niya ang tinig ng kanyang pinakamamahal na anak, wala na siyang ganang balikan pa ang naging pagtatalo nila kanina. 

Sa halip ay mahinahon siyang tumingin sa dalawang bata. “Ang nangyari ngayon ay isang malaking misunderstanding lang.” Bahagya siyang ngumiti. “Daddy will explain it again. Wala akong balak magpakasal. Kaya… huwag na kayong lalayas ulit, okay?”

Habang nagsasalita, natural niyang iniunat ang dalawang kamay at marahang binuhat ang kambal, tig-isa sa bawat braso, na para bang matagal na niya iyong ginagawa. 

Bahagyang nagsalubong ang kilay ni Cyler at akmang magpapakawala sana sa pagkakayakap. Ngunit nang tuluyan na siyang mapunta sa mga bisig ng ama… Hindi niya inaasahan na magiging ganoon pala ito kaaliwalas. 

Mainit, matatag at higit sa lahat, kakaibang pakiramdam ng seguridad ang bumalot sa kanya, isang bagay na hindi pa niya kailanman naranasan. Ganoon din ang naramdaman ni Cielo.

Sa huli, bata pa rin sila. Kahit gaano pa nila subukang magmatigas at magkunwaring galit, pareho silang tahimik na nagkatinginan bago sabay na nagpasyang huwag nang pumalag. Tahimik nilang hinayaan si Nathan na buhatin sila palayo, habang ang kakaibang init ng yakap nito ay unti-unting tumatagos sa kanilang maliliit na puso.