5

Pagkalabas nila ng airport, agad na isinama ni Serenity ang dalawa niyang anak papunta sa parking lot kung saan naghihintay ang matalik niyang kaibigan na si Luciana.

Naglaan pa ng oras si Luciana para pansamantalang umalis sa ospital at personal silang sunduin. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkita, kaya nang makita siya ni Serenity, napansin niyang mas pumayat ito kaysa dati. Halata rin ang pagod sa mukha nito.

Hindi na siya nag-atubiling lumapit at mahigpit itong niyakap.

Pagkasakay nilang lahat sa sasakyan, puno ng pag-aalala ang boses ni Serenity nang magtanong.

“Kumusta na si Auntie? May improvement ba ang lagay niya?”

Napabuntong-hininga si Luciana bago marahang umiling. “Ganun pa rin… Wala pa ring pagbabago.” Pagod at lungkot ang bakas sa kanyang tinig.

Tahimik na tumango si Serenity bago marahang hinawakan ang kamay ng kaibigan bilang pagdamay.

“Don't worry. Nakabalik na ako. Pag may oras ako, bibisitahin ko si Auntie. I'll do my best… at hahanapan ko siya ng paraan para gumaling.”

Bahagyang ngumiti si Luciana at tumango.

“Okay.”

Alam niyang hindi basta-basta ang galing ni Serenity pagdating sa medisina. Kaya simula pa lang ay umaasa na siyang matitingnan nito ang kalagayan ng kanyang ina.

Malapit na ring magtanghalian, kaya maaga nang nagpareserba si Luciana ng pribadong silid sa Restaurant bilang welcome meal para sa mag-iina at upang makapagpahinga rin sila matapos ang mahabang biyahe.

Pagkapasok nila sa private room, saka lang tuluyang gumaan ang pakiramdam ni Luciana. Agad niyang ibinaling ang buong atensyon sa dalawang batang matagal na niyang gustong mayakap.

Malawak ang kanyang ngiti habang ibinubuka ang dalawang braso.

“Come here, babies! Halikayo kay Godmother. Ang tagal ko kayong hindi nayakap!”

Nagulat ang kambal.

Halos sabay silang umatras at nagtago sa likuran ni Serenity. Mahigpit nilang hinawakan ang manggas ng kanilang Mommy na para bang ayaw nilang lumapit kahit isang hakbang.

Saglit na natulala si Luciana.

Unti-unting bumagsak ang kanyang mga balikat at nagkunwari siyang nasaktan.

“Aww… nasaktan naman si Godmother.” Pina-cute pa niya ang mukha. “Hindi ba sabi n'yo, miss na miss n'yo ako? Bakit ngayon ayaw n'yo akong yakapin? Mukhang forever na akong broken-hearted…”

Pati si Serenity ay nagtaka. Hindi naman takot sa tao ang dalawa niyang anak. Sa katunayan, kapag nasa labas sila, parang gusto pa ng kambal na lahat ng tao ay humanga sa kanila.

At sa mga video call nila noon, sobrang close na close nila si Luciana. Pero ngayong magkaharap na sila… bakit bigla silang naging mahiyain?

Naglupasay si Serenity sa harapan ng kambal at malumanay na nagtanong.

“Anong nangyari? Bakit kayo biglang nahihiya?”

Nang masalubong ni Nathaniel ang mapagmahal na tingin ng kanyang Mommy, unti-unting gumaan ang kanyang dibdib.

Mabilis na umikot ang kanyang isip bago siya ngumiti nang bahagya.

“Wala naman po. Nagulat lang kami bigla… Sorry, Godmother.” Pagkatapos ay lumingon siya kay Luciana at pilit na naging natural ang kanyang kilos. Godmother, pwede bang umorder muna tayo? Gutom na po kami ni Sister.”

Agad namang lumiwanag ang mukha ni Luciana nang marinig siyang tawagin nitong Godmother.

“Of course! Siyempre naman. Hindi pwedeng magutom ang dalawang cute kong babies.”

Matapos nilang makapag-order, muling bumaling ang tingin ni Luciana sa kambal. Mula pa nang umalis sila sa airport, napansin niyang hindi man lang nagsasalita si Cielo.

“Cielo, baby… bakit ang tahimik mo? Hindi ka naman ganyan noong nagvi-video call tayo.”

Napatingin din si Serenity sa anak. “Oo nga. Kanina ang daldal mo pa. Bakit bigla kang tumahimik? Huwag mong sabihing hindi ka pa rin nakakaalis sa role-playing n'yo?” biro pa niya.

Marahang kumurap si Nathalie.

Tumingin lamang siya kay Serenity gamit ang malalaki niyang mata, ngunit nanatiling tikom ang kanyang bibig.

Samantala, hindi pa rin lubos na naiintindihan ni Nathaniel kung ano talaga ang nangyayari sa dalawang taong nakausap nila kanina sa airport.

Natatakot siyang baka madulas ang kanyang kapatid, kaya siya na ang nagsalita.

“Hindi po. Medyo masama lang ang pakiramdam ng lalamunan ni Sister, kaya ayaw muna niyang magsalita.”

Pagkarinig niyon, agad na nag-alala si Serenity.

“Ha? Bakit? Saan masakit? May nakain ba siyang hindi maganda? O baka namamaga ang lalamunan niya?”

Hindi na siya mapakali. Lumapit siya kay Nathalie at marahang hinaplos ang ulo nito.

“Halika nga, sweetheart. Open your mouth. Tingnan ni Mommy, okay?”

Palihim na sinulyapan ni Nathaniel ang kanyang kapatid at makahulugang tinaasan ito ng kilay. Agad namang naintindihan ni Nathlie ang ibig sabihin nito.

Sandali siyang nag-atubili bago dahan-dahang ibinuka ang kanyang bibig.

Maingat na sinuri iyon ni Serenity. Ilang sandali siyang natahimik bago bahagyang kumunot ang noo.

“Mukhang wala namang problema…” nagtatakang sabi niya.

Napakamot din ng ulo si Rosa na nasa tabi nila. “Oo nga. Kanina sa airport ay okay naman siya.”

Sa huli, si Nathaniel na naman ang mabilis na nakaisip ng dahilan.

“Siguro po kulang lang siya sa tubig. Tapos first time din naming mapunta rito kaya medyo naninibago siya. Baka kailangan lang niyang magpahinga. Mamaya okay na ulit siya.”

“Ganun ba…” Hindi na nagduda si Serenity.

Agad siyang nagsalin ng isang basong maligamgam na tubig at maingat na iniabot iyon kay Nathalie.

Samantala, matapos umalis sa airport kasama ang kambal, nagtungo rin si Nathan sa Botjye Restaurant upang mananghalian.

Pagmamay-ari ng Tomas ang restaurant na iyon, kaya nang dumating siya, natural lang na ang pinakamaganda at pinakamarangyang private room ang inihanda para sa kanya.

Hindi pa man nagtatagal matapos siyang umorder ay isa-isang inihain ang mga putahe.

Bawat pagkain ay napakaganda ng presentasyon, mabango, at mukhang napakasarap. Para bang handaan sa isang royal banquet ang nakahain sa mesa.

Samantala, si Cielo na patuloy na nagpapanggap na pipi ay isa palang certified little foodie.

Nang mapunta ang tingin niya sa napakasarap na mga pagkain sa mesa, agad na kumislap ang kanyang mga mata. Ngunit sa lahat ng iyon… ang pinakamalaking tukso ay ang napakalaking crab leg na nasa harapan niya.

Napalunok siya. Halos hindi na niya mapigilan ang sarili.

Unti-unti niyang iniunat ang kanyang munting kamay, balak sanang kunin ang paborito niyang alimango. Paunti-unti nang iniunat ni Cielo ang kanyang maliit na kamay papunta sa malaking crab leg na nasa harapan niya.

Halos mahawakan na niya iyon nang bigla na lamang umangat ang plato.

Napakurap siya. Sa harapan niya, walang awang inilayo ni Nathan ang plato ng alimango. Bahagya pa itong napakunot-noo, at ang malamig nitong mukha ay bihirang magpakita ng bakas ng pagsisisi.

“Daddy forgot…” mahina nitong sabi habang nakatingin sa anak. “Allergic ka pala sa seafood.”

Napatulala si Cielo.

Punong-puno ng kalituhan ang kanyang mga mata.

‘Ha? Allergic? Ako? Hindi kaya! Kayang-kaya kong ubusin ang isang buong plato ng alimango!’ halos mapasigaw siya sa isip.

Habang unti-unting inilalayo ang paborito niyang pagkain, pakiramdam ni Cielo ay parang gumuho ang kanyang munting mundo.

Namumuo ang matinding hinanakit sa kanyang dibdib. Agad siyang lumingon kay Cyler, nanlalaki ang kanyang mga mata at halos malinaw na nakasulat sa mukha ang pagsusumamo.

‘Kuya… gusto kong kumain…’

Napabuntong-hininga si Cyler. Palihim niyang iniabot ang kamay sa ilalim ng mesa at marahang tinapik ang maliit na kamay ng kapatid bilang pampalubag-loob.

Kasabay niyon ay makahulugan niya itong tiningnan. ‘Magtiis ka muna.’

Nakangusong ibinaba ni Cielo ang ulo. Halos maiyak siya sa sama ng loob.

Dahil wala na siyang magagawa, ibinuhos na lamang niya ang lahat ng kanyang pagkainis sa ibang pagkain.

Tahimik niyang kinuha ang kutsara at nagsimulang kumain nang may matinding gana, na para bang gusto niyang makabawi sa nawalang crab leg.

Ang eksenang iyon ay muling ikinagulat nina Nathan at Marvin.

Bilang mga maliliit na bata ng mga Tomas, mula pagkabata ay mahigpit silang tinuruan ng wastong asal. Lahat ng kilos nila ay kailangang elegante, lalo na kapag nasa hapag-kainan. Kaya ang makita ang munting prinsesa na kumakain nang may sobrang gana at halos walang pakialam sa table manners… talagang hindi iyon naaayon sa mga nakasanayan ng pamilya.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya pinigilan ni Nathan. Sa kabaligtaran, tahimik lamang niya itong pinagmamasdan.

Dati-rati, sa tuwing kakain ang kanyang anak, kailangan pa nila itong suyuin at pakiusapan nang matagal bago sumubo kahit kaunti. Ngayon, kusa itong kumakain nang napakasarap.

Sa isip ni Nathan, wala nang mas mahalaga pa roon. ‘Hayaan na lang… Basta't willing siyang kumain, sapat na iyon.’

Kalagitnaan ng kanilang tanghalian nang biglang tumunog ang cellphone ni Nathan. Nang silipin niya ang screen, lumitaw ang pangalang Leslie.

Bahagya siyang napakunot-noo bago kalmadong sinagot ang tawag.

“Ano'ng kailangan mo?” malamig niyang tanong.

Sa kabilang linya, agad na narinig ang banayad at nag-aalalang tinig ni Leslie.

“Nathan, nakita mo na ba ang mga bata? Kung gusto mo, sasama rin akong maghanap. Ang tagal na nilang nawawala… Paano kung may nangyaring masama sa kanila?”

Walang pagbabago ang ekspresyon ni Nathan. “Hindi na kailangan. Nahanap ko na sila.”

Halatang nakahinga nang maluwag si Leslie. “Talaga? That's great… Mabuti naman. Kanina pa ako sobrang nag-aalala.” Ilang segundo siyang natahimik bago muling nagsalita nang may pag-aalinlangan. “Nasa bahay na ba kayo? Pwede ba akong dumaan? Hangga't hindi ko nakikitang ligtas ang mga bata, hindi ako mapapanatag.”

Lalo pang lumamig ang tono ni Nathan. “Hindi. Kumakain pa kami sa labas. Hindi pa kami umuuwi.”

Habang kausap niya si Leslie, bahagyang naririnig nina Cyler at Cielo ang usapan.

Matalino ang kambal. Isang iglap lang ay nakilala nila kung sino ang nasa kabilang linya.

Si Leslie. Sabay na sumimangot ang kanilang maliliit na mukha.

‘Hmph! Talagang walang hiya ang scumbag dad na ito! Nakikipag-usap pa talaga sa ibang babae habang kasama ang mga anak niya!’ gigil na gigil na isip ni Cyler. 

Tahimik ngunit mariing ibinaba ni Cyler ang kanyang chopsticks sa mesa.

Hindi naman iyon malakas, ngunit sapat para iparamdam ang kanyang matinding pagkainis.

Napansin iyon ni Cielo.

Nang makita niyang galit ang kanyang Kuya, dahan-dahan din niyang ibinaba ang sarili niyang chopsticks. Bigla tuloy nawalan ng lasa ang lahat ng pagkain sa kanyang harapan.

Napatingin si Nathan sa kambal nang marinig ang mahinang tunog ng chopsticks. Agad niyang napansing may mali sa ekspresyon ng dalawang bata.

Bahagya siyang napakunot-noo. Pagkatapos ay malamig niyang sinabi kay Leslie, na pilit pa ring gustong bumisita.

“Hindi ka gusto nina Nathalie at Nathaniel na pumupunta sa bahay.” Saglit siyang tumigil bago tuluyang naging mas matigas ang kanyang boses. “From now on, huwag kang pupunta sa bahay nang wala ang pahintulot ko.”

Hindi na niya hinintay ang magiging sagot nito. Agad niyang pinatay ang tawag at tahimik na ibinulsa ang kanyang cellphone.